Είχα γράψει κάποτε ένα άρθρο, με τίτλο «Καλλιτέχνες ή αλλιώς πραγματικοί ηγέτες», σημειώνοντας πόσο σημαντική και ουσιαστική είναι η ύπαρξή τους. Πόσο σπουδαία οι άνθρωποι αυτοί κρατούν τα σκήπτρα της κοινωνίας μας και, δη, πώς ένας καλλιτέχνης μόνο μπορεί να σε κάνει να φρικάρεις ή να χαρείς με τον πιο έντονο τρόπο.
Ίσως η τέχνη, σαν εργαλείο, οχυρώνει τα πιο βαθιά μας συναισθήματα. Γι’ αυτό και, μετά από χρόνια, και πόσο μάλλον σε μια ιδιαίτερη εποχή, δεν ξεχνάμε ανθρώπους οι οποίοι υπήρξαν γύρω μας σαν μικροί «θεοί». Η θεοποίηση είναι σίγουρα μια, εν μέρει, νοσηρή κατάσταση, η οποία, αν γίνεται με ορθό τρόπο, είναι, αν μη τι άλλο, παραγωγική.
Εννοώντας: ζούμε σε έναν κόσμο που -μοιάζει- να μην έχει το θεό του. Η ακροδεξιά, το φαστ φουντ της μουσικής, οι πρόχειροι και άδειοι στίχοι και ο κυνισμός έχουν πάρει τα πάνω τους. Φοβάμαι πως πολλά πιτσιρίκια πλέον δεν απολαμβάνουν τη μουσική σαν δίαυλο προς την ψυχαγωγία τους, αλλά σαν μια ακραία μορφή του «Σκεδάνυμμι».
Πολλές φορές, φοβάμαι ότι μαζί με την απώλεια μεγάλων καλλιτεχνών, φτάνει και η απώλεια του έργου τους. Όμως νιώθω και θέλω να πιστεύω ότι ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας θα υπάρχει ανά τους αιώνες. Για τον οποίο θα περιγράψω την προσωπική μου σχέση με τη μουσική του και τις σκέψεις μου.
Σε έναν κόσμο που -μοιάζει- να μην έχει τον θεό του, το να θεοποιείς το έργο ενός συνανθρώπου, ενός πατέρα, στιχουργού, τραγουδιστή, που έχει εκδηλώσει τις ευαίσθητες πτυχές του, είναι το εφαλτήριο για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Ενός ανθρώπου που, όσο ζούσε, στο προφίλ του στο Facebook, δεν άφηνε ασχολίαστη οποιαδήποτε κακή στιγμή της ανθρωπότητας για να υπερασπιστεί τον αδύναμο.
Ήμουν 8 χρονών όταν πήγαινα κατασκήνωση και άκουγα στα μεγάφωνα τα κομμάτια του, τα οποία, έως τώρα που είμαι κοντά στα 25, με συντροφεύουν στην καρδιά μου.
«Ρίξε κόκκινο στη νύχτα, ρίξε λάδι στη φωτιά… Μα υπάρχω ακόμα… Είμαι ακόμα εδώ… Παίρνω ανάσα και χρώμα, σε τροχιά άλλη πετώ».
Στίχοι που, με την όμορφη φωνή του, ένιωσα σαν να με συντροφεύουν στη βαθιά παιδική μου ανασφάλεια και να με κάνουν να πιστεύω ότι ο κόσμος εκεί έξω είναι ασφαλής.
Η ασφάλεια έχει χαθεί στη σημερινή κοινωνία και, σε έναν βαθμό, στη σημερινή τέχνη. Έχουμε γεμίσει με τράπερς, υλιστές της ποπ (εντάξει, υπάρχουν και πολλοί αξιόλογοι, αλλά ναι) και μια ραπ που, ορθώς μεν, μας υπενθυμίζει συνέχεια τον σάπιο κόσμο που ζούμε.
Και αν φέρεις σε αντιπαραβολή τα παραπάνω, την κουλτούρα της ύβρεως που έχει εγκατασταθεί μεταξύ μας — νέα παιδιά που εκχυδαΐζουν τα πάντα και μεγάλοι που το κάνουν ακόμη χειρότερο — με τους στίχους που τραγουδούσε ο άνθρωπος αυτός, «Ποια πόλη, ποια χώρα, ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα;», καταλαβαίνεις πόσο βαθιά ανάγκη έχουμε από τέτοιους καλλιτέχνες, που προάγουν την ποιητική και ποιοτική μουσική. Και, ακόμη περισσότερο, πόσο βαθιά είναι η απώλειά τους.
Χάνουμε συνεχώς παιδιά. Χάνουμε συνεχώς νέο κόσμο και αυτό πονάει. Πονάει γιατί ίσως δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ακούσουν τόσο όμορφη μουσική.
Στα 9 μου χρόνια, άκουσα στο μάθημα της μουσικής στο σχολείο το κομμάτι του «Είναι το γέλιο σου» και ένιωσα μια χαρά μαζί με συγκίνηση. Έτσι έκλαψα και έμαθα πόσο όμορφα συναισθήματα μπορεί να έχω μέσα μου. Αμέσως ρώτησα τον δάσκαλο:
«Ποιος είναι αυτός;»
Και μου είπε:
«Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας».
Κι εγώ είπα:
«Μα καλά, τι όνομα είναι αυτό;»
Μακάρι τα πράγματα να ήταν έτσι, ώστε ο Μαχαιρίτσας να μπαίνει μέχρι και σήμερα σε κάθε σχολείο και να γίνεται η ανάλυση της μουσικής του. Σε κάθε κέντρο δημιουργικής απασχόλησης, και παρόμοιοι μουσικοί. Και, δη, να έχουν όλα τα παιδιά τη δική μου τύχη, να βρούνε ανθρώπους που σέβονται αυτό το πολιτιστικό κεφάλαιο και τους κάνουν να εκτιμούν αυτή τη μουσική.
Η μουσική είναι ακόμα καλύτερη όταν τη μοιραζόμαστε. Και οι ήρωές μας είναι αυτοί που κουβαλάνε την ίδια αγάπη για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό με εμάς, μεταδίδοντάς μας την ευγένεια και το μεγαλείο της ψυχής.
*Συγγραφέας – Φοιτητής.
