Νίκος Τσούλιας Ζούμε σε δύσκολες εποχές. Όλοι διαπιστώνουμε τις αβεβαιότητες και τις πολλαπλές προκλήσεις του σήμερα και του αύριο. Βλέπουμε πολέμους επί πολέμων και βίαιες γεωστρατηγικές αλλαγές. Παρακολουθούμε μαζικές δολοφονίες αμάχων και απορούμε το πώς όχι μόνο δεν υπάρχει έννοια διεθνούς δικαίου, αλλά και με πόση αδιαφορία και με πόσο κυνική συμμετοχή αντιμετωπίζεται από τις ισχυρές χώρες η διάλυση λαών και κρατών.
Η χώρα μας εξακολουθεί να βρίσκεται στη βαριά σκιά της κρίσης. Οι δυσκολίες διαβίωσης γίνονται όλο και χειρότερες, και το μέλλον των νέων δεν έχει καμιά σταθερά, για να μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους.
Υπάρχει το Ταμείο Ανάκαμψης από την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά πηγαίνει σχεδόν όλο στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και μάλιστα με διαδικασίες αδιαφάνειας. Και μαζί με τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος από τους ισχυρούς και από τους ανθρώπους της κυβερνητικής εξουσίας έχουμε γενικευμένα φαινόμενα παρανομίας ευρύτερα στην κοινωνία. Είναι χυδαίοι και προκλητικοί.
Η φοροδιαφυγή ζει και βασιλεύει, ακόμα και ο ΦΠΑ, που πληρώνει ο καταναλωτής για να πάει στο κράτος, ενθυλακώνεται από τους παρανομούντες – πέραν από το κέρδος τους, που κι αυτό ανεβαίνει συνεχώς την ανηφόρα.
Ο πολίτης δεν μπορεί να αγοράσει τα απολύτως αναγκαία, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, δεν μπορεί να στηρίξει τα παιδιά του για να ανοίξουν τη δική τους οικογένεια. Σκέφτεται για να καθίσει για να πιει έναν καφέ!
Βλέπει τους ανθρώπους που έχουν θεσμική ευθύνη για την τήρηση του νόμου (αστυνόμους, δικαστικούς, παράγοντες της κρατικής διοίκησης, των δήμων και των περιφερειών) ή να αδιαφορούν ή να μην ασκούν καν τα πιο τυπικά καθήκοντά τους ή και να συμμετέχουν στο πλιάτσικο. Και μέσα σε όλο αυτό το μαύρο σκηνικό, αναρωτιέται και προβληματίζεται.
Αν δεν υπάρχουν κανόνες, αν δεν εφαρμόζονται οι νόμοι, αν η παρανομία είναι τόσο γενικευμένη, τι ακριβώς πολιτεία και κοινωνία είμαστε; Και αυτός, τι επιλογές έχει; Να παρανομήσει; Ίσως και να μη μπορεί. Μα ακόμα και αν θέλει να παρανομήσει, πρέπει να προχωρήσει σε συναλλαγή με άνθρωπο, πιο ισχυρό απ’ αυτόν, και τότε θα τον έχει στο χέρι. Και το πιο σημαντικό, αν παρανομήσει, θα αλλάξει τον χαρακτήρα του, την κουλτούρα του.
Αλλά ξέρει ότι δεν έχει καμιά άλλη λύση. Η μόνη επιλογή του, η μόνη του σχετική προστασία είναι να τηρεί τη νομιμότητα, και ταυτόχρονα να αγωνίζεται για πιο δίκαιους νόμους, για πιο δίκαιη δικαιοσύνη.
Υπάρχει και η άλλη πλευρά των πραγμάτων. Ο πολίτης να έχει μια ορθολογική και δίκαιη άποψη για τη ζωή. Να τηρεί τους νόμους, γιατί έχει κατακτήσει μια συνείδηση δικαιοσύνης και ελευθερίας. Να μη χειραγωγείται από τα φαινόμενα της παρακμής. Να νιώθει υπερήφανος στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του ότι δεν κάνει κάτι που θα ένιωθε ενοχή και που θα υπονόμευε κάθε ουμανιστική αξία του, κάθε έννοια διαπαιδαγώγησης προς τα παιδιά του.
Ταυτόχρονα θέλει να νιώθει όμορφα, γιατί σέβεται τους άλλους ανθρώπους. Πώς θα τους κοιτάει και πώς θα τον κοιτάνε. Τον ενδιαφέρει τι θα πουν αλλά και τι θα σκέπτονται οι άλλοι. Είναι μια κουλτούρα ελευθερίας και ομορφιάς. Έχει αξίες που γλυκαίνουν τον συναισθηματικό του κόσμο. Ξέρει τι θέλει από τη ζωή του και με ποια υλικά δημιουργεί την προσωπικότητά του και τον βίο του.
Αναλογίζεται και στοχάζεται. “Μα δεν είναι μόνο κλέφτες όσοι είναι παράνομοι και άδικοι. Είναι δούλοι. Δεν ξέρουν γιατί ζουν. Είναι εαυτούληδες, κουκίδες στο τίποτα. Δεν μπορούν να αγαπήσουν, όταν λατρεύουν τόσο πολύ το χρήμα. Πόσο ωραίο είναι να είσαι έντιμος, να είσαι ελεύθερος”.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος τα παλιά διπλώματα: Τι αλλάζει για όλους τους οδηγούς
Διορισμοί εκπαιδευτικών 2026: Το ΦΕΚ με τα νέα πτυχία που «ξεκλειδώνουν» 10.000 μόνιμες θέσεις
