Ο όρος «ντεκαντάνς» έχει τις ρίζες του στη γαλλική λέξη décadence και αποδίδει την ιδέα της πτώσης και της παρακμής. Περιγράφει μια πορεία προς τα κάτω: τον εκφυλισμό, την ηθική και πνευματική φθορά, την απώλεια ουσίας και μέτρου.
Στη σύγχρονη ελληνική χρήση, η λέξη εμφανίζεται κυρίως σε δύο διαφορετικά αλλά συγγενή πλαίσια.
Αφενός, χρησιμοποιείται για να αποτυπώσει την εικόνα μιας κοινωνίας ή μιας εποχής που δείχνει σημάδια κόπωσης και διάλυσης αξιών. Πρόκειται για καταστάσεις όπου η υπερβολή, η σπατάλη και το κενό περιεχόμενο υποκαθιστούν τη δημιουργικότητα και το ήθος. Ιστορικά, τέτοια φαινόμενα αποδίδονται συχνά σε κοινωνικές ελίτ που, ενώ απολαμβάνουν πλούτο και προνόμια, απομακρύνονται από κάθε ουσιαστικό ρόλο ή προσφορά.
Αφετέρου, η «ντεκαντάνς» έχει καθιερωθεί ως όρος στον χώρο της τέχνης και της λογοτεχνίας. Εκεί δεν λειτουργεί μόνο ως αρνητικός χαρακτηρισμός, αλλά και ως αισθητική στάση. Περιγράφει ρεύματα και δημιουργούς που εστιάζουν στην υπερβολή, την ηδονή, τη μελαγχολία και την αίσθηση του τέλους μιας εποχής. Η παρακμή μετατρέπεται σε θέμα και ύφος, σε συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή.
Συνολικά, η λέξη «ντεκαντάνς» συμπυκνώνει την ιδέα της παρακμής και της υπερβολής, είτε ως κοινωνικό σύμπτωμα είτε ως αισθητική έκφραση, φωτίζοντας τις στιγμές όπου η λάμψη συνυπάρχει με την αποσύνθεση.
