Μας έκανε την «τιμή» να ασχοληθεί πάλι μαζί μας η αστική δημοσιογραφία
Μια απάντηση στον κ. Τέλλογλου - Γράφει ο Σωτήρης Τσιώλης, εκπαιδευτικός

Μας έκανε την «τιμή» να ασχοληθεί πάλι μαζί μας η αστική δημοσιογραφία. Όλοι αυτοί που κραύγαζαν τόσα χρόνια «κλείστε τα δημόσια νοσοκομεία», «απολύστε τους τεμπέληδες εκπαιδευτικούς», «δώστε τα όλα στους ιδιώτες» και άλλα πολλά ηχηρά και πολυσύλλαβα. Τώρα που, μέσα στην πανικό της πανδημίας, η πλήρης αποτυχία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται παντού εδώ και 50 χρόνια είναι εμφανής. Πιο συγκεκριμένα ο δημοσιογράφος κ. Τάσος Τέλλογλου έγραψε εμφατικά στο Twitter:

«Οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα πρέπει να ζήσουν με 800 ευρώ ως τα τέλη Απριλίου , οι γιατροί με τους νοσηλευτές να σηκώσουν το σταυρό του μαρτυρίου για ψίχουλα βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία τους και οι εκπαιδευτικοί (και αλλοι ΔΥ ) κάνουν απλά διακοπές». Η έλλειψη του τόνου στη λέξη «άλλοι» οφείλεται σε παράλειψη του κ. Τέλλογλου.

Διαβάζοντας το μήνυμα αναρωτιέται κανείς για το σκοπό του μηνύματος. Πώς ξαφνικά η αστική δημοσιογραφία εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, ή τους γιατρούς του δημόσιου Εθνικού Συστήματος Υγείας, όταν η πολιτική που υπερασπιζόταν τόσα χρόνια τους είχε απαξιώσει πλήρως; Γιατί άραγε συνεχίζει να στρέφεται ενάντια στους υπόλοιπους;

Η προσπάθεια να απαντηθούν τα προηγούμενα ερωτήματα οδηγεί αναπόφευκτα στη χρήση των μέσων και των σκοπών του μηνύματος.

Όσον αφορά το μέσο που χρησιμοποιεί ο κ. Τέλλογλου αυτό είναι πανάρχαιο και έχει τις τελευταίες δεκαετίες ερευνηθεί και από την επιστήμη. Ποιο είναι αυτό; Η απόδοση ψυχολογικών χαρακτηριστικών σε άτομα ή ομάδες για να καλυφθεί το περιεχόμενο. Από τις επικρίσεις του Οδυσσέα στο Θερσίτη στα ομηρικά έπη, μέχρι σήμερα το μέσο είναι το ίδιο.

Με το μήνυμα του ο κ. Τέλλογλου υπηρετεί δύο σκοπούς. Πρώτον την αναπαραγωγή του κοινωνικού αυτοματισμού και δεύτερον την αποποίηση των ευθυνών της τάξης που υπηρετεί για τη βαρβαρότητα της σύγχρονης κεφαλαιοκρατίας, των πολέμων, των ασθενειών, της καταστροφής του περιβάλλοντος και πολλών άλλων. Η διαφαινόμενη κοινωνική συμμαχία ενάντια σε αυτή τη βαρβαρότητα ανησυχεί, όπως φαίνεται, τον κ. Τέλογλου και προσπαθεί να προλάβει τα χειρότερα για την πολιτική που υπηρετεί.

Το μήνυμα έχει σαφώς περιεχόμενο ενάντια ακόμη και στον αστικό διαφωτισμό. Ο κ. Τέλογλου μας καλεί να παραμείνουμε στην «αυτοτραυματική μας ανωριμότητα», απ’ την οποίο ο Kant καλούσε την ανθρωπότητα να εξέλθει με τη χρήση του κριτικού ορθού λόγου. Είναι δηλαδή σε ανορθολογική κατεύθυνση. Θυμίζει τις παιδικές αντιδράσεις. Δεν φταίω εγώ κύριε, αυτός φταίει.

Όσον αφορά εμάς του εκπαιδευτικούς οφείλουμε να ενημερώσουμε τον κ. Τέλλογλου ότι δεν εισάγει «καινά δαιμόνια». Από τον κ. Ρέηγκαν και την κ. Θάτσερ μέχρι σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός συκοφαντεί συνεχώς όσους εργάζονται στην εκπαίδευση παγκοσμίως. Οπότε δεν είπε κάτι το καινοφανές. Τα έχουν πει και τα έχουν γράψει χιλιάδες άλλοι.

Δεύτερον κόντρα στην πολιτική του νεοφιλελευθερισμού για την δημόσια εκπαίδευση, της έλλειψης πόρων και προσωπικού, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα παράγει αποφοίτους με τόσο υψηλά στάνταρ που κατά χιλιάδες γίνονται δεκτοί σε χώρες του εξωτερικού. Τα επίσης υποχρηματοδοτούμενα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται πολύ υψηλά στην παγκόσμια κατάταξη. Και οι εκπαιδευτικοί έχουν συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό σε αυτό. Εκτός αν πιστεύει ο κ. Τέλλογλου ότι όλες αυτές οι χιλιάδες που πήγαν σε άλλες χώρες, εργάζονται εκεί λόγω της φιλανθρωπίας του κ. Σόιμπλε.

Τέλος τίποτα πλέον δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι η ανθρωπότητα βρέθηκε ανοχύρωτη μπροστά στην πανδημία. Απλά σταθήκαμε τυχεροί αυτή τη φορά. Ας φανταστεί ο καθένας και η καθεμιά τι θα συνέβαινε αν ο εν λόγω ιός είχε τον ίδιο βαθμό θνησιμότητας με αυτόν της μεταδοτικότητας. Και όλα αυτά σε μια εποχή που η δυνατότητα online διασύνδεσης όλων των βιολογικών και ιατρικών εργαστηρίων του πλανήτη και το μοίρασμα όλων των επιστημονικών ευρημάτων θα μπορούσε, με την επαρκή χρηματοδότηση, να έχει χαρτογραφήσει και να εξαλείψει κάθε απειλή για την υγεία των ανθρώπων σε πλανητική κλίμακα. Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί την ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας και την αντικατάστασή της από μια κοινωνία αλληλεγγύης, έγνοιας και αυτοδέσμευσης απέναντι σε κάθε μορφή οργανικής και ανόργανης ύλης. Μια κοινωνία που θα έχει ως θεμελιακή παραδοχή ότι «η ανάπτυξη του καθενός είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων». Η αναγκαιότητα επομένως μιας κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας είναι πιο κοντά, απ’ ότι ήταν τα Χριστούγεννα του 2019, είτε το θέλει η αστική δημοσιογραφία, είτε όχι.

Γίνεται τέλος κατανοητή η στενοχώρια και η ανησυχία του κ. Τέλλογλου. Γιατί όπως λένε και οι στίχοι του τραγουδιού «Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά. Βρε λες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί κι ότι γλυκά ροκάνιζαν σα φούσκα να χαθεί».

 

σχετικά άρθρα