Χιλιάδες γονείς πετιούνται ξαφνικά στο κενό, καλούμενοι να «αυτοσχεδιάσουν» για τη φύλαξη των παιδιών τους, χωρίς καμία θεσμική προστασία. Η κυβέρνηση σιωπά, ενώ η Ομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων Αττικής ζητά το αυτονόητο: άδεια με αποδοχές. Γιατί το μόνιμο κλείσιμο των σχολείων με την πρώτη κακοκαιρία δεν είναι λύση· είναι ομολογία αποτυχίας, αποτέλεσμα χρόνιας εγκατάλειψης των σχολικών υποδομών και των δρόμων. Όταν το κράτος αδυνατεί να προλάβει, μετακυλίει το κόστος στην κοινωνία.
Την ίδια ώρα, επιχειρείται να φορτωθεί αυτή η ανεπάρκεια στις πλάτες των εκπαιδευτικών. Τα εκπαιδευτικά σωματεία τονίζουν ξεκάθαρα ότι: δεν υποχρεούμαστε να εργαζόμαστε από το σπίτι, ούτε να μετατρέπουμε το σαλόνι μας σε αίθουσα διδασκαλίας με ιδιωτικά μέσα, κατ’ εντολή υπουργείου. Το σπίτι δεν είναι χώρος εργασίας και η τηλεκπαίδευση δεν μπορεί να μετατραπεί σε άλλοθι «επάρκειας» ενός ανεπαρκούς Υπουργείου Παιδείας
Είναι, άραγε, ασφαλές να προσέλθουμε σε σχολεία που οι ίδιοι οι ΟΤΑ κλείνουν ως μη ασφαλή; Να ρισκάρουμε τη σωματική μας ακεραιότητα για να καλύψουμε πολιτικές επιλογές; Η ευθύνη ανήκει στο ανίκανο κράτος, όχι στους γονείς, όχι στους εκπαιδευτικούς.
Η τηλεκπαίδευση, δυστυχώς, χρησιμοποιείται ως επικοινωνιακό εργαλείο, χωρίς σοβαρή μέτρηση ή αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της από το νηπιαγωγείο έως τα ΑΕΙ. Επιβάλλονται «λύσεις έκτακτης ανάγκης» χωρίς διάλογο με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, με μοναδικό μέλημα τη δημόσια εικόνα. Την ίδια στιγμή, χάνονται χιλιάδες εκπαιδευτικές ώρες επειδή τα κενά δεν αναπληρώνονται έγκαιρα. Θα υπολογιστεί ποτέ η αξία αυτών των χαμένων ωρών; Μια σοβαρή, φιλολαϊκή πολιτική προλαμβάνει τα κενά και οργανώνει άμεσα την αναπλήρωση, δεν καταφεύγει σε πρόχειρα μπαλώματα.
Επιπλέον, η τηλεκπαίδευση βαθαίνει τις ανισότητες: πολλά παιδιά δε διαθέτουν μέσα, τεχνολογία ή υποστηρικτικό περιβάλλον. Συχνά τα μαθήματα επαναλαμβάνονται δια ζώσης, γιατί πολλοί μαθητές απουσιάζουν. Αυτό δεν είναι πρόοδος· είναι ανακύκλωση της αποτυχίας.
Από την άλλη, δεν είναι «έγκλημα» οι μαθητές να έρθουν σε επαφή με το χιόνι μέσω βιωματικής μάθησης στις γειτονιές τους. Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο ύλη — συχνά υπερβολική — αλλά σύνδεση με τον έξω κόσμο, τη φύση και την κοινότητα, όπως προβλέπουν και τα αναλυτικά προγράμματα. Με σωστή πολιτική προστασία και εκπαιδευτικό σχεδιασμό, γεγονότα όπως μια χιονόπτωση μπορούν να γίνουν συνέχεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όχι αφορμή για τη διακοπή της.
Στις βόρειες χώρες, όπου το χιόνι είναι καθημερινότητα, τα σχολεία λειτουργούν κανονικά. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική — αρκεί να εμπνευστούμε από δοκιμασμένες πρακτικές. Η βιωματική μάθηση καλλιεργεί δημιουργικότητα, ομαδικότητα και ψυχική ανθεκτικότητα, μακριά από την παθητικότητα των οθονών. Μαθήματα φυσικής, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης ή λογοτεχνίας μπορούν να ενσωματωθούν ουσιαστικά.
Οι «λύσεις» που δίνονται σήμερα δε στοχεύουν στη βελτίωση της εκπαίδευσης, αλλά στη διαχείριση εντυπώσεων. Το εκπαιδευτικό κίνημα, οι μαθητές και οι γονείς οφείλουν να διεκδικήσουν αποφασιστικά στήριξη μιας ουσιαστικής, δημοκρατικής, δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Αντί να εγκλωβίζουμε το πνεύμα των παιδιών σε τέσσερις τοίχους και οθόνες, ας τους δώσουμε χώρο για ζωή, φύση και νόημα.
*Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, μέλος Δ.Σ. Ζ΄ Σ.Ε.Π.Ε. «Φίλιππος» Θεσσαλονίκης
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Απολύθηκε αναπληρωτής με Airbnb στο όνομά του - Γιατί θεωρήθηκε «έμπορος»
Ανακοινώθηκε επίσημα ο 3ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός ΑΣΕΠ με νέα ύλη
