Νίκος Τσούλιας 
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) βρίσκεται σε περίοδο αβεβαιοτήτων και υπαρξιακών ανησυχιών, στρατηγικών επαναπροσδιορισμών και αναζητήσεων. Για πρώτη φορά ο λεγόμενος Δυτικός Κόσμος αναδιατάσσεται.
Η πολιτική των ΗΠΑ με τη στρατηγική του Τραμπ “Πρώτα η Αμερική” διαμορφώνει μια τάση έστω και μερικής αποκόλλησης από την Ευρώπη. Η πολιτική των δασμών από τον Τραμπ δεν εξαίρεσε την Ε.Ε. και ενώ μέχρι τώρα υπήρχαν πολιτικές αντιλήψεις για χειραφέτηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, σήμερα η συνθήκη αυτή υποστασιοποιείται – αλλά με διαφορετική αιτία.
Το βασικό ερώτημα που απασχολεί την ΕΕ – μετά από εκείνο της μετακίνησης πληθυσμών προς τις χώρες / μέλη της – είναι το ζήτημα της ασφάλειας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία το έχει θέσει εν τοις πράγμασι.
Θεωρώ ότι Ρωσία δεν αποτελεί κίνδυνο για την Ευρώπη, και από αυτή την άποψη η Ευρώπη οφείλει να προάγει τη συνεργασία της με την Ρωσία. Η Ρωσία, γεωγραφικά και ιστορικά, είναι μέρος της Ευρώπης. Οποιαδήποτε στρατηγική, που θα αμφισβητούσε αυτή την πραγματικότητα, υπονομεύει ευθέως την ειρήνη στη γηραιά ήπειρο.
Η υπεροχή της Ευρώπης έναντι των άλλων μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας) είναι το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου αφενός και το ευρύ φάσμα των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη αφετέρου. Σε αυτά τα πεδία πρέπει να διευρύνει την επιρροή της με την ταυτόχρονη ανάπτυξη της βιώσιμης οικονομίας, της ανοιχτής κοινωνίας, της διαπολιτισμικότητας, της κοινωνίας της Γνώσης.
Η Ε.Ε. έχει ήδη προσδιορίσει τις τρεις βασικές προτεραιότητές της
“α) Μια ελεύθερη και δημοκρατική Ευρώπη: η διατήρηση των ευρωπαϊκών αξιών εντός της ΕΕ τήρηση των αξιών της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο
β) Μια ισχυρή και ασφαλής Ευρώπη: διασφάλιση συνεκτικής και αποτελεσματικής εξωτερικής δράσης, ενίσχυση της ασφάλειας και της άμυνας της ΕΕ και προστασία των πολιτών της ΕΕ, προετοιμασία για μια μεγαλύτερη και ισχυρότερη Ένωση επιδιώκοντας μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στη μετανάστευση και τη διαχείριση των συνόρων
γ) Μια ευημερούσα και ανταγωνιστική Ευρώπη: ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ΕΕ, επιτυχής εφαρμογή της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης, προώθηση ενός περιβάλλοντος φιλικού προς την καινοτομία και τις επιχειρήσεις προχωρώντας μαζί”.
Το μείζον ζήτημα της Ε.Ε. είναι μια βαθιά αντίφασή της. Στις διακηρύξεις της διαμορφώνει ένα πλαίσιο – κατά το μάλλον ή ήττον – με θετικό πρόσημο. Όμως η ασκούμενη πολιτική της όχι μόνο απέχει από το εν λόγω πλαίσιο, αλλά ταυτόχρονα το υπονομεύει! Στην Ε.Ε. δοκιμάζεται η ίδια η δημοκρατία, όπως ήταν κατακτημένη μετά τον τελευταίο πόλεμο. Αλλά η μη ενσάρκωση αυτού του ιδανικού δεν πλήττει την ίδια την εικόνα της;
“Η δημοκρατία είναι ένα σύστημα θετικών δικαιωμάτων, αλλά δεν παράγει αυτόματα και τις συνθήκες που είναι απαραίτητες για την άσκηση αυτών των δικαιωμάτων. Όπως είχε παρατηρήσει ο Τζ. Σ. Μιλ, «οι αξιοπρεπείς μισθοί και ο καθολικός αλφαβητισμός είναι απαραίτητοι για να υπάρξει μια κυβέρνηση που υποστηρίζεται στην κοινή γνώμη». Αλλά δεν υπάρχει τίποτα στη δημοκρατία αυτή καθαυτή που να εγγυάται ότι οι μισθοί θα πρέπει να είναι αξιοπρεπείς και ο αλφαβητισμός καθολικός” (Α. Przeworski, Δημοκρατία και Αγορά).
Η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού των βαθιών ανισοτήτων (περιφερειακών, εθνικοκρατικών και κοινωνικών), σε συνδυασμό με τις πολιτικές του ρατσισμού και του εθνικισμού, διαμορφώνει ένα κλίμα που δεν συνάδει με τις αξίες της δημοκρατίας και της πραγματικής προόδου.
Και είναι αυτή η πολιτική, που έχει τροφοδοτήσει την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Το “ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός” δεν μπορεί παρά να είναι το βασικό μέλημα της Ευρώπης. Όλα τα άλλα έπονται.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
«Θα το πληρώσετε ακριβά»: Σοβαρές καταγγελίες κατά προϊσταμένης νηπιαγωγείου
Fuel Pass: Πότε λήγει η προθεσμία – Πόσα χρήματα δικαιούστε
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
