“Κομίζω γλαύκας εις Αθήνας”: Λέω πράγματα πασίγνωστα, σαν να ήταν άγνωστα.
Η φράση λέγεται γιατί στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν πασίγνωστη, σαν σύμβολο της Αθήνας και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών, στα νομίσματα κ.λ.π. (Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301).
Στο «Μέγα Λεξικό όλης της Ελληνικής Γλώσσης», ο Δημητράκος, σημειώνει επίσης τις παροιμίες «Γλαύκ’ Αθήναζε» και «Γλαύκα ες Αθήνας», «Την γλαύκα τωβάζουσι», με την ίδια σημασία: επί των λεγόντων ως νέον γνωστότατον τι και κοινότατον.
Στον «Κίτρινο Φάκελο» του Μιχάλη Καραγάτση, διαβάζουμε: Τα βιβλία σας αρκούνται να αποκαλύψουν στους ανθρώπους κάτι που όλοι το ξέρουν: το τι σιχαμερά ζώα είναι οι άνθρωποι. Φέρατε κι εσείς γλαύκα εις Αθήνας. . . Και θα ήσαν ουδέτερα τα βιβλία σας, αν δεν είχατε τη μεγαλοφυή πονηριά να διηγήσθε το πασίγνωστο σαν να ήταν άγνωστο.
