Νίκος Τσούλιας Μπορεί να στη φέρουν του καιρού τα γυρίσματα, χωρίς να καταλάβεις πώς ακριβώς γεννιέται μέσα σου αυτό το μοναδικά όμορφο συναίσθημα: μια συννεφιά που σου γκριζάρει όλο και πιο πολύ τον ουρανό, μια βροχή που πέφτει, άλλοτε σιγανά και άλλοτε θυμωμένα, και χάνεσαι στους ψιθύρους της ή στους ήχους τους ηχηρούς της λαμαρίνας απ’ πάνω σου και απ’ τα απέναντι κεραμίδια του ερειπωμένου σπιτιού ή στα φύλλα των δέντρων που λικνίζει τα μικρά κλαδιά…
Στο ηλιοβασίλεμα σαν το φως χάνεται και αρχίζουν τα πράγματα και σκουραίνουν και ξεθωριάζουν, στου Αυγούστου τα βράδια τα άστρα σαν λαμπυρίζουν, και δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι εκεί πάνω, πόσο μακριά είναι ή, μπορεί, να είναι οι κυματισμοί της θάλασσας με τους παφλασμούς της, με τα ίδιους και διαφορετικούς συνάμα ακούραστους ήχους της, με τα στραφτάλισμα στα παιχνίδια που κάνει με του φεγγαριού τις λάμψεις και με του ηλιόφωτος την ορμή των φωτονίων, σκέψεις που γεννιούνται μόνες τους γλυκά στοχάζεσαι για της θάλασσας τις άκρες που δεν έχεις γνωρίσει…
Στο δέντρο το μοναχικό μέσα στο χωράφι, που παίρνει την κούραση του καλλιεργητή, που του βοσκού την ανάπαυλα φιλοξενεί στη σκιά του και τα πρόβατά του αγναντεύει και συλλογιέται τον πλούτο που του δίνουν και ας είναι τόσος δα… Εκεί μακριά στο βάθος στον χερσότοπο τον περιτριγυρισμένο από λόγγους πυκνούς και θάμνους θαλερούς και φουντωτούς, το χωράφι που ερήμωσε και αρχίζει να επιστρέφει εκεί που πάντα ανήκε, και το σπιτάκι το μοναχικό, ποιους έχει φιλοξενήσει, πότε φτιάχτηκε, άραγε έρχεται ποτέ κανένας να του κάνει παρέα
Μα καθετί γεννάει αυτή τη γλύκα. Είναι μέσα σου, η δική σου ψυχή τη γεννάει και κάθε φορά περιμένει μια αφορμή: ένα ξεχωριστό περιεχόμενο, μια καινούργια μορφή να δημιουργήσει και να σε οδηγήσει σε τόπους στοχασμού και μαγείας, να αποκαλύπτεις τα πράγματα και αυτά πάλι να αποκτούν μια νέα έκφραση σα να θέλουν να ξεφύγουν από κάθε προσδιορισμό σου, να μη χάσουν την ελευθερία τους, που στην αβεβαιότητα είναι φωλιασμένη…
Και έρχονται ερωτήματα στον εαυτό σου, ξένα ή δικά σου ποτέ δεν το καταλαβαίνεις, και δεν σε πειράζει, δεν νοιάζεσαι να δώσεις απαντήσεις, γιατί και αυτές ερωτήσεις είναι, και ποτέ δεν τελειώνει της σκέψης σου η αναζήτηση και νιώθεις όμορφα, γιατί γεύεσαι μόνο ταξίδεμα, κανέναν σκοπό δεν έχεις, πουθενά δεν θες να καταλήξεις, τις μορφές των πραγμάτων συνεχώς αναπλάθεις, τη ζωή σου νιώθεις ότι δημιουργείς κάθε φορά που με πράγματα και με γεγονότα η σκέψη σου παίζει και προβληματίζεται…
Μια γλυκιά ανάμνηση από μια όμορφη στιγμή, η παιδική ηλικία τόσο εύκολα στη χαρίζει, στο λαγκάδι με τις καρυδιές ανάμεσα στα φύλλα να βρεις κάποιο καρύδι ξεχασμένο, στα φύλλα χωμένο, και τι όμορφο σκίρτημα της ψυχής σου σαν στα χέρια σου φτάσει, τις λάσπες να βγάλεις, τη γεύση του να χαρείς… στις πεταλούδες που κυνηγούσες, να μάθεις προσπαθούσες τα ονόματά τους και τις βάφτιζες μικρογαλάζιες πεταχτές, κιτρινόμαυρες και τρανές, ασπριδερές και χαρωπές, άλλες του λαγκαδιού, άλλες στις καλαμιές γυροβολάνε, και άλλες τα δέντρα τα ανθοφόρα προτιμάνε, κάθε τόπος έχει και τις δικές του, και αναρωτιέσαι ποιος τις έχει μοιράσει ή μόνες τους βρήκαν το ενδιαίτημά τους…
Μπορεί να αναβλύζει απ’ ένα πικρό παράπονο, που ο δάσκαλος κάποτε σε είχε αδικήσει και δεν το είχε καταλάβει άραγε κάτι να σου πει, να δικαιολογηθεί, απ’ τους τσακωμούς με τους φίλους σου, που τους ξεχνάγατε την άλλη ημέρα, γιατί γειτονιά ήταν αυτή δεν χώραγε θυμούς, γιατί με αυτούς θα έκλεβες τα απίδια και τα κεράσια, τα σταφύλια και τις σταφίδες – μυστικά που στέριωναν φιλίες…
Γλυκιά είναι πάντα η μελαγχολία – και όταν πικρή είναι η καταγωγή της, την μελώνει η ψυχή μας…
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος εποχής για τους δωρεάν τραπεζικούς λογαριασμούς
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
