Οι πέτρες αυτές, γνωστές ως "Rai", μπορεί να έχουν διάμετρο έως και τέσσερα μέτρα και δεν φέρουν σύγχρονα χαρακτηριστικά όπως αριθμούς ή ηλεκτρονικά μέσα ταυτοποίησης. Η αξία τους βασίζεται κυρίως στην ιστορία τους: πόσο δύσκολη ήταν η μεταφορά τους, πόσο παλιές είναι και ποιος τις είχε στην κατοχή του στο παρελθόν.
Ένα από τα πιο αξιοπερίεργα στοιχεία είναι ότι τα Rai δεν χρειάζεται να μετακινηθούν για να αλλάξουν ιδιοκτήτη. Η κοινότητα γνωρίζει ακριβώς ποιος κατέχει ποια πέτρα, ακόμα κι αν αυτή παραμένει στην ίδια θέση για δεκαετίες. Ορισμένα μάλιστα βρίσκονται στον βυθό της θάλασσας από παλιά ναυάγια, αλλά εξακολουθούν να αναγνωρίζονται ως μέρος του οικονομικού συστήματος.
Η διαδικασία κατασκευής τους ήταν εξαιρετικά απαιτητική. Οι κάτοικοι του Yap ταξίδευαν με κανό σε γειτονικά νησιά, διένυαν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να εξορύξουν και να λαξεύσουν αυτούς τους λίθους, και στη συνέχεια τους μετέφεραν πίσω διασχίζοντας τον Ειρηνικό. Όσο πιο δύσκολη και επικίνδυνη ήταν η διαδρομή, τόσο μεγαλύτερη ήταν η αξία της πέτρας.
Αν και το δολάριο είναι σήμερα το επίσημο νόμισμα της Μικρονησίας, τα Rai εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε σημαντικές περιστάσεις, όπως σε γάμους, αγοραπωλησίες γης ή ακόμα και για την καταβολή αποζημιώσεων.
Αυτό το μοναδικό σύστημα ανταλλαγής υπογραμμίζει μια βασική αλήθεια: η αξία του χρήματος είναι ουσιαστικά μια κοινωνική συμφωνία. Στο Yap, η ιδιοκτησία δεν εξαρτάται από τραπεζικούς λογαριασμούς ή ψηφιακές συναλλαγές, αρκεί η γνώση ότι μια τεράστια πέτρα στην πλατεία ανήκει σε κάποιον.
