Στο χάρτη, κάθε χρωματισμένη περιοχή αντιστοιχεί σε ένα ποσοστό μεσαιωνικής καταγωγής: από μόλις 1–2% στα βορειοανατολικά σύνορα έως περίπου 15–35% στα περισσότερα κεντρικά και δυτικά διαμερίσματα. Μόνο σε ελάχιστες ζώνες, απέναντι από τα Δωδεκάνησα και σε λίγες ακόμα τοποθεσίες, φτάνει έως και το 48%.
Οι σημειώσεις της μελέτης
Προέλευση δειγμάτων: Τα δείγματα προέρχονταν από τη βάση του Turkish DNA Project, αντιπροσωπεύοντας τις γηγενείς κοινότητες.
Ιστορική επιμειξία: Στο κέντρο της Μικράς Ασίας, η αντικατάσταση των πληθυσμών φαίνεται εντονότερη, πιθανώς λόγω της ανάμειξης των πρώτων Τούρκων κατακτητών με τους Ιρανούς κατοίκους.
Στη βόρεια και βορειοανατολική Τουρκία η γενετική συγγένεια με τους μεσαιωνικούς Τούρκους είναι ελάχιστη.
Στην Κωνσταντινούπολη και την Ανατολική Θράκη τα ποσοστά φτάνουν μόλις το 17% και 14%, αντίστοιχα, υπονοώντας ισχυρότερη συγγένεια με τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς.
Στη μουσουλμανική μειονότητα της ελληνικής Θράκης (νομοί Ξάνθης και Ροδόπης) τα ποσοστά είναι 16–18%, ενώ στον Έβρο δεν ανιχνεύτηκε καν σχέση.
Στα Κατεχόμενα της Κύπρου η συγγένεια με τον μεσαιωνικό τουρκικό πληθυσμό φτάνει μόλις το 5%, επιβεβαιώνοντας ότι οι σημερινοί Τουρκοκύπριοι κατάγονται κυρίως από τους γηγενείς πληθυσμούς του νησιού.
Τα ονόματα των τουρκικών επαρχιών
Σε μια ακόμη γενεαλογία της γης, περίπου το 35% των σημερινών ονομασιών των 103 τουρκικών επαρχιών προέρχονται από αρχαία ελληνικά ή ελληνιστικά τοπωνύμια. Συνολικά, 26 είναι γηγενείς τούρκικες ονομασίες, 24 ελληνικές, 13 ανατολίτικες (Anadolu), 5 συριακές, 5 αρμενικές, 3 αραβικές και μία χεττιτική.
Διεθνείς γενετικές δοκιμές τοποθετούν το τουρκικό γενετικό υπόβαθρο σε 38% ευρωπαϊκό, 35% μεσανατολίτικο, 18% νοτιοασιατικό και μόλις 9% κεντροασιατικό. Παρά τα 80 εκατομμύρια κατοίκους, η Τουρκία παραμένει εθνοτικά ετερογενής και οι διεκδικήσεις γι’ «αδιάλειπτη τουρκική παρουσία» εμφανίζονται επιστημονικά αβάσιμες. Οι γενετικές αναλύσεις φωτίζουν το πολύπλευρο μωσαϊκό των πληθυσμών της, ανατρέποντας συχνά προϋπάρχουσες εθνικές αφηγήσεις.
