Μια σέγα με ξύλινη λαβή, λεπτά πριονάκια, ένα κομμάτι κόντρα πλακέ με σχεδιασμένο περίγραμμα. Για πολλά αγόρια του παλιού σχολείου, αυτά ήταν τα σύνεργα του μαθήματος των Τεχνικών.
Με την ξυλοκοπτική έφτιαχναν φιγούρες, κορνίζες, μικρά ράφια και άλλα αντικείμενα που μπορούσαν να πάρουν στο σπίτι. Η τάξη γέμιζε ροκανίδια και ο ήχος του πριονιού συνόδευε την προσπάθεια. Η εργασία απαιτούσε σταθερό χέρι: το πριονάκι μπορούσε να λυγίσει ή να σπάσει, ενώ μια απρόσεκτη κίνηση έβγαζε το κόψιμο έξω από τη γραμμή.
Η ξυλοκοπτική διδασκόταν συνήθως στα αγόρια. Υπάρχουν και μαρτυρίες από μαθήτριες που την έκαναν, αλλά αποτελούσαν την εξαίρεση. Αυτός ο διαχωρισμός ανήκει στις αντιλήψεις μιας άλλης εποχής. Η εμπειρία του να κατασκευάζει, να κάνει λάθη και να ξαναδοκιμάζει, όμως, αφορά κάθε παιδί.
Ίσως το σημερινό σχολείο χρειάζεται περισσότερες ευκαιρίες για τέτοιες εργασίες: με χαρτί, ύφασμα, ξύλο ή άλλα υλικά, ανάλογα με την ηλικία των μαθητών. Για να μπορεί κάθε παιδί να σχεδιάζει κάτι, να το φτιάχνει και στο τέλος να λέει: «Το κατάφερα!»
*Διευθύντρια Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης
