Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει – ακόμα και από τους πολέμιους του συνδικαλισμού – τον ρόλο και τη σπουδαιότητα του εκπαιδευτικού συλλογικού κινήματος; Πώς θα ήταν το εκπαιδευτικό μας σύστημα και το δημόσιο σχολείο χωρίς τον δημιουργικό και παρεμβατικό ρόλο των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών;
Είναι τόσο σημαντικός και σπουδαίος ο ρόλος των εκπαιδευτικού κινήματος γενικά στη διεθνή σκηνή, που ακόμα και οι νεοφιλελεύθεροι θεσμοί – πέραν της UNESCO και της International Education -, όπως ο ΟΟΣΑ αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση - που χαρακτηρίζεται σήμερα από αγοραίες πολιτικές -, που θεωρούν τη συμμετοχή και τον θεσμικό διάλογο των εκπαιδευτικών φορέων τόσο στη διαμόρφωση όσο και στην υλοποίηση μιας εκπαιδευτικής πολιτικής ως απολύτως απαραίτητη συνθήκη για οποιαδήποτε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Δυστυχώς υπάρχει και μια νοοτροπία αμφισβήτησης του συνδικαλισμού – με μοναδικό επιχείρημα κάποιες οριακές δράσεις του – αποσιωπώντας τη μεγάλη του συμβολή στον εκδημοκρατισμό και στον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης. Πρωτοστάτες σε αυτή την υποκουλτούρα υπήρξαν και εντεταλμένοι της εξουσίας δημοσιογράφοι με τον πιο προκλητικό τρόπο αυτοθεωρούμενοι μάλιστα ως εκφραστές της κοινωνίας και του δημόσιου συμφέροντος!
Σήμερα που η εργασία των εκπαιδευτικών γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ο ρόλος του εκπαιδευτικού κινήματος καθίσταται απόλυτα καθοριστικός. Οι μισθοί φτώχειας, ιδιαίτερα στους νέους και στους αναπληρωτές που ζουν μακριά από τις οικογένειές τους, οι πολλαπλές μορφές αυταρχισμού της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, οι μηνύσεις γονέων εναντίον τους χωρίς σοβαρή αιτία, οι συλλήψεις Διευθυντών σχολείων και η μεταφορά τους με χειροπέδες σε αστυνομικά τμήματα για μικρο-καυγάδες μαθητών, οφείλουν όλες οι εκφράσεις του εκπαιδευτικού κινήματος να αντιδράσουν δυναμικά.
Οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες, οι τοπικοί Σύλλογοι των δασκάλων και οι τοπικές Ενώσεις των καθηγητών αλλά και οι Σύλλογοι των Διδασκόντων σε κάθε σχολείο είναι μπροστά σε ιστορική ευθύνη, να αποφασίζουν συλλογικά για τα επίμαχα προβλήματα που οδηγούν τους εκπαιδευτικούς στα αστυνομικά τμήματα, στα δικαστήρια και στις προσβολές, να υπερασπίζονται κάθε εκπαιδευτικό. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία σε κλίμα πολιορκίας. Οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να ασκήσουν τον παιδαγωγικό ρόλο τους σε ατμόσφαιρα εχθρότητας και απαξίωσης.
Και το εξίσου σημαντικό, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας τι ακριβώς κάνει; Δεν αντιλαμβάνεται ότι έχει ευθύνη για όλη αυτή την κατάσταση που έχει απλωθεί; Αντί να στηρίξει τους εκπαιδευτικούς στη δύσκολη αποστολή τους, επιδίδεται σε αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και σε επικοινωνιακές και σχεδόν καθημερινές εξαγγελίες. Ποιο είναι ακριβώς το περιεχόμενό τους; Ένα άδειο κέλυφος. Ζει σε μια δική της φενακισμένη πραγματικότητα.
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Εκπαιδευτικών – που περιλαμβάνει όλους τους εκπαιδευτικούς και τους καθηγητές των πανεπιστημίων – θέτει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και σε κάθε χώρα, τις βασικές πτυχές ενίσχυσης του εκπαιδευτικού επαγγέλματος για την ανάπτυξη του δημιουργικού ρόλου των σχολείων και των πανεπιστημίων.
“Σεβαστείτε τις θεμελιώδεις αξίες της επαγγελματικής αυτονομίας και της ακαδημαϊκής ελευθερίας των δασκάλων, των ακαδημαϊκών και του λοιπού εκπαιδευτικού προσωπικού όταν αποφασίζουν εάν, πότε και πώς είναι καταλληλότερο να χρησιμοποιούν τις ψηφιακές τεχνολογίες στις παιδαγωγικές τους σπουδές.
Από αυτή την άποψη, είναι σημαντικό οι εκπαιδευτικές πολιτικές να εμπιστεύονται και να ενδυναμώνουν τους εκπαιδευτικούς, τους ακαδημαϊκούς και άλλο εκπαιδευτικό προσωπικό στον επαγγελματικό τους ρόλο στην εφαρμογή των ψηφιακών δεξιοτήτων με τον τρόπο που αυτές ταιριάζουν καλύτερα στις εκπαιδευτικές παιδαγωγικές τους ανάγκες και στις ανάγκες των μαθητών.
Παροχή επαρκούς αμειβόμενου χρόνου εργασίας στο εκπαιδευτικό προσωπικό ώστε να ενσωματώσει αποτελεσματικά τις ψηφιακές δεξιότητες στη διδασκαλία και τη μάθηση και να προωθήσει την ανάπτυξη ενός δημόσιου υποστηρικτικού οικοσυστήματος για τη διασφάλιση της σωστής και κριτικής χρήσης των ψηφιακών τεχνολογιών στις εκπαιδευτικές παιδαγωγικές.
Ενισχύστε την ελκυστικότητα του επαγγέλματος μέσω αυξημένων μισθών και βελτιωμένης εξέλιξης σταδιοδρομίας για την καλύτερη πρόσληψη και διατήρηση προσωπικού υψηλού επιπέδου, ιδιαίτερα σε θέματα STEM”.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ., τώρα που τελειώνει η διακυβέρνησή της, θυμάται τον διάλογο. Φυσικά δεν τον εννοεί, όπως και κάθε φορά που τον εξαγγέλλει. Δεν μπορεί και δεν θέλει τον διάλογο. Θυμάται το Εθνικό Απολυτήριο – 7 χρόνια τώρα εξαγγελίες. Δεν μπορεί να πραγματοποιήσει καμιά μεταρρύθμιση. Ποτέ δεν πίστεψε στον ρόλο της δημόσιας εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών!
