Μετά από την προσωπική πείρα από 3 δεκαετίες διδασκαλίας σε Φροντιστήρια και δημόσιο σχολείο, μόνο επιδείνωση της ταξικότητας και αναποτελεσματικότητας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μπορώ αναμφίβολα να καταγράψω.
Οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες, οι μαθητές της Γ' Λυκείου, παλεύουν να πετύχουν διαστολή του χρόνου, για να χωρέσουν 6 ώρες σχολείο, 3 ώρες Φροντιστήριο, και αναρίθμητες ώρες προσωπικού διαβάσματος, αν θέλουν να έχουν ελπίδες καλής επίδοσης σε μια απαράδεκτη και μη διαβαθμισμένη διαδικασία εξετάσεων.
Δεκαοκτάχρονοι γεμάτοι ενέργεια, δέχονται μοιρολατρικά και πένθιμα, αναγκαστικά και αναπόφευκτα, μια διαδικασία παράνοιας: Ανεπαρκές, πλην υποχρεωτικό, δημόσιο σχολείο, που αδυνατεί να τους προετοιμάσει για τις εξετάσεις, αλλά και που δεν τους παρέχει και τίποτα ελκυστικό, εγκλωβισμένο σε αναχρονιστικά προγράμματα σπουδών, χωρίς ίχνος εκσυγχρονισμού και διαδικασίας ευχαρίστησης για τους μαθητές.
Οικονομική αφαίμαξη οικογενειών, μαθητές ρομπότ, εκπαιδευτικοί που βιώνουν ματαίωση , καθώς ό,τι και να κάνουν δε μπορούν να αποτρέψουν τα Φροντιστήρια, κυρίως νέα παιδιά σε κατάθλιψη, σε βίωση πένθους για μια ανυπόφορη καθημερινότητα, και μάλιστα με μεγάλες πιθανότητες να μην ανταμειφθούν οι κόποι τους.
Όλα αυτά δεν είναι νομοτελειακά. Στήθηκαν και συντηρούνται από ανάλγητους κυβερνώντες που αν όχι στοχεύουν, τουλάχιστον αδιαφορούν για την άδικη και ταξική δημόσια Παιδεία. Ως εκπαιδευτικός προσπαθώ, σε μια άνιση μάχη, να αντισταθώ. Όμως ως πολίτης και επειδή αποτελώ, μοιραία εκ της δουλειάς μου, πρότυπο για τους ανήλικους μαθητές μου αισθάνομαι την ανάγκη να τους μεταδώσω ότι πρέπει να αντισταθούν και να παλέψουν να αλλάξουν τα πράγματα.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
