Δυνάμεις δημιουργικής και ενωτικής δράσης οι εκπαιδευτικές παρατάξεις της κεντροαριστεράς: ΔΗ.ΣΥ. και ΠΕΚ
Του Νίκου Τσούλια

   Μέσα στις πιο αντίξοες πολιτικές συνθήκες οι συνδικαλιστές της κεντροαριστεράς δίνουν έναν δύσκολο αλλά και φοβερά όμορφο αγώνα. Και η δυσκολία δεν έγκειται μόνο στο ότι δοκιμάζεται ο αντίστοιχος πολιτικός και ιδεολογικός χώρος τους από το λαϊκισμό και από την αγαστή σύμπραξη ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και καραμανλικής δεξιάς – όσον αφορά την πρόκληση και τη διαχείριση της κρίσης στη χώρα μας – αλλά και στην μικροπαραταξιακή τακτική των άλλων ρευμάτων παρατάξεων να αποδώσουν σ’ αυτούς τους συνδικαλιστές ευθύνες που δεν τους ανήκουν.

     Κι όμως ο ορθολογισμός και η σωστή αντιμετώπιση του όλου δημαγωγικού φαινομένου από τους συνδικαλιστές της κεντροαριστεράς, ιδιαίτερα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, απέτρεψε τη λεηλασία του δικού τους κοινωνικού χώρου. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση οι εξελίξεις δεν ήταν αντίστοιχες, γιατί υπήρξαν συγκεκριμένοι λόγοι.

     Η σημερινή ανοδική εκλογική εξέλιξή τους καταδεικνύει με τον πιο εμφαντικό τρόπο την ισχυρή σύνδεση αυτού του συνδικαλιστικού χώρου με τους διαχρονικούς αγώνες του εκπαιδευτικού κινήματος της χώρας μας για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, για την συνεχή αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης, για δημοκρατική και προοδευτική εκπαίδευση που θα περιλαμβάνει όλα τα παιδιά και τους νέους, για τα επαγγελματικά και επιστημονικά ζητήματα των εκπαιδευτικών.

     Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, που δημιουργήθηκαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις με βάση το Ν. 1264/1982, οι δύο ΠΑΣΚ της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης υπήρξαν πρωτοπόρες στη συλλογική έκφραση των εκπαιδευτικών. Δεν υπήρξε μικρός ή μεγάλος αγώνας που δεν συμμετείχαν στον πυρήνα της δράσης αυτών των αγώνων. Και αυτό γιατί συγκεκριμένους λόγους. α) Στο μεγαλύτερο μέρος της μεταπολιτευτικής περιόδου ήταν οι πλειοψηφούσες παρατάξεις και με θεσμική ευθύνη στις κορυφαίες θέσεις της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ.

     β) Ανέπτυξαν μια αντίληψη και πρακτική δημιουργικού συνδικαλισμού, διαμόρφωσης θέσεων και προτάσεων αλλά και σύνθεσης για τη λήψη αποφάσεων στα Διοικητικά Συμβούλια, στις Γενικές Συνελεύσεις και στα Συνέδρια σε όλα τα ζητήματα που αφορούν το σχολείο, την εκπαίδευση, τον εκπαιδευτικό. γ) Από πολύ νωρίς ανέπτυξαν και κατέκτησαν τον κινηματικό συνδικαλισμό και την αυτονομία των οργανωτικών σχημάτων τους και των λειτουργιών τους.

     δ) Πάντα έδιναν κοινωνική διάσταση στα ζητήματα της εκπαίδευσης και ανέπτυσσαν ευρύτερους αγώνες μέσα από την ΑΔΕΔΥ αλλά και συνεργαζόμενες με τα κινήματα των Πανεπιστημιακών καθηγητών και των Ομοσπονδιών των Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών. ε) Συνέργησαν αποφασιστικά στην προαγωγή των διεθνών σχέσεων των Ομοσπονδιών τους με τις Ευρωπαϊκές και τις Διεθνείς οργανώσεις των εκπαιδευτικών.

     Προφανώς έχουν κάνει λάθη, έχουν επιδείξει αδυναμίες και ολιγωρίες και στο μεγαλύτερο μέρος αυτών έχουν προχωρήσει σε αυτοκριτική, γιατί πολύ απλά δεν έχουν την άποψη ότι κατέχουν την αλήθεια και την ορθότητα και γιατί πιστεύουν ότι η αυτοκριτική είναι ζωοποιός δύναμη για τη συλλογική δράση.

     Σήμερα τα συνέδρια των δύο ιστορικών εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών γίνονται σε ιστορική φάση βαθιάς κρίσης της χώρας μας. Τα τέσσερα απανωτά μνημόνια (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ.) έχουν δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα ακόμα και στη στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων. Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ακροδεξιών υπολειμμάτων διαμόρφωσε ένα ασφυκτικό καθεστώς περιοριστικής πολιτικής στην εκπαίδευση αλλά και γενικής δημαγωγίας και έχει υπονομεύσει το μέλλον του δημόσιου σχολείου με τη μείωση των δαπανών, με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, με τη μόνιμη Επιτροπεία και το Υπερταμείο. Η ισχυροποίηση των δεξιάς πολιτικής ήλθε ως φυσική συνέπεια της ακολουθούμενης από το ΣΥΡΙΖΑ νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής.

     Οι πολιτικές εξελίξεις με την ενίσχυση της ΝΔ. δείχνουν ότι «το μέλλον έχει πολλή ξηρασία». Σήμερα είναι ανάγκη για ενότητα των εκπαιδευτικών στο πλαίσιο του αγώνα για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για δημοκρατικό σχολείο, για στήριξη του εκπαιδευτικού επαγγέλματος, που πλήττεται από μια πρωτόγνωρη «γκρίζα εικόνα» σε όλα τα πεδία αναφοράς του. Και αυτά μπορούν να επιτευχθούν με έναν δημιουργικό και κινηματικό, συλλογικό και μαζικό συνδικαλισμό, με συνδικαλισμό θέσεων και αποφάσεων.

σχετικά άρθρα

Ν. Φίλης: Η υπουργός Παιδείας με την απρεπή συμπεριφορά της υπονομεύει τον αναγκαίο διάλογο για την παιδεία
Ν. Φίλης: Η υπουργός Παιδείας με την απρεπή συμπεριφορά της υπονομεύει τον αναγκαίο διάλογο για την παιδεία
Δήλωση του τομεάρχη Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Φίλη 
Ν. Φίλης: Η υπουργός Παιδείας με την απρεπή συμπεριφορά της υπονομεύει τον αναγκαίο διάλογο για την παιδεία