Μπορεί να μην την ακούμε συχνά –ή και καθόλου– στη σύγχρονη καθομιλουμένη, όμως η λέξη «αικία» έχει τις ρίζες της βαθιά μέσα στην ελληνική γλώσσα και κουβαλά ένα ιδιαίτερα βαρύ νοηματικό φορτίο.
Προερχόμενη από την αρχαία ελληνική γραμματεία, η λέξη «αικία» χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει καταστάσεις άδικης ή βάναυσης μεταχείρισης: από ηθική ή σωματική προσβολή, μέχρι και κακοποίηση. Είναι, με άλλα λόγια, ένας όρος που παραπέμπει στη βλάβη που υφίσταται κάποιος χωρίς αιτία ή δικαιολογία.
Στη σύγχρονη ελληνική, ωστόσο, η λέξη έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη χρήση, παραμένοντας κυρίως στα λεξικά και στα φιλολογικά συμφραζόμενα. Δεν είναι λοιπόν παράξενο αν κάποιος τη συναντήσει και δεν αναγνωρίσει αμέσως τη σημασία της.
Παρότι σπάνια πλέον, η λέξη «αικία» μάς υπενθυμίζει πώς η γλώσσα διασώζει έννοιες που, αν και λησμονημένες, παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρες – ειδικά σε εποχές όπου η συζήτηση για την κακοποίηση και την αδικία έχει επανέλθει στο προσκήνιο με έντονο τρόπο.
