Αν υπήρχε μία λέξη που συμπύκνωνε το όνειρο κάθε ήρωα της Ιλιάδας, αυτή ήταν το «κλέος».
Τι ήταν το κλέος;
Στην ομηρική εποχή το «κλέος» σήμαινε τη δόξα, τη φήμη που επιβιώνει μετά τον θάνατο ενός ανθρώπου. Ο Αχιλλέας, για παράδειγμα, προτιμά έναν σύντομο βίο γεμάτο κλέος παρά μια μακρά αλλά άδοξη ζωή.
Το κλέος ήταν η υστεροφημία, η ανάμνηση που άφηνε κάποιος στις επόμενες γενιές.
Οι σύγχρονοι γλωσσικοί απόγονοι
Από την ίδια ρίζα προέρχονται:
- ευκλεής
- εύκλεια
- κλεινός
- περίκλειστος
Ακόμη και το όνομα Περικλής σημαίνει «αυτός που περιβάλλεται από δόξα».
Η λέξη αποκαλύπτει μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Για τους ομηρικούς ήρωες, μεγαλύτερη αξία είχε η καλή φήμη παρά ο πλούτος ή η μακροζωία.
Και ίσως γι’ αυτό το «κλέος» εξακολουθεί να ζει μέσα σε δεκάδες ελληνικές λέξεις και ονόματα, θυμίζοντας μια εποχή όπου η δόξα θεωρούνταν αθανασία.
