Η νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε, αλλά η εικόνα στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης θυμίζει παλιό έργο σε επανάληψη: χιλιάδες κενά, μαθητές χωρίς καθηγητές και ένα Υπουργείο Παιδείας που δείχνει για ακόμη μια φορά ανέτοιμο να ανταποκριθεί στο πιο στοιχειώδες καθήκον του. Μετά και τη δεύτερη φάση προσλήψεων αναπληρωτών, παραμένει άγνωστος ο ακριβής αριθμός των κενών – μια θολή εικόνα που περισσότερο υποδηλώνει έλλειψη διαφάνειας παρά έλλειψη στοιχείων.
Αντί να παρουσιαστεί ένα συγκροτημένο σχέδιο κάλυψης, η λύση που επιλέχθηκε ήταν η «απαρέγκλιτη» εντολή του Γενικού Γραμματέα, με τη σύμφωνη γνώμη της Υπουργού, για επιστροφή όλων των εκπαιδευτικών που βρίσκονται στη Διάθεση των Διευθύνσεων στις οργανικές τους θέσεις. Μάλιστα, η εντολή συνοδεύτηκε από την απειλητική φράση «μην με αναγκάσετε να κάνω ελέγχους». Είναι φανερό ότι όταν η πολιτική αδυναμία μετατρέπεται σε γλώσσα απειλών, η διοίκηση αντί να πείθει, προσπαθεί να επιβληθεί.
Την ίδια στιγμή, ο ίδιος αξιωματούχος δείχνει διάθεση να ικανοποιήσει αιτήματα για μείωση του ωραρίου Διευθυντών και Υποδιευθυντών, καθώς και για δημιουργία νέων θέσεων υποδιευθυντών ακόμη και σε σχολεία με μικρό αριθμό μαθητών, καθώς και σωρεία αποσπάσεων στα υπουργικά γραφεία εκπαιδευτικών για παροχή γραμματειακή υποστήριξης.Στην πράξη, όμως, τέτοιες κινήσεις επιτείνουν τα κενά, αφαιρώντας ακόμη περισσότερους εκπαιδευτικούς από τις τάξεις. Είναι το παράδοξο μιας πολιτικής που από τη μία ζητά «θυσίες» από τις σχολικές μονάδες και από την άλλη λαμβάνει αποφάσεις που διευρύνουν το πρόβλημα.
Η διαχείριση του προσωπικού δεν μπορεί να γίνεται με πρόχειρες εντολές και αυταρχικές δηλώσεις. Χρειάζεται στρατηγική, προγραμματισμός και συνέπεια.
Ωστόσο, το Υπουργείο Παιδείας εξακολουθεί να λειτουργεί αντιδραστικά και αποσπασματικά, εγκλωβισμένο σε έναν φαύλο κύκλο. Δεν είναι μόνο η πολιτική ηγεσία που φέρει ευθύνη είναι και το ίδιο το «διοικητικρατούμενο» Υπουργείο, όπου η γραφειοκρατία και οι εσωτερικοί μηχανισμοί απορροφούν την ουσία και ακυρώνουν την όποια δυνατότητα ουσιαστικού σχεδιασμού.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: κάθε Σεπτέμβρη, η ίδια αβεβαιότητα. Σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς, ειδικά στην Ειδική Αγωγή όπου το νομικό πλαίσιο απαιτεί πλήρη κάλυψη, αλλά οι ανάγκες μένουν ακάλυπτες. Εκεί, όπου η πολιτεία όφειλε να δείξει τη μεγαλύτερη μέριμνα, αποκαλύπτεται πιο ξεκάθαρα η γύμνια του συστήματος.
Η πολιτική ηγεσία μπορεί να μιλά για «μεταρρυθμίσεις» και «νέες εποχές στην εκπαίδευση», όμως η καθημερινότητα των σχολικών μονάδων τη διαψεύδει. Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τα πρόσωπα που βρίσκονται στην κορυφή βαραίνει ολόκληρο τον τρόπο λειτουργίας ενός υπουργείου που παραμένει διοικητικοκεντρικό, αναποτελεσματικό και απομακρυσμένο από τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών και των εκπαιδευτικών.
Η εκπαίδευση, όμως, δεν μπορεί να περιμένει ούτε τις «απαρέγκλιτες εντολές» ούτε τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Χρειάζεται σοβαρό σχεδιασμό, διαφάνεια και πολιτική βούληση – στοιχεία που, δυστυχώς, λείπουν για ακόμη μία χρονιά.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
