Ναι, ρε, θα απεργήσω! της Δήμητρας Αποστόλου

Με έκπληξη με κοιτούν οι συνάδελφοι μου στο σχολείο όταν τους ανακοινώνω πως θα πάρω μέρος στην πανελλαδική  απεργία της 6ης Νοεμβρίου. «Θα απεργήσεις; Πες μας ένα λόγο για να απεργήσεις!»

Τώρα εγώ κοιτώ με έκπληξη. Και κουβέντα στην κουβέντα καταλήξαμε οι απεργοσπάστες συνάδελφοι μου να με έχουν στήσει στον τοίχο γι αυτή  μου την απόφαση, να βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να απολογούμαι  και να μ' αποτελειώσουν  με το «Ε, θα σε παίρνει οικονομικά να απεργείς».

Ναι, με παίρνει και με σηκώνει, ενώ εσύ γλυκιά απεργοσπάστρια πώς να θυσιάσεις για ένα μήνα το γυμναστήριο σου, τις επισκέψεις στο κομμωτήριο ή το σαββατόβραδο σου στο ταβερνάκι;  

Δεν σε αδικώ, το πρόβλημα είναι πως δεν πιστεύεις  πια πουθενά, ούτε στην απεργία, ούτε στον συνδικαλισμό, ούτε στις εκλογές, ούτε στους θεσμούς, ούτε στους αγώνες.

 

Νιώθεις ματαίωση, απογοήτευση, φόβο μπροστά στην απόλυση, την αξιολόγηση, την μετάθεση στον Έβρο, γιατί εκεί είχε κενά. «Ας κάνουμε κάτι, όλοι μαζί!», λες. «Να κάνουμε!», σκέφτομαι.

Αλλά άσε με εμένα να ξεκινήσω πρώτη, γιατί νιώθω πιο έτοιμη, πάρε εσύ τον χρόνο σου κι έλα όποτε μπορείς, για να διαμαρτυρηθείς κι εσύ γι αυτά που σε πνίγουν (ελπίζω να μην το αποφασίσεις μόνο αργά).

 

Δήμητρα Αποστόλου