Η εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής και συγγραφέας Βίκυ Μηνά απέσπασε το Χάλκινο Βραβείο στα Special Education Awards 2025, λαμβάνοντας μία σημαντική διάκριση για τη συνολική της προσφορά στην προώθηση της συμπερίληψης, της ενσυναίσθησης και της ισότιμης συμμετοχής όλων των παιδιών στην εκπαίδευση.
Η διάκριση αφορά το έργο της, το οποίο συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στα 25 που ξεχώρισαν σε σύνολο 43 συμμετοχών, αναγνωρίζοντας την ποιότητα, την καινοτομία και τον κοινωνικό του αντίκτυπο. Όπως επισημαίνεται, η βράβευση αποτελεί αναγνώριση της πολυετούς προσπάθειάς της να ενισχύσει την κουλτούρα της αποδοχής τόσο μέσα από την εκπαιδευτική της δράση όσο και μέσω της συγγραφής.
Η Βίκυ Μηνά υπηρετεί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ως εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής, ενώ παράλληλα δραστηριοποιείται στον χώρο της λογοτεχνίας. Το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο «Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…» (Εκδόσεις Μελτέμι), πραγματεύεται ζητήματα αποδοχής, ισότητας και διαφορετικότητας μέσα από ένα αλληγορικό διήγημα.
Με αφορμή τη βράβευσή της, η Βίκυ Μηνά παραχώρησε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νατάσα Πολυγένη για το eleftheria.gr, όπου μίλησε για τη σημασία της διάκρισης, τους ήρωες του βιβλίου της, αλλά και τον ρόλο της λογοτεχνίας στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης.
Η συνέντευξη της Βίκυς Μηνά
Κυρία Μηνά, η βράβευσή σας στα Special Education Awards 2025 αποτελεί μια σημαντική αναγνώριση του έργου σας. Τι σημαίνει αυτή η διάκριση για εσάς, τόσο ως εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής όσο και ως συγγραφέα;
– Η διάκριση αυτή αποτελεί για εμένα μεγάλη τιμή, αλλά και ευθύνη. Είναι μία επιβεβαίωση ότι η αγάπη, η αφοσίωση και η δημιουργική δουλειά μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ως εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής και συγγραφέας, με ενθαρρύνει να συνεχίσω να δημιουργώ έργα που δίνουν φωνή, ελπίδα και ίσες ευκαιρίες σε κάθε παιδί.
Στο βιβλίο σας επιλέγετε ως πρωταγωνιστές έναν κωφό ξυλουργό και έναν δάσκαλο σε αναπηρικό αμαξίδιο, οι οποίοι είναι ομόφυλο ζευγάρι. Θεωρήσατε ποτέ ότι η επιλογή αυτή ήταν τολμηρή και πώς αντιδρούν οι αναγνώστες;
– Δεν το είδα ως μία τολμηρή επιλογή, αλλά ως μία ειλικρινή αποτύπωση της ανθρώπινης πραγματικότητας. Οι ήρωές μου δεν ορίζονται από την αναπηρία ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, αλλά από την αγάπη, τις αξίες και την προσωπικότητά τους. Μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι αναγνώστες έχουν αγκαλιάσει αυτήν την προσέγγιση και έχουν εστιάσει στο ανθρώπινο μήνυμα της ιστορίας.
Η ιστορία πραγματεύεται ζητήματα όπως η αναπηρία, η ενδοοικογενειακή βία, η πίστη, η αποδοχή και η αγάπη. Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και της συμπερίληψης;
– Πιστεύω πως η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να μας φέρνει πιο κοντά στις εμπειρίες των άλλων ανθρώπων και να καλλιεργεί την ενσυναίσθηση. Μέσα από τις ιστορίες μπορούμε να γνωρίσουμε διαφορετικές ζωές, να αμφισβητήσουμε στερεότυπα και να δημιουργήσουμε χώρο για περισσότερη αποδοχή και συμπερίληψη.
Ορμώμενη από τον τίτλο του βιβλίου σας «Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…», ποιο πρόσωπο θα ήταν;
– Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο, θα ήταν ένα πρόσωπο γεμάτο καλοσύνη και αποδοχή. Ένα πρόσωπο που θα αγκάλιαζε τη διαφορετικότητα και θα αναγνώριζε την αξία κάθε ανθρώπου.
Η πολυετής εμπειρία σας στην Ειδική Αγωγή έχει επηρεάσει τη συγγραφική σας ματιά; Υπάρχουν βιώματα από την εκπαιδευτική σας πορεία που αποτέλεσαν έμπνευση για το βιβλίο;
– Η εμπειρία μου στην Ειδική Αγωγή έχει επηρεάσει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Μέσα από την εκπαιδευτική μου πορεία έχω γνωρίσει στιγμές, αγωνίες και όνειρα που με ενέπνευσαν δημιουργικά.
Κάθε ανθρώπινη συνάντηση μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και να μεταμορφωθεί σε μία ιστορία με επίκεντρο την αποδοχή και την αγάπη.
Αν μπορούσατε να αφήσετε ένα μήνυμα σε γονείς, εκπαιδευτικούς και παιδιά μέσα από το έργο και τη διάκρισή σας, ποιο θα ήταν αυτό για τη σημασία της αποδοχής και της συμπερίληψης στη σύγχρονη κοινωνία;
– Το μήνυμα που θα ήθελα να μεταφέρω είναι πως κάθε άνθρωπος έχει αξία και δικαιούται να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, αποδοχή και αγάπη. Η συμπερίληψη δεν είναι απλώς μία έννοια, αλλά μία στάση ζωής που μας καλεί να αναγνωρίζουμε τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου. Όταν δίνουμε χώρο σε όλους να ακουστούν και να συμμετέχουν ισότιμα, χτίζουμε μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη και πιο φωτεινή για όλους.
