Με μια συγκινητική επιστολή, η Α΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής αποχαιρετά τους εκπαιδευτικούς που με τη λήξη της φετινής σχολικής χρονιάς αποχωρούν οριστικά από τις σχολικές αίθουσες λόγω συνταξιοδότησης.
Το σωματείο κάνει ιδιαίτερη μνεία στη «ζηλευτή γενιά» των εκπαιδευτικών που ανδρώθηκαν μέσα στον δημοκρατικό πυρετό της μεταπολίτευσης, τονίζοντας ότι επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες «ανέπνεαν την κιμωλία» και μορφώναν τη νέα γενιά με πανανθρώπινες αξίες.
Παράλληλα, η ΕΛΜΕ εξαίρει την αγωνιστική τους στάση στους μεγάλους σταθμούς του εκπαιδευτικού κινήματος (1979, 1988, 1990, 1997, 2006, 2013), υπογραμμίζοντας τον καθοριστικό τους ρόλο στην υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και στο «μπλόκο» απέναντι στους επιθεωρητές και τις πολιτικές αξιολόγησης.
Κλείνοντας, το Διοικητικό Συμβούλιο καλεί τους νέους συνταξιούχους να παραμείνουν ενεργοί στους κόλπους των συνταξιουχικών σωματείων για τη διεκδίκηση αυξήσεων στις συντάξεις και το εφάπαξ, αλλά και να συνεχίσουν να βαδίζουν ως συνοδοιπόροι στους δρόμους του αγώνα για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας.
Α΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής: Το συγκινητικό «αντίο» στους εκπαιδευτικούς που συνταξιοδοτούνται
«Αγαπητές μας συναδέλφισσες και αγαπητοί μας συνάδελφοι,
το τέλος της φετινής σχολικής χρονιάς συμπίπτει για ορισμένους και ορισμένες από εσάς με τον οριστικό αποχαιρετισμό των σχολικών αιθουσών. Επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες δώσατε τον καλύτερό σας εαυτό αναπνέοντας την κιμωλία, διασταυρώνοντας καθημερινά το βλέμμα σας με τις ανάγκες και τις αγωνίες της νέας γενιάς, μορφώνοντάς την και διδάσκοντας πανανθρώπινες αρχές και αξίες. Ένας σημαντικός κύκλος ζωής κλείνει για εσάς, έχοντας αποτελέσει το παράδειγμα δημιουργικών και αφοσιωμένων δασκάλων.
Και η αλήθεια είναι ότι ανήκετε σε μια ζηλευτή γενιά εκπαιδευτικών που, στον δημοκρατικό πυρετό της μεταπολίτευσης, δώσατε πολλές φορές την πρέπουσα απάντηση στο «γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;». Με τη δημιουργικότητα και την αγωνιστική σας στάση πολλές φορές όλοι μαζί «σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα»: με τις εντυπωσιακές σε μαζικότητα, παλμό και διάρκεια κινητοποιήσεις του κλάδου μας το 1979, το 1988, το 1990, το 1997, το 2006, το 2013 καθώς και όλα τα τελευταία χρόνια, είσαστε εκείνοι κι εκείνες που κλείσατε την πόρτα στους επιθεωρητές - αξιολογητές και υπερασπιστήκατε την εργασιακή και μισθολογική μας αξιοπρέπεια.
Είστε εκείνοι κι εκείνες που είχατε ως όραμα το δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά και το δικαίωμα όλων των μαθητών και των μαθητριών μας στη μόρφωση ως το καλύτερο όπλο όχι απλώς για να ανοίξουν τα φτερά τους και να προοδεύσουν, αλλά και για να διαβάσουν και να αλλάξουν την πραγματικότητα. «Με τον καιρό να ’ναι κόντρα», η έγνοια σας ήταν μια νέα γενιά σκεπτόμενη, που θα κατορθώσει να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Σε πείσμα των άγριων καιρών που ζούμε, το στοίχημα παραμένει ανοιχτό και «οι χαρακιές στα χέρια σας είναι οι σίγουρες σιδηροδρομικές γραμμές που διασχίζουν το μέλλον». Πορευτήκατε στην τάξη, στην αυλή, σε κάθε εκδήλωση, πρωτοβουλία και καθήκον με ήθος, κέφι, μεράκι, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα! Να είστε περήφανοι και περήφανες γι’ αυτό.
Ως ΔΣ της ΕΛΜΕ μας, με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας, συναντηθήκαμε και συμπορευτήκαμε αταλάντευτα μαζί σας σε συλλογικούς αγώνες ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές που περιφρονούν τις ανάγκες μας και για τα αναφαίρετα δικαιώματά μας στον μισθό, τη σύνταξη, τη μόρφωση, την ελευθερία, τη δημοκρατία και πασχίζουν να γυρίσουν το ρολόι της ιστορίας στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. Μοιραστήκαμε όλοι και όλες μαζί το όραμα ενός δημόσιου σχολείου που θα χωράει όλη τη γνώση, όλα τα παιδία και όλους τους εκπαιδευτικούς.
Παρά την αμηχανία και τη μελαγχολία του πρόσκαιρου αυτού «αντίο», σας σφίγγουμε με χαμόγελο και συγκίνηση τα χέρια και με μια ζεστή αγκαλιά συναδελφικής αλληλεγγύης σας ευχόμαστε από καρδιάς κάθε προσωπική και οικογενειακή ευτυχία και καλή συνέχεια.
Το «εμείς» θα το συλλαβίσετε ξανά πλέον στις Ενώσεις και τα Σωματεία των συνταξιούχων εκπαιδευτικών για τη διεκδίκηση γενναίων αυξήσεων στις συντάξεις και το ΕΦΑΠΑΞ και για την υπεράσπιση των αναφαίρετων κατακτήσεών μας στη δημόσια υγεία, πρόνοια και κοινωνικά αγαθά. Και, βεβαίως, σας καλούμε να βαδίζετε πλάι μας ως συνοδοιπόροι στον αγώνα διαρκείας για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και στους δρόμους της αντίστασης και της ελπίδας για μια αξιοβίωτη ζωή.»
