Πώς επικοινωνούν τα Basenji χωρίς γάβγισμα
Τα Basenji δεν παράγουν το χαρακτηριστικό γάβγισμα που ακούμε από τις περισσότερες φυλές σκύλων. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι είναι εντελώς σιωπηλά.
Αντίθετα, χρησιμοποιούν διάφορους ήχους για να επικοινωνήσουν, όπως ουρλιαχτά, γρυλίσματα και έναν ιδιαίτερο λαρυγγικό ήχο που θυμίζει τραγούδισμα ή κραυγή. Ορισμένες φορές, μάλιστα, οι φωνές τους μπορεί να μοιάζουν με ανθρώπινες.
Ωστόσο, τα συγκεκριμένα σκυλιά δεν συνηθίζουν να κάνουν πολλή φασαρία. Συνήθως είναι ήσυχα και εκδηλώνουν τις διαθέσεις τους κυρίως μέσα από τη στάση του σώματος και τις κινήσεις τους, σε συνδυασμό με τους χαρακτηριστικούς ήχους τους.
Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν να εκφράζουν τον ενθουσιασμό, τη δυσαρέσκεια και τις ανάγκες τους, γεγονός που τα κάνει ιδιαίτερα εκφραστικά.
Γιατί δεν μπορούν να γαβγίσουν;
Η ιδιαιτερότητα αυτή αποδίδεται στην ανατομία του λάρυγγά τους. Οι φωνητικές χορδές των Basenji παρουσιάζουν ορισμένες διαφορές σε σχέση με εκείνες άλλων σκύλων, ενώ η λαρυγγική τους κοιλότητα είναι πιο ρηχή.
Εξαιτίας αυτών των ανατομικών χαρακτηριστικών, δεν μπορούν να παράγουν τον ήχο του συνηθισμένου γαβγίσματος με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι υπόλοιπες φυλές.
Υπάρχει, μάλιστα, η αντίληψη ότι η συγκεκριμένη ιδιότητα προέκυψε εξαιτίας ανθρώπινης παρέμβασης. Ωστόσο, αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τα Basenji ήταν γνωστά για την περιορισμένη φωνητική τους δραστηριότητα ήδη από την εποχή που ζούσαν στην Αφρική.
Η ησυχία τους αποτελούσε, μάλιστα, σημαντικό πλεονέκτημα κατά το κυνήγι. Μπορούσαν να εντοπίζουν και να πλησιάζουν τα θηράματά τους χωρίς να προδίδουν εύκολα την παρουσία τους, βοηθώντας έτσι τους κυνηγούς.
Η μακραίωνη ιστορία των Basenji
Τα Basenji συγκαταλέγονται στις αρχαιότερες φυλές σκύλων που υπάρχουν. Παρότι η ακριβής προέλευσή τους εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης, υπάρχουν ενδείξεις που συνδέουν την ιστορία τους τόσο με την αρχαία Αίγυπτο όσο και με την Κεντρική Αφρική.
Ορισμένοι θεωρούν ότι αποτελούν απογόνους των αρχαίων αιγυπτιακών σκύλων, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι η καταγωγή τους βρίσκεται στην αφρικανική ήπειρο. Σε σπηλιές της Λιβύης έχουν εντοπιστεί απεικονίσεις σκύλων που θυμίζουν Basenji, οι οποίες χρονολογούνται περίπου στο 6.000 π.Χ.
Για χιλιάδες χρόνια, σκυλιά αυτής της μορφής ζούσαν μαζί με φυλές Πυγμαίων στην Κεντρική Αφρική, σε περιοχές που εκτείνονταν από τη λεκάνη του Κονγκό έως το Νότιο Σουδάν.
Η συγκεκριμένη φυλή φαίνεται πως ήταν γνωστή και στους αρχαίους Αιγυπτίους ήδη από το 3.000 π.Χ. Σε διάφορα κειμήλια και απεικονίσεις εμφανίζονται σκύλοι με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στα σημερινά Basenji: κυρτή ουρά, όρθια αυτιά και κυνηγετικά κουδούνια, παρόμοια με εκείνα που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε ορισμένες αφρικανικές περιοχές.
Ανάλογες παραστάσεις έχουν βρεθεί και στους τάφους της Μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπα, η οποία κατασκευάστηκε περίπου το 2.700 π.Χ., κατά την 4η Δυναστεία. Σε αυτές απεικονίζονται μικρόσωμα σκυλιά δίπλα στους ανθρώπους τους ή κάτω από τις καρέκλες τους.
Επιπλέον, σε τάφους εύπορων Αιγυπτίων και Φαραώ έχουν ανακαλυφθεί αγάλματα σκύλων που μοιάζουν με Basenji. Τα ευρήματα αυτά μαρτυρούν ότι τα συγκεκριμένα ζώα απολάμβαναν ιδιαίτερη εκτίμηση. Η διακριτική συμπεριφορά τους, η κομψή σωματοδομή και η καθαριότητά τους φαίνεται πως ήταν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους ξεχώριζαν.
Μάλιστα, τα Basenji είναι γνωστά για τις συνήθειες καθαριότητάς τους, οι οποίες θυμίζουν σε αρκετά σημεία εκείνες των γατών.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, τα πρώτα σκυλιά αυτής της φυλής έφτασαν στην Αίγυπτο ως δώρα που προσέφεραν οι Πυγμαίοι στους Φαραώ.
Μια διαφορετική θεωρία υποστηρίζει ότι μεταφέρθηκαν στην Κεντρική Αφρική ως πολεμικά λάφυρα. Η συγκεκριμένη υπόθεση συνδέεται με έναν πόλεμο που φέρεται να έχασε η Αίγυπτος από το Σουδάν, μετά τον οποίο οι νικητές διεκδίκησαν πολύτιμα αγαθά της εποχής, όπως μέταλλα, γυναίκες και σκύλους.
Με την παρακμή, ωστόσο, του αιγυπτιακού πολιτισμού, χάθηκαν και πολλές από τις πληροφορίες που αφορούσαν τη συγκεκριμένη φυλή.
Αργότερα, περίπου το 1.500 π.Χ., σκύλοι με χαρακτηριστικά Basenji εμφανίστηκαν και στη Μεσοποταμία. Σήμερα, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης εκτίθεται ένα χάλκινο άγαλμα σκύλου που θεωρείται βαβυλωνιακής προέλευσης και παρουσιάζει γνωστά χαρακτηριστικά της φυλής, όπως την κυρτή ουρά και το ρυτιδιασμένο μέτωπο.
Ένας ιδιαίτερος σκύλος που χρειάζεται δραστήρια καθημερινότητα
Τα Basenji μπορεί να μην επικοινωνούν με το συνηθισμένο γάβγισμα, όμως διαθέτουν πολλούς άλλους τρόπους για να εκφράζουν όσα αισθάνονται. Η γλώσσα του σώματός τους και οι ιδιαίτεροι ήχοι τους τα κάνουν ξεχωριστά και ιδιαίτερα επικοινωνιακά.
Πρόκειται, επίσης, για πολύ δραστήρια σκυλιά, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζονται αρκετή κίνηση, απασχόληση και καθημερινή φροντίδα. Επομένως, πριν από την υιοθεσία ενός Basenji, είναι σημαντικό να έχουν ληφθεί υπόψη οι ανάγκες και οι απαιτήσεις της φυλής.
Παρότι μπορεί να είναι πεισματάρικα και να δείχνουν αρκετά ανεξάρτητα, αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με τους ανθρώπους τους και μπορούν να παραμείνουν πιστοί σύντροφοι για ολόκληρη τη ζωή τους. Η σωστή προσέγγιση, η υπομονή και η κατανόηση του χαρακτήρα τους είναι τα στοιχεία που βοηθούν στη δημιουργία μιας δυνατής σχέσης μαζί τους.
