Λεωνίδας Βουρλιώτης Στη συλλογική μας συνείδηση, η φοιτητική ζωή στα αμφιθέατρα έχει ταυτιστεί με τα πρώτα βήματα της ενήλικης ζωής, την ηλικιακή ζώνη των 18 έως 30 ετών.
Όποιος «τολμά» να αναζητήσει το πτυχίο ή το μεταπτυχιακό του μετά το κατώφλι της τέταρτης δεκαετίας, συχνά αντιμετωπίζεται με έκπληξη ή αμηχανία.
Κι όμως, σύμφωνα με ρεπορτάζ του protothema.gr, μια νέα γενιά «φοιτητών» –εργαζόμενοι, γονείς, ακόμη και συνταξιούχοι– αμφισβητεί στην πράξη τα στερεότυπα, διεκδικώντας μια θέση στο αμφιθέατρο ως μια συνειδητή πράξη προσωπικής εξέλιξης και εσωτερικής ολοκλήρωσης.
Δεν πρόκειται για μια απλή αναζήτηση τίτλων σπουδών, αλλά για μια «συγκρουσιακή» πορεία με τον χρόνο, τις οικογενειακές υποχρεώσεις και τις κοινωνικές συμβάσεις που θέλουν την εκπαίδευση αποκλειστικό προνόμιο των νεότερων.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν φοβήθηκαν να εκτεθούν, να παλέψουν με τις δυσκολίες και να μετατρέψουν το «αργά είναι» σε ένα ηχηρό «ποτέ δεν είναι αργά».
Η Μάρω και ο αγώνας της: «Διάβαζα δίπλα στις χημειοθεραπείες»
Η Μάρω, στα 51 της χρόνια, κρατά στα χέρια της το πτυχίο της από το Τμήμα Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, έχοντας ολοκληρώσει ένα ταξίδι που ξεκίνησε απρόσμενα τον Μάρτιο του 2021.
«Το 1991 τελείωσα το σχολείο και από τότε είχα να μπω σε αυτή τη διαδικασία», εξομολογείται. Η απόφαση να δώσει Πανελλαδικές μαζί με την κόρη της ήρθε σε μια στιγμή βαθιάς προσωπικής δοκιμασίας. «Τότε ο πατέρας μου και ο άντρας μου ήταν στο νοσοκομείο. Ήταν μια περίεργη κατάσταση. Διάβαζα δίπλα στις χημειοθεραπείες».
Παρά την πλήρη απασχόληση και τις οικογενειακές δυσκολίες, δεν πτοήθηκε. «Δεν είχα να χάσω κάτι. Ήταν καθαρά προσωπική επιλογή». Αν και οι υποχρεώσεις στα εργαστήρια ήταν εξαντλητικές, κατάφερε να αποφοιτήσει με άριστα, δημιουργώντας μια ομάδα αλληλοϋποστήριξης με συμφοιτητές της ίδιας ηλικίας. «Μου δίνει ζωή να είμαι με νεότερους ανθρώπους», δηλώνει, θυμούμενη την αποθαρρυντική στάση που συνάντησε την πρώτη μέρα. «Την ίδια μέρα γνώρισα δύο εξαιρετικά κορίτσια στην ηλικία μου και κατάλαβα ότι θα είναι ένα πολύ ωραίο ταξίδι. Δεν το άφησα να με επηρεάσει».
Μαρίνα Ιστεκλή: «Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός»
Στα 55 της χρόνια, η Μαρίνα βρίσκεται στο τελικό στάδιο των σπουδών της στη συντήρηση έργων τέχνης σε ιδιωτικό ΙΕΚ. Η αγάπη της για την ιστορία της τέχνης, μια παλιά επιθυμία που ωρίμασε με τον καιρό, την οδήγησε ξανά στα θρανία.
«Όταν, όμως, το ξεκίνησα, κατάλαβα ότι πάντα είναι αργά και ποτέ δεν είναι. Το πρόγραμμα είναι μια υπόσχεση που δίνεις στον εαυτό σου. Δεν είναι το ίδιο με το να διαβάζεις μόνος σου πέντε βιβλία στο σπίτι», τονίζει. Η καθημερινότητα, με τις αυξημένες ευθύνες, δεν ήταν εύκολη. «Συναναστρέφομαι με πολύ νεότερα άτομα, οι καθηγητές είναι νεότεροι από εμένα, μου μιλάνε στον πληθυντικό», σημειώνει με χαμόγελο.
Η Μαρίνα παραδέχεται ότι υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας, ακόμη και τώρα κοντά στο πτυχίο. «Ξαναβρήκα όμως το κίνητρο μου». Για την ίδια, η εμπειρία αυτή προσφέρει κάτι πολύ βαθύτερο: «Λειτουργεί σαν ψυχοθεραπεία. Γυμνάζω το μυαλό μου, νιώθω ότι τα καταφέρνω και αυτό ενισχύει την αυτοπεποίθηση μου». Το μήνυμά της προς όσους διστάζουν είναι ξεκάθαρο: «Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις κάτι που αγαπάς. Κάνε ένα βήμα τη φορά. Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός».
Βούλα Βαλάτσου: Από το Πολυτεχνείο στη Νοσηλευτική για λόγους καρδιάς
Η Βούλα Βαλάτσου, 64 ετών, συνταξιούχος πολιτικός μηχανικός, αποφάσισε να προσθέσει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της, φοιτώντας στη ΣΑΕΚ του «Ευαγγελισμού» ως Βοηθός Νοσηλευτικής.
«Έτσι άρχισα να σκέφτομαι τη νοσηλευτική», αναφέρει, εξηγώντας πως η επιθυμία της γεννήθηκε μέσα από την εθελοντική της προσφορά σε ασθενείς. «Στην αρχή αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρω με τα μαθήματα, αλλά ήμουν αποφασισμένη να το παλέψω. Θεωρώ ότι δεν είναι ποτέ αργά να κάνεις κάτι που το θέλεις πολύ».
Η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη. «Κάποια παιδιά με βλέπουν σαν τη μαμά τους. Με ρωτάνε για τη ζωή, μου εμπιστεύονται πράγματα, με έχουν βάλει και στις ομάδες τους στα social media». Η στιγμή που κατάλαβε τη σημασία της απόφασής της ήταν όταν έμαθε να προσφέρει φροντίδα: «Όταν έμαθα πώς αλλάζεις σεντόνια σε έναν κλινήρη ασθενή που δεν μπορεί να σηκωθεί. Τότε σκέφτηκα ότι αν είχα αυτή τη γνώση νωρίτερα, θα μπορούσα να φροντίσω καλύτερα τον πατέρα μου».
Ελεάνα Παθιακάκη: Η γνώση ως πνευματική ευρύτητα
Στα 50 της, η Ελεάνα Παθιακάκη συνεχίζει την ακαδημαϊκή της πορεία ως υποψήφια διδάκτορας στο Τμήμα Αρχειονομίας του ΠΑΔΑ. Για την ίδια, το Πανεπιστήμιο αποτελεί πηγή δύναμης.
«Το Πανεπιστήμιο δε προσφέρει μόνο γνώση αλλά και πνευματική ευρύτητα, ώστε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με άλλη οπτική σε όλες της τις εκφάνσεις».
Η Ελεάνα τονίζει ότι η συνύπαρξη με νεότερους φοιτητές είναι αμφίδρομη. «εκείνοι είχαν μεγαλύτερη ψηφιακή εξοικείωση, ενώ οι μεγαλύτεροι εμπειρία και επαγγελματική γνώση». Το μήνυμά της είναι ενθαρρυντικό για κάθε ηλικία: «να τολμήσουν. Η γνώση ανοίγει ορίζοντες σε κάθε ηλικία και αυτό που τελικά μένει είναι η αίσθηση εσωτερικής πληρότητας αλλά και το παράδειγμα που δίνεται στα παιδιά και στους γύρω μας».
Ευαγγελία Χλέτση: Το «Salto Mortale» προς μια νέα καριέρα
Η 52χρονη Ευαγγελία Χλέτση δεν φοβήθηκε να ρισκάρει μια σταθερή καριέρα στην τράπεζα για χάρη της ναυτιλίας, ολοκληρώνοντας τέσσερα μεταπτυχιακά εν μέσω πανδημίας.
«Η αλλαγή καριέρας είναι ένα salto mortale». Παρά το φορτωμένο πρόγραμμα, υποστηρίζει ότι μετά τα 40 ο άνθρωπος είναι πιο ώριμος. «Θέλει πάθος, πολύ ισχυρό λόγο και αντοχή. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά αν δεν φτάσεις στο φεγγάρι, θα είσαι τουλάχιστον ανάμεσα στα αστέρια».
Πέτρος Ανδροβίκ: Η μάθηση ως διαδρομή αυτογνωσίας
Ο Πέτρος Ανδροβίκ είναι δικηγόρος και τον τελευταίο χρόνο παρακολουθεί μαθήματα στο Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο. Δεν πρόκειται για κλασικές ακαδημαϊκές σπουδές, αλλά για θεματικές ενότητες που εστιάζουν σε κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα της καθημερινότητας: σχέσεις, γονεϊκότητα, φόβος, συμβίωση, τρόποι διαχείρισης δυσκολιών.
Τα μαθήματα γίνονται δια ζώσης, μία φορά την εβδομάδα, απογευματινές ώρες, με περίπου 100 συμμετέχοντες στην πλειονότητα τους άνω των 50 ετών, κυρίως γυναίκες και συνταξιούχοι. Κάθε ενότητα λειτουργεί ως σεμινάριο, χωρίς εξετάσεις, και ολοκληρώνεται με πιστοποιητικό παρακολούθησης.
«Μου ανοίγει τους ορίζοντες και αλλάζει τον τρόπο σκέψης μου», λέει. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η κούραση μετά τη δουλειά και η ανάγκη συγκέντρωσης για δύο συνεχόμενες ώρες. Ωστόσο, ο διάλογος που αναπτύσσεται στο τέλος κάθε μαθήματος, με τον εισηγητή και μεταξύ των συμμετεχόντων είναι αυτό που, όπως λέει, κάνει τη διαφορά.
Για τον ίδιο, η εμπειρία αυτή δεν αφορά πτυχία ή τίτλους, αλλά την κατανόηση του εαυτού και των σχέσεων. «Η μάθηση δεν είναι μόνο επιστημονική. Είναι και βαθιά ανθρώπινη».
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
