Η ελληνική γλώσσα είναι ένας ανεξάντλητος θησαυρός σπάνιων και ξεχωριστών λέξεων, που αποκαλύπτουν τον πλούτο, τη φαντασία και τη διαχρονικότητά της. Μια τέτοια ιδιαίτερη και ιδιωματική λέξη είναι η λέξη «λύμπουρος».
Η σημασία της λέξης
«Λύμπουρος», λοιπόν, στην ελληνική ντοπιολαλιά (και κυρίως στην κρητική διάλεκτο) είναι το μυρμήγκι.
Όπως συμβαίνει με πολλές λέξεις της ελληνικής γλώσσας που αντλούν έμπνευση από τη φύση, η λέξη χρησιμοποιείται και μεταφορικά στην καθημερινή ομιλία για να περιγράψει:
- Τον πολύ εργατικό άνθρωπο: Εκείνον που δουλεύει ακατάπαυστα, με υπομονή και επιμονή, παρομοιάζοντάς τον με την εργατικότητα των μυρμηγκιών.
- Τον μικρόσωμο άνθρωπο: Χρησιμοποιείται συχνά χαϊδευτικά ή περιγραφικά για κάποιον που είναι κοντός ή μικροκαμωμένος στη σωματική διάπλαση.
