Η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Imperial College London και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Lancet, εξέτασε 1.160 παιδιά ηλικίας 6 έως 11 ετών, προερχόμενα από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Οι οικογένειες κατατάχθηκαν βάσει του οικονομικού τους επιπέδου, το οποίο καθορίστηκε μέσω διεθνών δεικτών, όπως η ύπαρξη προσωπικού δωματίου για το παιδί ή ο αριθμός των αυτοκινήτων στο σπίτι.
Οι ερευνητές μέτρησαν το μήκος των τελομερών στα λευκά αιμοσφαίρια των παιδιών, περιοχές του DNA που προστατεύουν τα χρωμοσώματα από φθορά και θεωρούνται δείκτης κυτταρικής γήρανσης. Παράλληλα, ανέλυσαν δείγματα ούρων για την ανίχνευση των επιπέδων κορτιζόλης, της γνωστής ορμόνης του στρες.
Τα αποτελέσματα ήταν ανησυχητικά: Τα παιδιά που ζούσαν σε οικογένειες με υψηλότερο εισόδημα είχαν κατά μέσο όρο τελομερή κατά 5% μακρύτερα σε σύγκριση με εκείνα που προέρχονταν από λιγότερο ευκατάστατες οικογένειες. Επιπλέον, τα κορίτσια εμφάνιζαν τελομερή κατά 5,6% μακρύτερα από τα αγόρια, ενώ η αύξηση του σωματικού λίπους σχετιζόταν με μικρότερο μήκος τελομερών.
Η ίδια μελέτη αποκάλυψε ότι τα παιδιά από μεσαίες και υψηλές κοινωνικοοικονομικές τάξεις εμφάνιζαν επίπεδα κορτιζόλης χαμηλότερα κατά 15% έως 23% σε σχέση με τα παιδιά που μεγάλωναν σε οικογένειες χαμηλού εισοδήματος. Αυτό σημαίνει ότι το χρόνιο στρες επηρεάζει την υγεία σε επίπεδο DNA, εντείνοντας την κυτταρική γήρανση.
Οι επιστήμονες τόνισαν ότι η μελέτη είχε ορισμένους περιορισμούς, καθώς δεν περιλάμβανε παιδιά που ζουν σε ακραία φτώχεια. Επισημαίνουν, ωστόσο, ότι τα ευρήματα δείχνουν πως η φτώχεια δεν επηρεάζει την ποιότητα των γονιδίων, αλλά τον τρόπο με τον οποίο το περιβάλλον επιδρά στη σωματική ανάπτυξη και την υγεία των παιδιών.
Ο επικεφαλής συγγραφέας, Dr. Oliver Robinson, υπογράμμισε ότι τα στοιχεία δείχνουν καθαρά τον δεσμό ανάμεσα στην οικογενειακή ευημερία και τους βιολογικούς δείκτες της γήρανσης, επηρεάζοντας τη ζωή των παιδιών ήδη από την πρώτη τους δεκαετία. Όπως επισήμανε: "Αν δεν αντιμετωπίσουμε αυτή την κοινωνική ανισότητα, οδηγούμαστε σε ένα μέλλον όπου ορισμένα παιδιά έχουν εξαρχής βιολογικό μειονέκτημα, με συνέπειες στη μακροχρόνια υγεία και το προσδόκιμο ζωής τους".
Η μελέτη αυτή αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο την ανάγκη για στοχευμένες πολιτικές που θα μειώσουν τις κοινωνικές ανισότητες, προστατεύοντας έτσι την υγεία και την ποιότητα ζωής των παιδιών, ανεξαρτήτως του εισοδήματος της οικογένειάς τους.
