Επιστολή μαθήτριας στο alfavita.gr: Η κρίση της κρίσης
Η Γαλλία ξεκίνησε, για άλλη μια φορά, επανάσταση, αντιμετωπίζοντας άμεσα, γρήγορα και έγκαιρα το πρόβλημα στη ρίζα του. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και εμείς

Είναι προφανές πως η χώρα μας αντιμετωπίζει μια απρόσμενη υγειονομική κρίση, που έχουσα λάβει τη μορφή πανδημίας δεν επηρεάζει μόνο τη δημόσια υγεία, αλλά αυτή καθαυτή την κοινωνική συνοχή. Εύλογο είναι λοιπόν και αναμενόμενο να μην εκφύγει των επιπτώσεων της κρίσης αυτής ο πολύπαθος χώρος της παιδείας. Δυστυχώς, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ο χώρος αυτός, αν και ουδείς το παραδέχεται, βρίσκεται υπό διαρκή κρίση, μέσω πειραματισμών, αλλεπάλληλων αλλαγών και αλλοπρόσαλλων μεθοδεύσεων.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, από φωτεινός πανδέκτης, κατέστη πεδίον άγρας κομματικών ωφελημάτων και πολιτικής αντιπαράθεσης. Επί σαράντα και πλέον έτη, στην χώρα μας υπάρχουν δύο παράλληλοι, νοσηρώς συμπλεκόμενοι, «πάροχοι» επιμόρφωσης. Η παρεχόμενη από το κράτος εκπαίδευση και η παράλληλη παρεχόμενη από τα φροντιστήρια.

Αυτή και μόνον η συμπόρευση από μόνη της είναι νοσηρή, κατακριτέα και αναποτελεσματική. Είναι όμως πολύ βολική. Είναι βολική για το κράτος, διότι δι’ αυτού του τρόπου μπορεί και παρέχει επαγγελματική διέξοδο σε χιλιάδες επιστήμονες που αδυνατούν να απασχοληθούν στην λεγόμενη «δημόσια παιδεία», είναι όμως και εξίσου βολική για τους χιλιάδες «εκπαιδευτικούς οργανισμούς – φροντιστήρια», που δημιουργήθηκαν και αενάως συντηρούνται, αποτελούντες στην πραγματικότητα το περίεργο υποκατάστατο της παρεχόμενης παιδείας.

Πλην όμως η θεώρηση αυτή, πέραν του ότι είναι εξόχως αντισυνταγματική και άρα παράνομη, καθ’ ότι η υποχρέωση παροχής δωρεάν παιδείας είναι θεμελιώδης υποχρέωση του Κράτους, συνιστά ταυτόχρονα και ένα εκπαιδευτικό τερατούργημα, αφού συντελεί στην δημιουργία υποψηφίων τυποποιημένης μάθησης, περιορισμένης κρίσης και καθοδηγούμενης κριτικής σκέψης.

 Άλλωστε, είναι πρόδηλη η παρατηρούμενη τα τελευταία έτη περιοριστική παράθεση κειμένου στο μάθημα της Έκθεσης, που όπως είναι προφανές, κατατείνει στην τηλεφραφική πλέον αποτύπωση ιδεών, ιδεολογιών και απόψεων. Κατά τη γνώμη μου και στο βαθμό που μπορώ να την εκφράσω, οι μεθοδεύσεις αυτές, για τις οποίες ουδείς μπορεί να επιχαίρει, έχουν οδηγήσει στη δημιουργία ενός απίστευτου εκπαιδευτικού χάους και μιας παραοικονομίας που μπορεί να βολεύει, πλην όμως είναι εγκληματική, όχι μόνον γιατί παραβιάζει διατάξεις θεμελιωδών αρχών, αλλά το κυριότερο διότι πλήττει κέραια το ψυχισμό, την ψυχική υγεία, τη νοητική υπόσταση και την κριτική σκέψη των μαθητών.

Παραλείπονται η συνολική πορεία, γνώση, επιμέλεια και επιτεύγματα ενός μαθητή για δώδεκα έτη και κρίνεται η τύχη του από τα δύο τελευταία. Και για αυτό το τελευταίο, που κατά τη γνώμη μου είναι και το σπουδαιότερο, ευθυνόμαστε όλοι μας.

Στην αρχαία ελληνική τραγωδία υπήρχε ο από μηχανής θεός, η λεγόμενη νέμεσις και η κάθαρσις. Χρησιμοποιείτο από τους αρχαίους τραγωδούς ως καταλύτης λαθών που έδιδε την ευκαιρία της επανεκκίνησης και του εξαγνισμού κάθε νοσηρής κατάστασης, όπως εν προκειμένω. Η ενσκύψασα πανδημία μπορεί και πρέπει να θεωρηθεί ως καταλύτης για την αναθεώρηση πρακτικών και την επανεκκίνηση μηχανισμών. Είναι ευκαιρία να αποδείξουν οι ιθύνοντες αν πράγματι είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν επιτυχημένα την ευαίσθητη αυτή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σε εμάς, τη λεγόμενη «γενιά του 2002».

Η Γαλλία ξεκίνησε, για άλλη μια φορά, επανάσταση, αντιμετωπίζοντας άμεσα, γρήγορα και έγκαιρα το πρόβλημα στη ρίζα του. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και εμείς. Να σεβαστούμε δηλαδή το προϊόν του μόχθου ενός υποψήφιου που απεικονίζεται σε όλη τη μαθητική του πορεία και αναλόγως να τον ανταμείψουμε.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί η πάγια απαρέσκεια του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων για τις εισαγόμενες «φουρνιές» και την παντελή έλλειψη πραγματικής και το κυριότερο κριτικής παιδείας που αυτοί διαθέτουν. Ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε αν θα ήταν καλύτερο να αφήσουμε τις εισαγωγικές εξετάσεις στα χέρια και την κρίση των πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, που και να επιλέξουν γνωρίζουν και να κρίνουν. Θυμίζω εξάλλου, πως καθ’ αυτόν το τρόπο γινόταν η εισαγωγή στα ΑΕΙ έως το 1978.

Α.Γ.Α (υποψήφια 2020)

σχετικά άρθρα