«Αυτό που με κάνει να μη σε ξεχνώ είναι κάτι άλλο: είναι η πίστη και η αγάπη στον άνθρωπο που κατόρθωσες να στηρίξεις μέσα μου».
Ο Ιωάννης Κακριδής, ο «μπαρμπα-Γιάννης», όπως τον λέγαμε όλοι οι μαθητές του, ήταν «Ενας Σπάνιος Δάσκαλος»...
Ενας από τους σπουδαιότερους πανεπιστημιακούς κλασικιστές της πατρίδας μας. Και είχαμε την τύχη, όλη η γενιά μας που λόγω «κοινωνικών φρονημάτων» δεν μπήκαμε ποτέ σε Πανεπιστήμια, να τον έχουμε σπάνιο Δάσκαλο στο δικό μας «Πανεπιστήμιο Πολιτισμού».
Στον Μορφωτικό Σύλλογο «Αθήναιον», που δημιούργησε ο σημαντικός εκδοτικός οίκος «Ικαρος» μαζί με τη Δραματική Σχολή του Σωκράτη Καραντινού. Με σπουδαίους καθηγητές τον Παπανούτσο, τον Κακριδή, τον Λίνο Πολίτη, τον Γιώργο Παππά...
Και ζήσαμε τη ζωή του: τη ζωή ενός σοφού Ανθρώπου που είχε μοναδικό σκοπό να μορφώνει τις νέες γενιές...
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901. Πατέρας του ο Θεοφάνης Κακριδής, σοφός κλασικός φιλόλογος και ομηριστής. Και γιος του, ο πανεπιστημιακός καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας, Φάνης-Θεοφάνης Κακριδής. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, Bερολίνου, Bιέννης και Λειψίας. Το 1925, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Και ακολούθησε μια ατέλειωτη σειρά πολυσήμαντων πνευματικών δραστηριοτήτων. 1924-1931, συντάκτης του «Ιστορικού Λεξικού» της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1930 υφηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 1939-1945 τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 1948-1968, τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και, τέλος, δίδαξε στα Πανεπιστήμια Στοκχόλμης, Ουψάλας, Λουντ της Σουηδίας και στο Τίμπινγκεν της Γερμανίας.
Και αρχίζουν οι ιστορικοί πνευματικοί αγώνες του: φανατικός υποστηρικτής της γλωσσικής μεταρρύθμισης, της δημοτικής και του μονοτονικού συστήματος στην ελληνική γλώσσα. Οι ρηξικέλευθες για την εποχή εκείνη ιδέες του προκάλεσαν την έντονη αντίδραση καθηγητών του Πανεπιστημίου Αθηνών και την προσωρινή αποπομπή του από τα καθηγητικά έδρανα ύστερα από την «ιλαροτραγική» Δίκη των Τόνων (1942). Πρόεδρος, 1964-1967, του Παιδαγωγικού Iνστιτούτου, πρωτοστατώντας στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου. Και το 1968 παραιτείται από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τον ερχομό της δικτατορίας 1967.
Και συνεχίζει, συνταξιούχος πια, στη Μεταπολίτευση, να συνεργάζεται με το Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμόρφωσης (ΚΕΜΕ). Σημείο αναφοράς θα αποτελεί το έργο του Κακριδή «Ερμηνευτικά Σχόλια στον “Επιτάφιο”.
Ο Ι. Θ. Κακριδής έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα το 1992, αφήνοντας πολύτιμη παρακαταθήκη το πλούσιο συγγραφικό και μεταφραστικό έργο του.
Θα τον θυμόμαστε πάντα, συνυπογράφοντας κι εμείς μια επιστολή που του έστειλε, τότε, ένας μαθητής του.
«Μου είχες δώσει γνώσεις πολλές αλήθεια. Ομως, αυτές δεν είχαν και τόση σημασία. Θα μπορούσα να τις βρω και σε βιβλία πολύ σοφότερά σου. Αυτό που με κάνει να μη σε ξεχνώ είναι κάτι άλλο: είναι η πίστη και η αγάπη στον άνθρωπο που κατόρθωσες να στηρίξεις μέσα μου.
Είναι αλήθεια πως πολλές φορές βρέθηκα αδύνατος και τον άνθρωπο αυτόν τον ανώτερο τον επρόδωκα ο ίδιος εγώ∙ πολλές φορές είδα να τον προδίνουν και οι άλλοι γύρω μου. Υπόφερα και τις δυο φορές, περισσότερο όταν τον είχα προδώσει εγώ.
Οι περιπέτειες μέσα στους ανθρώπους δεν μ’ έκαναν να χάσω την πίστη μου στην ιδέα του ανθρώπου. Πάντα ζήτησα να συμμορφώσω τη ζωή μου όχι με το τι γίνεται στον κόσμο, αλλά με το τι πρέπει να γίνεται. Κι ακόμα γύρεψα πάντα να ιδώ στον διπλανό μου το καλό που έκρυβε η ψυχή του και τον αγώνα του να νικήσει τον πειρασμό του κακού.
Και αν καμιά φορά η δοκιμασία της ζωής ήταν μεγάλη και ο πειρασμός του κακού πολύ δυνατός, με κράτησε η σκέψη πως αν άφηνα να παρασυρθώ, δε θα είχα πια το δικαίωμα να σφίξω το χέρι του παλιού μου δασκάλου κοιτάζοντάς τον στα μάτια, όπως τώρα!»
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Διευθυντές καλούνται να δηλώσουν ποιοι εκπαιδευτικοί δεν έκαναν τηλεκπαίδευση και για ποιο λόγο
