Ήταν Αύγουστος όταν το ανακοίνωσα. Όλοι στη θάλασσα κι εγώ σε αναμμένα κάρβουνα! Η πρόταση ήταν τιμητική, μα υπήρχε πάντα και η άλλη επιλογή… το «όχι».
Και βέβαια, υπήρχαν κι εκείνες οι φωνές της λογικής γύρω μου:
«Μα καλά, στα 57 θα αλλάξεις επάγγελμα;»,
«Μήπως είναι πολύ παρορμητική η απόφαση;»
Οι μισοί μου φίλοι απορούσαν, οι άλλοι μισοί με θαύμαζαν. Εγώ, απλώς δεν ήξερα τι να απαντήσω. Όμως, όπως συνέβη στις περισσότερες αποφάσεις της ζωής μου, άκουσα το ένστικτό μου κι όχι τη λογική.
Σήμερα, έξι μήνες μετά, μπορώ να πω πως η εκπαίδευση είναι έρωτας, αλλά η προσωπική εξέλιξη είναι ανάγκη.
Για εμάς τους εκπαιδευτικούς, το σχολείο είναι ένας ζωντανός μικρόκοσμος, μια προστατευμένη «γυάλα». Γεμάτη ζωή, ναι, αλλά και μια επανάληψη που μπορεί σιγά σιγά να σε στεγνώσει χωρίς να το καταλάβεις. Φεύγοντας, κατάλαβα τι μου λείπει και τι, παραδόξως, καθόλου.
Όσοι δεν έχουν βρεθεί στη θέση της διευθύντριας ενός σχολείου, δύσκολα αντιλαμβάνονται το βάρος αυτής της ευθύνης. Η Διεύθυνση δεν είναι μόνο γραφειοκρατία· είναι καθημερινή διαχείριση ανθρώπων, κρίσεων, συναισθημάτων.
Όταν όμως βρέθηκα στο βουλευτικό γραφείο, συνειδητοποίησα πως δεν άλλαξα επάγγελμα, άλλαξα μόνο πεδίο δράσης.
Το να ακούς ένα πρόβλημα και να προσπαθείς να βρεις λύση μέσα στον λαβύρινθο της διοίκησης, είναι η ίδια δεξιότητα που χρειαζόταν και στο σχολείο. Μόνο το πλαίσιο άλλαξε.
Μου λείπει η ζωντάνια του σχολείου· η μικρή Αριστέα με τις ζωγραφιές της, ο Γιώργος που πρόσεξε ότι άλλαξα κούρεμα, η συνάδελφος που ήρθε τρέχοντας να μου διαβάσει τις πρώτες εκθέσεις των μαθητών της με μάτια που έλαμπαν. Μου λείπουν οι συνεργάτες μου, η άτυπη εκείνη «οικογένεια» που συναναστρεφόμουν περισσότερο κι απ’ τη δική μου.
Όμως, δεν μου λείπει η πίεση της τελικής υπογραφής, η αόρατη ευθύνη που κουβαλά ο διευθυντής, ούτε η γραφειοκρατία που πολλές φορές μας έκανε να νιώθουμε «διεκπεραιωτές» αντί για παιδαγωγούς.
Η απόφαση να φύγω δεν ήταν φυγή.. Μάλλον ήταν συνέχιση.
Ένιωθα ότι η γνώση μου δεν άξιζε να μείνει στο ράφι. Ήθελα να την εφαρμόσω με νέους τρόπους, να δοκιμάσω τα όριά μου, να επαναπροσδιορίσω την έννοια της προσφοράς.
Στα 57 μου, λοιπόν, δεν άλλαξα απλώς δουλειά.
Έδωσα στον εαυτό μου το δικαίωμα να εξελιχθεί. Έναν κύκλο που ξεκίνησε στα θρανία, συνέχισε στα μεταπτυχιακά και τώρα ολοκληρώνεται στην πράξη.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο πολύτιμο μάθημα της ζωής μου… ότι η εξέλιξη δεν έχει ηλικία και πως το κουδούνι της δημιουργικότητας χτυπά για όσους έχουν ακόμα το κουράγιο να το ακούσουν.
* Διευθύντρια σε σχολική μονάδα
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
