Από την λήξη του τρέχοντος έτους το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επρόκειτο να βαδίσει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια περιφρονώντας τις προσδοκίες του ευρωπαϊκού δικτύου «Ευρυδίκη» περί αναπτέρωσης της ισότητας μεταξύ των κοινωνικών τάξεων στο κλάδο της μόρφωσης.
Ο εκτροχιασμός αυτός ξεκίνησε με τις συνταρακτικές δηλώσεις του αρμόδιου ελληνικού υπουργείου, όσον αφ στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και ειδικά στους απόφοιτους του πρώτου επιστημονικού πεδίου. Λεπτομερέστερα, αποφασίστηκε η άμεση αντικατάσταση του γνωστικού αντικείμενου της κοινωνιολογίας με αυτή των Λατινικών.
Το αποτέλεσμα αυτής της εμβαλωματικής ή καλά μελετημένης κίνησης οδήγησε για άλλη μια φορά μια ολόκληρη φουρνιά μαθητών στον μονόδρομο της συγκατάβασης και της ομφαλοσκοπίας. Έτσι, λοιπόν, δίχως καμία κρατική μερίμνα η συγκεκριμένη ομάδα εφήβων δεν θα έχει τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα την ευκαιρία να ξανά – μυηθεί στον χώρο της αγοράς – εργασίας μέσω της εισαγωγής τους στην Τριτοβάθμια.
Αν μη τι άλλο οι επιλογές τους είναι περιορισμένες, αφού θα αναγκαστούν να διασχίσουν τα στενό της «Χάρυβδης» ή της «Σκύλας», που στην προκείμενη περίπτωση αντιπροσωπεύουν την θυματοποίηση τους από τον ιδιωτικό τομέα ή την τριβή σε μια ανούσια καριέρα. Βέβαια, τίθεται στο τραπέζι και μια τρίτη επιλογή, ευρέως διαδεδομένη τα τελευταία 11 χρόνια, γνωστή ως «brain drain». Και ειρήσθω εν παρόδω δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός, ότι παρόλο που ο αποδημισμός των νέων θεωρείται ως αποφευκτέο ενδεχόμενο, ο τελευταίος στοιχειώνει την χώρα μας από κάθε άποψη, καθώς όχι μόνο στραγγαλίζει την οικονομική ανάπτυξη, αλλά συγχρόνως ο δείκτης της υπογεννητικότητας βρίσκεται στα ύψη απειλώντας το τόπο μας να μετατραπεί βεβιασμένα σε ένα ζωντανό «απολίθωμα» ενδόξων στιγμών.
Επομένως, τι είναι πιο ανησυχητικό; Η απομυθοποίηση του «τοτέμ» των Πανελλαδικών ως θεσμός κατάργησης της κοινωνικής διαστρωμάτωσης στο πλαίσιο της παιδείας και της εκπαίδευσης ή η συρρίκνωση του γενικού πληθυσμού και οι συνακόλουθες επιπτώσεις της;! Προς το παρόν, όμως, ας αφήσουμε τούτο το δίλλημα στους ιθύνοντες της πατρίδας μας, προκειμένου να διαπιστώσουμε αν και κατά πόσο βαυκαλίζονται ακόμα με τον ιδεολογικό κομφορμισμό που θρέφει την πολιτική σκηνή από την εποχή διάλυσης των πατρωνιών.
Έως τότε εμείς οι υπόλοιποι ασήμαντοι ας περιμένουμε την άφιξη των «βαρβάρων» στα Ηλύσια πεδία του αξιομακάριστου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος αναστενάζοντας και κωλυσιεργώντας . Ούτος ή άλλως ες αεί αυτό δεν κάναμε;
