Περνά απαρατήρητη, αλλά τη χρησιμοποιούμε καθημερινά — για το περίγραμμα ενός σώματος, την κομψότητα μιας μορφής ή τη φιγούρα στο φως. Η λέξη «σιλουέτα», που συχνά συνδέεται με τη μόδα και την τέχνη, δεν είναι ελληνική. Έχει γαλλικό διαβατήριο.
Προέρχεται από τη γαλλική λέξη silhouette και μπήκε στη γλώσσα μας κάπου ανάμεσα στον ρομαντισμό και τη φωτοσκίαση, βρίσκοντας τη θέση της στο καθημερινό λεξιλόγιο. Λίγοι γνωρίζουν, ωστόσο, ότι υπάρχει και ελληνική απόδοση: σκιαγράφημα.
Το «σκιαγράφημα» περιγράφει ακριβώς αυτό που δηλώνει η «σιλουέτα»: το περίγραμμα ενός αντικειμένου ή προσώπου, συνήθως σκοτεινό και χωρίς λεπτομέρειες, σε αντίθεση με ένα φωτεινό φόντο. Όρος πιο λόγιος, ίσως και πιο ακριβής — αλλά σαφώς λιγότερο διαδεδομένος.
Έτσι, ανάμεσα στα φώτα της γαλλικής κουλτούρας και τις σκιές της ελληνικής γλωσσικής παράδοσης, η «σιλουέτα» στέκεται κάπου στη μέση: κομψή, ξενόφερτη — και πια, σχεδόν δική μας.
