Έρευνα, της οποίας τ' αποτελέσματα παρατηρούνται με μεγάλο ενδιαφέρον σχετικά με το ζήτημα της μακροζωίας δημοσίευσε το περιοδικό "npj Aging" της ομάδας Nature, την οποία συνέταξαν Ρώσοι ερευνητές. Σύμφωνα με τα ευρήματα, ο καθοριστικός ανασταλτικός παράγοντας για την περαιτέρω παράταση της ζωής εντοπίζεται στη συσσώρευση σωματικών μεταλλάξεων στο DNA, οι οποίες περιορίζουν το ανώτατο ηλικιακό εύρος μεταξύ 146 και 194 ετών.
Οι συγκεκριμένες γενετικές αλλοιώσεις δεν μεταβιβάζονται στους απογόνους, αλλά αυξάνονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου, προκαλώντας την απώλεια των κυττάρων. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί μια σημαντική ανισότητα στην αντοχή των διαφόρων ζωτικών οργάνων. Η σύγχρονη επιστήμη συγκλίνει πλέον στην παραδοχή ότι η φθορά του οργανισμού δεν είναι προϊόν ενός μοναδικού παράγοντα, αλλά το αποτέλεσμα πολλαπλών βιολογικών αλληλεπιδράσεων.
Προκειμένου να απομονώσουν την επίδραση των μεταλλάξεων, οι ερευνητές σχεδίασαν ένα μαθηματικό μοντέλο μέσω του οποίου απέρριψαν θεωρητικά όλους τους υπόλοιπους μηχανισμούς γήρανσης.
Σε ένα θεωρητικό πλαίσιο, έχοντας ως μοναδικές αιτίες θανάτου τα ατυχήματα ή τις λοιμώξεις, το μοντέλο υπολόγισε μια διάμεση διάρκεια ζωής στα 156 έτη (με διακύμανση από 146 έως 194 έτη). Το μέγεθος αυτό διπλασιάζει το σημερινό μέσο προσδόκιμο και ξεπερνά το καταγεγραμμένο ρεκόρ των 122 ετών, όμως καταρρίπτει τις θεωρίες περί ακραίας μακροζωίας που έκαναν λόγο για μια ζωή άνω των 1.700 ετών.
Η προσομοίωση αποτύπωσε μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα όργανα που αναγεννώνται και σε εκείνα που στερούνται αυτής της δυνατότητας. Πιο συγκεκριμένα, κάποια όργανα έχουν αρκετά πιο ευάλωτη φύση, όπως τα κύτταρα του μυοκαρδίου και οι νευρώνες του εγκεφάλου παύουν να διαιρούνται μετά την ενηλικίωση. Η σταδιακή συσσώρευση μεταλλάξεων οδηγεί στη νέκρωσή τους χωρίς δυνατότητα αντικατάστασης, καθιστώντας τα τον κύριο περιοριστικό παράγοντα για τη διατήρηση της ζωής. Αντίθετα, όργανα όπως το συκώτι επιδεικνύουν υψηλή αναγεννητική ικανότητα, αναπληρώνοντας τα κατεστραμμένα κύτταρα. Στις δοκιμές, η συκώτι διατήρησε τη λειτουργικότητά του για δεκάδες χιλιάδες χρόνια, αποδεικνύοντας ότι δεν συνιστά πρωτογενές βιολογικό εμπόδιο.
Όπως επισημαίνουν επιστήμονες του τομέα της Γηριατρικής, οι μεταλλάξεις αποτελούν μόνο μία παράμετρο του προβλήματος. Παρότι το γενετικό υπόβαθρο διαμορφώνει τις πιθανότητες εμφάνισης ασθενειών, οι καθημερινές επιλογές των ατόμων διαδραματίζουν εξίσου καθοριστικό ρόλο στην ποιότητα και τη διάρκεια της ζωής.
Παράλληλα, η ίδια η έρευνα φέρει συγκεκριμένους περιορισμούς, καθώς δεν συνυπολόγισε παράγοντες όπως η μιτοχονδριακή δυσλειτουργία, η χρόνια φλεγμονή, αλλά και τις ενδεχόμενες μελλοντικές ιατρικές τεχνολογίες που ενδέχεται να επιβραδύνουν τις μεταλλάξεις. Κατά συνέπεια, η εξάλειψη ενός μόνο βιολογικού μηχανισμού κρίνεται ανεπαρκής για την επίτευξη θεαματικών αλλαγών στη συνολική ανθρώπινη θνησιμότητα.
