Γνωρίζουμε για τα μουσικά όργανα, τα αρχαία έπη, ακόμη και για το σύστημα καταγραφής που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για την μουσική.
Ωστόσο, η γνώση που είχαμε για το πώς θα ακουγόταν η μουσική τους ήταν σχεδόν μηδενική· όχι πια, ισχυρίζεται ο Αρμάντ Ντ'Αζούρ, καθηγητής του Παν. της Οξφόρδης με άρθρο στο the Conversation.
Ήδη από το 2013 και μέχρι σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα διεπιστημονικό πρόγραμμα , που περιλαμβάνει την μελέτη του ρυθμού που «εμπεριέχουν» τα μέτρα των ποιημάτων, καθώς και στοιχεία από κείμενα αρχαίων συγγραφέων (Πλάτων,Αριστοτέλης,Πτολεμαίος κ.α). Καθοριστικής σημασίας ήταν φυσικά και η μελέτη μουσικών γραπτών, όπως αυτά της Φλωρεντίας.
Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ο πλούτος της αρχαίας ελληνικής μουσικής είναι τεράστιος- και ακόμα και με τα περιορισμένα στοιχεία που υπάρχουν σήμερα δεν είναι παράτολμο να πει κανείς ότι θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως η ρίζα της ευρωπαϊκής μουσικής παράδοσης.
