Ο εκπαιδευτικός Τάκης Κάββουρας μοιράζεται με μαθητές και συναδέλφους ένα ιδιαίτερο τραγούδι για τη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, με τίτλο «Κι εγώ τρομάζω».
Όπως αναφέρει ο ίδιος, «προσπάθησα να περιγράψω μέσα από το σενάριο και τους στίχους μια σιωπηλή, σχεδόν βιωματική συνομιλία με τον αληθινό καλεσμένο αυτής της ημέρας από κάθε σχολείο της πατρίδας μας: Τον άγνωστο σε εμάς στρατιώτη εκείνης της εποχής που δεν κατάφερε να επιστρέψει...».
Το τραγούδι επιχειρεί να μεταφέρει μια σιωπηλή, σχεδόν βιωματική συνομιλία με τον άγνωστο στρατιώτη που δεν κατάφερε να επιστρέψει, τον πραγματικό καλεσμένο της ημέρας από κάθε σχολείο της πατρίδας μας.
Ο κ. Κάββουρας προσφέρει το τραγούδι ελεύθερα προς χρήση από μαθητές και εκπαιδευτικούς για οποιοδήποτε ενδοσχολικό αφιέρωμα.
Το βίντεο είναι διαθέσιμο στο YouTube:
Με ρούχα βρώμικα, τρύπια με χώματα, σαν μαύρο αίμα … Λευκό το πρόσωπο, κι άδειο το μέτωπο, απ’ τη ριπή … Στο πίσω κάθισμα, θέση απόκοσμη, στρατιώτης ψέμα! που χειροκρότησε, χωρίς τα χέρια του, ό,τι είχα πει. Γαλάζιο βλέμμα μου, χωρίς τα μάτια σου, πώς μας κοιτούσες Εδώ πώς βρέθηκες, γράφουν πως χάθηκες … πρώτη γραμμή Τα χρόνια πέρασαν, ο κόσμος άλλαξε … Τι προσδοκούσες; Να ήσουν φάντασμα, σε ένα προαύλιο για μια γιορτή … Κι εγώ τρομάζω, που σε κοιτάζω και δεν θυμάμαι Αν στα βιβλία μου ή στην καρδιά μου σε έχω δει… Αν μεσ’ τα ποιήματα, ήσουν το όνομα που τραγουδάμε ή κάτι αθάνατο, που όταν σκοτώθηκε, για πάντα ζει! Χωρίς το σώμα σου όρθιος στάθηκες κι ισορροπούσες Ψάχνεις στον ύμνο μας, κι εσύ περήφανα, μια «Προσοχή» Τρέμουν τα χείλη σου, στο πρώτο άκουσμα, σαν όταν ζούσες όταν ψιθύρισα για του σπαθιού σου την τρομερή Κι εγώ τρομάζω, που σε κοιτάζω και δεν θυμάμαι… Αν στα βιβλία μου ή στην καρδιά μου σε έχω δει… Αν μεσ’ τα ποιήματα, ήσουν το όνομα που τραγουδάμε ή κάτι αθάνατο, που όταν σκοτώθηκε, για πάντα ζει!
