Νίκος Τσούλιας 1η Απριλίου 2026. Είχε αναγγελθεί η καταιγίδα “Erminio”. Έχω πιάσει μία από τις πιο καλές θέσεις στο “καφέ” του Public στον 5ο όροφο με θέα την πλατεία Συντάγματος, τη Βουλή και τον Υμηττό σε αναμονή της καταιγίδας που ερχόταν από τη Δυτική Ελλάδα. Ο Υμηττός φάνταζε ψηλωμένος, “κατεβασμένη” η οικοδομική αναρρίχηση στις παρυφές του, αγκαλιασμένος από τα σύννεφα – αυτός θα δώσει το ξεκίνημα.
Όλα μου φάνταζαν τόσο όμορφα… Αγαπούσα τη βροχή πάντα από μικρός παιδί - μας έδιωχνε από τα χωράφια και από τα ζώα και πηγαίναμε σπίτι και έτσι μπορούσαμε να διαβάσουμε απογεύματα και όχι μόνο βράδυ όπως συνήθως. Αυτή η προκατάληψη, που έχει τόσο βαθιές παιδικές ρίζες, ποτέ δεν ξεθώριασε.
Τουναντίον, κάθε φορά που έρχεται βροχή, τη ζευγαρώνω με τον δίδυμο αστερισμό της, το διάβασμα, και συνθέτουν μια νέα αισθητική, μια μοναδική πνευματική απόλαυση, που κρατάει ένα νήμα της ζωής μου πάντα κραταιό, που “βγάζει τη γλώσσα” στην πανίσχυρη χρονοφθορά. Όμορφες αναμνήσεις, ξεχωριστό διάβασμα, όμορφοι στοχασμοί. What else?
Είχα προετοιμαστεί. Είχα πάρει μαζί μου το laptop, για να γράψω το κείμενο της ημέρας. Είχα πάρει το βιβλίο του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερί “η γη των ανθρώπων” για να το τελειώσω. Είχα πάρει και ένα πολύ όμορφο σημειωματάριο,στο οποίο γράφω τις πρόχειρες σκέψεις μου, όταν δεν ανοίγω το laptop, για λόγους σκοπιμότητας, για να μη χάσει το χέρι μου την όμορφη δεξιότητά του, αλλά για και να σκιτσάρω εικόνες περασμένες και λατρεμένες. Η βροχή κουβαλούσε όλα τα πρωτόλεια στοιχεία της αγάπης μου σε ό,τι αυτή παλιά μοιραζόταν.
Φοβίζουν βέβαια κάποιες όψεις της καταιγίδας, ότι θα προκληθούν προβλήματα, ίσως και σοβαρά, από τις πλημμύρες. Αλλά φυσικά για αυτό δεν ...φταίει η βροχή ούτε η δική μου αντίληψη για τη βροχή. Η βροχή, με όλες τις μορφές της, είναι “χαρά Θεού”, “χαρά της φύσης”. Είναι ζωή. Αλλά και πόσοι και πόσες δεν καθόμαστε δίπλα σε μια τζαμαρία, για να απολαμβάνουμε αυτό το παιχνίδι, της συνένωσης ουρανού και γης...
Ο Υμηττός μάζευε τα σύννεφα γοργά. Ειδοποιούσε βλέμματα και ματιές που προοικονομούσαν τα επερχόμενα. Πρώτες σταγόνες, απαλές, ήσυχες. Αραιή η βροχή.
Θα λείπει βέβαια το αρχέγονο εισαγωγικό ψιθύρισμα και το κατοπινό αγρίεμα της βροχής πάνω στη στέγες και στους τσίγκους των σπιτιών του χωριού – οι πολυκατοικίες δεν επιτρέπουν τίποτα απ’ αυτά. Δεν θα ζωντανέψει ο χορός των χοντρών σταγόνων από τις ρονιές των κεραμιδιών που έκαναν λακουβίτσες εκεί στα χωμάτινα ριζά των πλινθόκτιστων χαμοκελών μας και μετά χάνονταν σε όλο και πιο μεγάλες νεροσυρμές, πηγαίνοντας στη γειτονική μας γράνα και μετά στο λαγκάδι, που γρήγορα θα συναντήσει το ποτάμι για να ηρεμήσουν στη μακρινή μας θάλασσα.
Και πόσο παράξενα νιώθεις στης καταιγίδας την ορμή. Την αντισταθμίζεις, χωρίς να ξέρεις το γιατί. Ηρεμείς και ρεμβάζεις. Δεν ξέρεις κατά που σε πάνε οι συλλογισμοί σου. Έχεις αφεθεί στην παράσταση, τη ζωηρή, της φύσης. Μπορεί να συναντάς των σπηλαιόβιων πρωτόγονων την αμηχανία. Δεν σε πειράζει του φαινομένου η μονοτονία. Άλλωστε ασυνείδητα την προσπερνάς, είσαι ταυτόχρονα στην επόμενη στιγμή, σαν τη μουσική στον κινηματογράφο, που προαναγγέλλει την επόμενη σκηνή.
Σκέφτεσαι να παίξεις μαζί της. Να γίνεις μέρος της. Διστάζεις. Να γίνεις μούσκεμα, να νιώσει το σώμα σου τις τόσες και τόσες βροχές, που έχει φάει τότε, που έτρεχες για το σπίτι ή για κανένα χαγιάτι και σκεπτόσουνα το αναμμένο τζάκι και την προνομιακή θέση που δικαιωματικά θα είχες, και θα απολάμβανες της φωτιάς τη ζέστη και της φλόγας της φλυαρίες.
Κάποτε αποφάσισε να δυναμώνει όλο και πιο πολύ. Σταθεροποιήθηκε. Είναι τόσο γοητευτική η σιωπή της. Σαν να συμφωνούν όλα να μείνουν άηχα. Ο Υμηττός χάθηκε – αγκαλιά με τα σύννεφα. Συνέχισε να είναι βροχή, δυνατή βροχή. Καταιγίδα δεν ήλθε. Μόνο ο αέρας λυσσομανούσε…
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
