Με ρούχα βρώμικα, τρύπια με χώματα, σαν μαύρο αίμα …

Λευκό το πρόσωπο, κι άδειο το μέτωπο, απ’ τη ριπή …

Στο πίσω κάθισμα, θέση απόκοσμη, στρατιώτης ψέμα!

που χειροκρότησε, χωρίς τα χέρια του, ό,τι είχα πει.

Γαλάζιο βλέμμα μου, χωρίς τα μάτια σου, πώς μας κοιτούσες

Εδώ πώς βρέθηκες, γράφουν πως χάθηκες … πρώτη γραμμή

Τα χρόνια πέρασαν, ο κόσμος άλλαξε … Τι προσδοκούσες;

Να ήσουν φάντασμα, σε ένα προαύλιο για μια γιορτή …

Κι εγώ τρομάζω, που σε κοιτάζω και δεν θυμάμαι

Αν στα βιβλία μου ή στην καρδιά μου σε έχω δει…

Αν μεσ’ τα ποιήματα, ήσουν το όνομα που τραγουδάμε

ή κάτι αθάνατο, που όταν σκοτώθηκε, για πάντα ζει!

Χωρίς το σώμα σου όρθιος στάθηκες κι ισορροπούσες

Ψάχνεις στον ύμνο μας, κι εσύ περήφανα, μια «Προσοχή»

Τρέμουν τα χείλη σου, στο πρώτο άκουσμα, σαν όταν ζούσες

όταν ψιθύρισα για του σπαθιού σου την τρομερή

Κι εγώ τρομάζω, που σε κοιτάζω και δεν θυμάμαι…

Αν στα βιβλία μου ή στην καρδιά μου σε έχω δει…

Αν μεσ’ τα ποιήματα, ήσουν το όνομα που τραγουδάμε

ή κάτι αθάνατο, που όταν σκοτώθηκε, για πάντα ζει!