Παραδοσιακά οι πολίτες εν όψει των εκλογών σκέπτονται και συζητούν δύο βασικά στοιχεία: πρώτον την επικράτηση του κόμματος που υποστηρίζουν και δεύτερον, και σε συνάρτηση ή και ανεξάρτητα από το πρώτο, το σχήμα της διακυβέρνησης. Το ποιο από τα δύο στοιχεία είναι κυρίαρχο εξαρτάται από τις εκτιμήσεις που γίνονται προεκλογικά.
Σήμερα, διαφαίνεται ότι οι προσεχείς εκλογές θα έχουν ενδιαφέρον μάλλον για το δεύτερο στοιχείο δεδομένου ότι κανένα κόμμα δεν εμφανίζεται να κερδίζει ούτε καν να προσεγγίζει το όριο της αυτοδυναμίας. Αντίθετα, οι πιο σοβαρές προσεγγίσεις μιλούν ακόμα και για μη κατάκτηση του ποσοστού που δίνει το περίφημο bonus των 50 βουλευτικών εδρών.
Μεγάλα κόμματα, όπως τα συνηθίσαμε, δεν φαίνεται να ευδοκιμούν στους σημερινούς καιρούς. Η κρίση άλλαξε και το πολιτικό μας σύστημα. Ο κατακερματισμός του κομματικού οικοσυστήματος διαμορφώνει νέες συνθήκες της πολιτικής. Κομματικοί σχηματισμοί με αντισυστημικό προσανατολισμό και μάλιστα με φοβερές ασάφειες όσον αφορά το πολιτικό στίγμα, σχηματισμοί μονοθεματικοί και συγκυριακοί χωρίς ιδεολογική αναφορά, αντιεξουσιαστικοί αλλά βαθιά αντιδραστικοί αναπτύσσονται θολώνοντας ακόμα και το βασικό σχήμα της νεωτερικότητας “αριστερά – δεξιά” διαμορφώνοντας ένα απολίτικο εν πολλοίς σκηνικό.
Οι συνεχείς δημοσκοπήσεις – λες και είναι καθημερινό μετεωρολογικό δελτίο – προφανώς έχουν πάψει να έχουν ως κύριο ρόλο να αποτελούν ένα εργαλείο κοινωνικής και πολιτικής ανάλυση αλλά αφενός επιχειρούν να καταστούν ως το μοναδικό πεδίο της κοινωνικής ανάλυσης και αφετέρου να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη. Σε αυτό συμβάλλουν και τα τηλεοπτικά δίκτυα και τα μεγάλα πόρταλς, που είναι και αυτά εξαρτημένα από τα ίδια οικονομικά κέντρα και από τον κυβερνητικό σχεδιασμό.
Η εμφάνιση του κόμματος του Τσίπρα ως συμπληρωματική και δήθεν εναλλακτική λύση με τη ΝΔ από τους ολιγάρχες (αφαιρώντας τον Μητσοτάκη, που ούτως ή άλλως είναι …τελειωμένος ανεξάρτητα από τις απεγνωσμένες προσπάθειες της απανωτής δημοσιότητάς του ακόμα και για τον τρόπο διδασκαλίας στα σχολεία!) έρχεται για να ελέγξει από κοινού με τη ΝΔ τις μετεκλογικές εξελίξεις και να μην ταράξει τα νερά της σημερινής ισορροπίας της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Μάλιστα το κόμμα του Τσίπρα έχει δώσει το εν τοις πράγμασι στίγμα του – “διασκεδάζοντας” τη γενική αριστερή ιδεολογία του – γι’ αυτή τη συνάντηση με δύο ενδεικτικές και συμβολικές κινήσεις, μία για την εσωτερική πολιτική σκηνή με την αποδοχή των ιδιωτικών πανεπιστημίων και μία για την αντίστοιχη διεθνή με την εξίσωση Ισραηλινών και Παλαιστινίων στη σημερινή εικόνα της βαρβαρότητας εκ μέρους του κράτους του Ισραήλ.
Μάλιστα η επαναλαμβανόμενη δήλωση – δέσμευση του Νίκου Ανδρουλάκη περί ελέγχου των χαριστικών οικονομικών ρυθμίσεων υπέρ των ολιγαρχών εκ μέρους του Μεγάρου Μαξίμου έχει καταστεί στοιχείο συστηματικής απαξίωσης του ΠΑΣΟΚ από τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης με κάθε τρόπο – άλλοτε χονδροειδή και άλλοτε εκλεπτυσμένο ανάλογα με το προφίλ του ενταγμένου σε αυτή την τακτική δημοσιογράφου.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης με ισχυρό κομματικό επιτελείο, με συνεκτικό και απόλυτα προοδευτικό πρόγραμμα θέτει την πολιτική του αντιπαράθεση με απόλυτα μετωπικό τρόπο απέναντι στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη. Φυσικά δεν θέτει το τέλος μόνο του Μητσοτάκη, όπως οι διάφοροι καλοθελητές που δεν θέλουν να γυρίσει σελίδα η πολιτική ζωή του τόπου, αλλά συνολικά στη σημερινή νεοφιλελεύθερη πολιτική των ανισοτήτων.
«Βρισκόμαστε πλέον σε σημείο καμπής. Τον τελικό λόγο οφείλει να τον έχει η ίδια η κοινωνία. Γιατί η υποβάθμιση της ποιότητας της Δημοκρατίας δεν είναι μια αφηρημένη θεσμική συζήτηση. Σημαίνει κράτος χωρίς κανόνες, άρα κράτος που ευνοεί πάντα τους ισχυρούς. Κράτος χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη».
Ο πολιτικός διάλογος πρέπει να ενταθεί στην κοινωνία, στα κοινωνικά κινήματα, στους εργασιακούς χώρους και να εστιάζει στα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας. Η δημοκρατία αναπνέει και αναπτύσσεται με τις εκλογές. Εκεί θα γεννηθεί η νέα προοπτική.
Οι εργαζόμενοι και ο λαός γνωρίζουν τα σχέδια της ΝΔ και των νέων συνεργασιών της με το φόβο της δήθεν ακυβερνησίας και της σταθερότητας: της σταθερότητας στη διαφθορά, στην ακρίβεια, στη διαπλοκή, στην παρακμή, στη χειραγώγηση της κοινωνίας. Γι’ αυτό, επιδιώκουν προοδευτική πολιτική αλλαγή!
