Νίκος Τσούλιας 
Μου έχει γίνει εμμονή, προκατάληψη, φιλοδοξία, όνειρο… Να γράψω μια ιστορία.
Κάθε άνθρωπος, αν θέλει να αφήσει πίσω του τη σκιά του, είναι πολύ σημαντικό να αφηγηθεί κάτι, κάτι ουσιαστικό, που να αφορά τη ζωή του στις πιο έντονες, στις πιο καθοριστικές στιγμές του, που να αφορά μεγάλες επιτυχίες, καθοριστικά λάθη, σκληρές ματαιώσεις, σχέδια ανεκπλήρωτα, φαντασιώσεις συνοριακές.
Αυτά λοιπόν τα λέω στον εαυτό μου. Να κάνω ταυτόχρονα έναν απολογισμό και έναν πραγματικό και κυρίως φαντασιακό σχεδιασμό.
Το πόνημα αυτό να μην χαρακτηρίζεται μονομερώς από κάποιο είδος γραφής. Να είναι μια σύνθεση όλων: μυθιστορήματος, δοκιμίου, αυτοβιογραφίας.
Να έχει όσο το δυνατόν λογοτεχνική γραφή. Να διαβάζεται μονορούφι. Να ταξιδεύει τον αναγνώστη στη δική του ιστορία.
Είμαι βέβαιος. Κάθε άνθρωπος θέλει να αφηγηθεί τη ζωή του, να αφήσει όσο το δυνατόν τα πιο αξιοσημείωτα σημάδια του πίσω του.
Να μπορεί να τα διαβάσει έστω ένας και μόνο αναγνώστης.
Ένας μακρινός απόγονος του 2100 και βάλε και να λέει: πώς ζούσαν τότε οι άνθρωποι…, πόσο διαφορετική ήταν η ζωή τους…, πώς σκέπτονταν…
Να νιώσει το ίδιο που νιώθω εγώ, όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα του προπερασμένου και του περασμένου αιώνα, που κάνω συγκρίσεις – και οι διαφορές και οι ομοιότητες πάντα χορεύουν μαζί με την κύρια ιστορία, πλάθοντας εγώ μαζί με την ανάγνωση μια παραλλαγή αυτής της ιστορίας, και το διάβασμα δεν είναι ακριβώς διάβασμα ενός κειμένου αλλά ένας παράξενος διάλογος με έμμεση παρουσία του συνδιαλεγόμενού μου, ένας διάλογος προνομιακός για τη δική μου φαντασίωση, αφού σε κάθε σημείο της συζήτησής μου με τον συγγραφέα καταθέτω την κουλτούρα μου και τις απόψεις μου.
Να γράψω μια ιστορία, για να βρεθώ και εγώ στην άλλη πλευρά του διαλόγου, να συζητούν άλλοι με εμένα εν απουσία μου, να σκέπτονται χίλια δύο διαφορετικά πράγματα από εμένα αλλά να μη πειράζει γιατί αυτό ακριβώς το συμβάν θέλω – και θα μου αρκεί η τωρινή βεβαιότητά μου ότι σε κάποια σημεία μου θα βρίσκει έστω σκόρπια δικά του στοιχεία.
Μου αρέσει αυτή η μορφή του διαλόγου. Αίρει κάθε διάσταση του χώρου και του χρόνου. Ακυρώνει καιρούς και πολιτισμούς.
Γίνεται σε ένα φαντασιακό σύμπαν. Είναι απόλυτα πνευματικός – χωρίς δεσμεύσεις της ύλης.
Και δεν με νοιάζει αν θα πάρει τη μορφή έντυπου βιβλίου.
Μου αρκεί ότι θα ταξιδεύει στο διαδίκτυο, στο ιστολόγιό μου, σε ιστοσελίδες που γράφω τακτικά και που θα υπάρχει και στη λίστα των ηλεκτρονικών μου βιβλίων.
Έτσι κι αλλιώς τώρα δεν μπορώ να βάλω το μήνυμά μου – γιατί περί μηνύματος της ζωής μου θα πρόκειται – σε ένα μπουκάλι και να το αφήσω να ταξιδέψει στις θάλασσες καταπού θα το πάνε οι καιροί και οι άνεμοι ούτε να αφήσω κάποια σημειώματα σε έντυπα βιβλία με την ελπίδα κάποιος να το ανακαλύψει τυχαία και να νιώσει κάπως τυχερός για το μυστικό μήνυμα που θα έχει ανακαλύψει.
Μου αρέσει και μόνο η ιδέα ότι θα έχω γράψει την πιο ολοκληρωμένη ιστορία μου, την αφήγησή μου που θα περιέχει πράγματα και θαύματα, που ποτέ δεν βγήκαν στην επιφάνεια αλλά παρέμειναν ως φαντασιώσεις, ως ανεκπλήρωτα όνειρα, ως μεγάλα λάθη, ως αδικίες που διέπραξα, ως σχέδια που άλλαξαν, ως κατακτήσεις μικρές και μεγάλες.
Έχω όμως και έναν δισταγμό. Αναρωτιέμαι. Μήπως όλη αυτή η υπόθεση δεν έχει περιεχόμενο;
Μήπως οφείλεται στο ότι έχω μανία με το γράψιμο, ότι κάθε ημέρα – εδώ και δεκαετίες – γράφω ασταμάτητα;
Μήπως είναι της ίδιας της γραφής μου αυτή η ιδέα και όχι πραγματικά δική μου;
Πού να ξέρω και πώς να μάθω; Αφού είμαι συνέχεια ταξιδεμένος και αλλοπαρμένος στης γραφής τα μονοπάτια;
Έχω και μια άλλη σκέψη. Ακόμα και αν δεν τη γράψω τελικά αυτή την παράξενη αφήγησή μου, το σημείωμα αυτό σώζει την ιδέα μου.
Κάτι είναι κι αυτό… Υπάρχει και ένα αποκούμπι. Ιστορίες μικρές και αποσπασματικές ήδη έχουν γραφτεί υπό μορφή διηγημάτων.
Αλλά άλλο είναι να γράφεις μια ιστορία, τη μεγάλη σου αφήγηση και άλλο να γράφεις επιμέρους ιστορίες…
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
ΑΣΕΠ: Προ των πυλών τρεις νέοι διαγωνισμοί με 5.200 θέσεις
Νέο market pass για 40 ευρώ κάθε μήνα χωρίς αίτηση
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
