Πίσω από κάθε σχολική τάξη υπάρχουν παιδιά με ξεχωριστές ιστορίες και δυσκολίες. Μαθητές με δυσλεξία που αγχώνονται όταν πρέπει να διαβάσουν δυνατά, παιδιά με ΔΕΠΥ που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, αλλά και έφηβοι που βιώνουν κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα στο σπίτι τους. Όλα αυτά καλείται να τα διαχειριστεί ένας μόνο εκπαιδευτικός, ο οποίος προσπαθεί ταυτόχρονα να διδάξει, να υποστηρίξει και να κρατήσει ισορροπίες.
Τα πολυπληθή τμήματα αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα. Οι αριθμοί μπορεί να φαίνονται απλοί στα χαρτιά, όμως στην πράξη δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας.
"Σε τάξη με 25 μαθητές, οι 9 αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες. Προσπαθώ να προσαρμόζω το μάθημα για όλους, αλλά συχνά αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να ανταποκριθώ ούτε στις ανάγκες των παιδιών που χρειάζονται περισσότερη βοήθεια ούτε σε εκείνων που θέλουν να προχωρήσουμε πιο γρήγορα", αναφέρει φιλόλογος από λύκειο του Ηρακλείου.
Παρότι γίνεται συχνά λόγος για συμπερίληψη στην εκπαίδευση, οι εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι χωρίς επαρκείς δομές ειδικής αγωγής, παράλληλη στήριξη και εξειδικευμένο προσωπικό, η έννοια αυτή μένει θεωρητική. Έτσι, ο δάσκαλος ή ο καθηγητής αναλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους: εκπαιδευτικού, ψυχολόγου, κοινωνικού λειτουργού και διοικητικού υπαλλήλου.
Παράλληλα, οι εξωδιδακτικές υποχρεώσεις αυξάνονται συνεχώς. Εκπαιδευτικοί περιγράφουν ότι αφιερώνουν πολλές ώρες σε πλατφόρμες, αναφορές, αξιολογήσεις και διοικητικές διαδικασίες, στερώντας χρόνο από την ουσιαστική προετοιμασία του μαθήματος.
"Συχνά αφιερώνω σχεδόν δέκα ώρες την εβδομάδα μόνο σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνω στην τάξη ήδη εξαντλημένος", σημειώνει καθηγητής μαθηματικών από γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης.
Την ίδια στιγμή, όταν εμφανίζονται προβλήματα μέσα στο σχολείο ή μαθητές μένουν πίσω, οι ευθύνες μεταφέρονται συχνά αποκλειστικά στους εκπαιδευτικούς. Όπως επισημαίνουν οι ίδιοι, αισθάνονται ότι μετατρέπονται εύκολα σε στόχο, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζονται.
"Κανείς δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει να προσπαθείς να ανταποκριθείς ταυτόχρονα σε 27 διαφορετικά παιδιά, με διαφορετικές ανάγκες και δυσκολίες", αναφέρει χαρακτηριστικά καθηγητής.
Οι εκπαιδευτικοί υπογραμμίζουν ότι δεν ζητούν κάτι υπερβολικό, αλλά πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίας: μικρότερα τμήματα, περισσότερους ειδικούς επιστήμονες στα σχολεία και λιγότερη γραφειοκρατία, ώστε να μπορούν να επικεντρωθούν στον βασικό τους ρόλο, που είναι η διδασκαλία και η ουσιαστική στήριξη των μαθητών.
