Νίκος Τσούλιας Γιατί θέλω να εκφραστώ...
Χωρίς τον Λόγο δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Από τη στιγμή που ο μακρινός πρόγονός μας κατέκτησε τη γλώσσα, τα πάντα άλλαξαν. Άλλαξε η πορεία του και η ιστορία του συνολικά πάνω στη Γη. Έγινε άνθρωπος. Ξέφυγε οριστικά από τους βιολογικούς του προσδιορισμούς και περιορισμούς. Απελευθερώθηκε. Αυτή η κληρονομιά οδηγεί τον καθένα μας στην χωρίς όρια λειτουργία της έκφρασής μας. Το να εκφράζομαι σημαίνει για εμένα περισσότερα βιώματα της ζωής, μια πορεία προς τον πάντα ασύμπτωτο στόχο της ολοκλήρωσης.
Γιατί θέλω να επικοινωνώ...
Έχουμε αναρωτηθεί αν μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει μόνος του; Μόνο ως θηρίο, είναι η σχετική απάντηση. Και δεν θα είναι οι βιοτικές ανάγκες εκείνες που θα κρίνουν το εγχείρημά του, αλλά η πρώτη των πρώτων αναγκών του, να μιλάει σε άλλον. Όχι, το να μονολογεί τον αποξηραίνει ψυχικά και συναισθηματικά. Η επικοινωνία με φίλους και γνωστούς, ήταν πάντα ανάγκη μου πρωταρχική. Και όταν ήμουν μόνος, φανταζόμουνα πάντα ένα δικό μου πρόσωπο και μιλούσα και απαντούσα για λογαριασμό του. Η φαντασία μου και η ονειροπόλησή μου πάντα πληθωρικές και αστείρευτες με ωθούσαν στο να ξεφράσσω τις φραγές της σιωπής και να μιλώ, να επικοινωνώ, να γράφω ακατάπαυστα..
Γιατί μόνο έτσι καλλιεργείται η σκέψη...
Νωρίς το είχα αντιληφθεί. Η σκέψη δεν καρποφορεί, αν δεν βρει άλλη σκέψη. Η σκέψη γεννιέται, βγαίνει στην επιφάνεια με τη συνάντησή της με άλλη σκέψη. Όπως ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τον άλλο άνθρωπο, έτσι και η σκέψη – ως βασικός πυρήνας του ανθρώπου – έχει την ίδια “τύχη”. Έτσι γεννήθηκε και η φοβερή ιδέα του διαλόγου, που προήγαγε τους θεσμούς της κοινωνίας και της πολιτείας, που έγινε κεφαλόβρυσο για την επιστήμη, τη φιλοσοφία, την τέχνη, που έγινε πηγή δημιουργικότητας και συνεχούς προόδου. Αλλοίμονο στη σκέψη που μένει στομωμένη και ανεκδήλωτη, φτωχαίνει τη ζωή, ρημάζει τον άνθρωπο.
Γιατί το πληθωρικό διάβασμα με οδηγεί εκεί...
Το διάβασμα είναι το πρώτο των πρώτων “συνεχών” της ζωής μου. Πάντα διαβάζω, αν δεν υπάρχει κάποια απόλυτα απαραίτητη άλλη δέσμευση. Διαβάζω και όταν κάνω άλλες εργασίες, που δεν απαιτούν πνευματική εγρήγορση ή δεν εμποδίζουν με τεχνητό τρόπο. Πάντα ονειρεύομαι τον εαυτό μου, ως έναν αναγνώστη, πάντα σκυμμένο στο βιβλίο, στην πιο φοβερή ιδέα της ιστορίας της ανθρωπότητας.
Αν το διάβασμα είναι το πιο πληθωρικό και συνεχές “input” του εαυτού μου, το γράψιμο κατ’ ανάγκη είναι το πιο έντονο και πιο δραστήριο “output” μου. Διανοούμενοι, επιστήμονες, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι μου λένε τόσες και τόσες ιδέες, θεωρίες, αναλύσεις, αντιλήψεις, γνώμες… και εγώ μπορώ να μην δίνω μια κάποια απάντηση στον πανεύκολο πλέον ψηφιόκοσμο με όχημα τον δικό μου στοχασμό;
Γιατί νιώθω όμορφα...
Ποτέ δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησε αυτή η αίσθηση. Μπορεί να είναι το γεγονός ότι είχα μάθει να διαβάζω πριν πάω στο σχολείο – σε εποχές που ήταν αν όχι αδιανόητο αλλά πάντως φοβερά δύσκολο. Μπορεί να είναι το γεγονός ότι στα παιδικά μου χρόνια πάντα μου έλειπαν τα τετράδια και τα μολύβια, τα τελείωνα το ένα πίσω από το άλλο. Και αν δεν ήταν αυτά ρίζες βαθιές, ήταν σπόροι σε ευπρόσδεκτο έδαφος, και φύτρωσαν και ξεπετάχτηκαν και φουντώνουν όλο και πιο πολύ. Τα γραπτά μου κείμενα ξεπερνούν τις 2.200, όλα δημοσιευμένα.
Και αισθάνομαι ότι όλο αυτό το προσωπικό σύμπαν του γραψίματος με εμπεριέχει, με θρέφει και με ταξιδεύει σε τόπους πάντα άγνωστους, μου δίνει μια αίσθηση μικρής αιωνιότητας αφού κάποιο από τα γραψίματά μου κάποιος ή κάποια μπορεί να το διαβάσει πέραν των ορίων της βιολογικότητάς μου….
Αν μια ημέρα δεν γράψω, δεν είναι ημέρα βιωμένη, δεν έχει δημιουργική παρουσία μου, είναι μια ημέρα του ημερολογίου! Πολύ απλά, γράφω γιατί νιώθω όμορφα! Και αυτό μου αρκεί, είναι το όνειρό μου που υπερβαίνει την υπεροχή της πραγματικότητας, γιατί την έχει κάνει σύντροφο και φίλο.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
