Μετά από πολλά χρόνια διάχυτη αγανάκτηση απλώθηκε στο σύνολο σχεδόν των εκπαιδευτικών, συνέπεια της απαράδεκτης απαίτησης Κεραμέως, με κάθε τρόπο και με απειλές, της εφαρμογής ενός άθλιου γραφειοκρατικού και επικίνδυνου για το Δημόσιο σχολείο νομοσχεδίου. Στο νομοσχέδιο μάλιστα αποδόθηκε ψευδώς και παραπλανητικά ο τίτλος της αξιολόγησης σχολείου κι εκπαιδευτικών, τίτλος που διαστρεβλώνει πλήρως την ουσία του.
Η αξιολόγηση συνολικά του σχολείου και των εκπαιδευτικών είναι (και ορθώς) ζητούμενο από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Η έννοια της αξιολόγησης έχει αφ’ εαυτής θετικό περιεχόμενο, καθώς για να βελτιωθεί κάτι πρέπει πρώτα να αξιολογηθεί. Συνυπολογίζοντας την αναποτελεσματικότητα και ταξικότητα του ελληνικού Δημόσιου σχολείου, εύλογα και ορθά προκύπτει η απαίτηση της κοινωνίας για αξιολόγηση του. Πατώντας σε αυτό, το υπουργείο προσπαθεί με ψεύτικους τίτλους να περάσει ένα νομοσχέδιο, που καμία σχέση δεν έχει με επωφελή αξιολόγηση.
Επιπλέον σύμμαχος στην προσπάθεια διαστρέβλωσης της ουσίας του νομοσχεδίου, είναι η εμμονική άρνηση για οποιαδήποτε αξιολόγηση, των συνδικάτων των εκπαιδευτικών, εδώ και 40 χρόνια. Η κυβέρνηση υποστηρίζει βάσιμα ότι οι εκπαιδευτικοί εδώ και δεκαετίες αρνούνται κάθε μορφή αξιολόγησης.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πνέει τα λοίσθια χρόνια τώρα, ακριβώς γιατί έχει αγκυλωθεί σε παρόμοιες ανεδαφικές και εντέλει βλαπτικές θέσεις και για το σχολείο και για τον κλάδο. Παρόλα αυτά προς τα έξω βγαίνει ότι η μεγάλη μάζα εκπαιδευτικών είμαστε κατά κάθε αξιολόγησης, κοιτάζοντας τη βολή μας, ενώ δεν είναι έτσι.
Να εξηγήσουμε τη διαστρέβλωση, αλλά και να ξεκολλήσουμε από τη στείρα άρνηση κάθε αξιολόγησης
Επειδή εμείς οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε, αντιλαμβανόμαστε πλήρως, ότι το παρόν νομοσχέδιο μόνο εμπόδια βάζει στη λειτουργία του σχολείου, πρέπει αυτό να το επικοινωνήσουμε και στους απέξω. Κυρίως πρέπει να γκρεμίσουμε το ψέμα ότι πρόκειται για αξιολόγηση, καθώς δεν αξιολογεί τίποτα από όλα εκείνα που συνθέτουν τις παθογένειες του σχολείου.
Όμως πρέπει κι αλλιώς να εκμεταλλευτούμε την παρούσα κοινή οργή της μεγάλης πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών.
Πρέπει οι εκπαιδευτικοί να ορίσουμε, να σχηματοποιήσουμε και να απαιτήσουμε μια πραγματική κι επωφελή αξιολόγηση του Δημόσιου σχολείου. Μια αξιολόγηση που θα ξεκινάει από πάνω με τις τόσο λανθασμένες κεντρικές επιλογές του υπουργείου, (που δε θα στέκονται μόνο στην υποχρηματοδότησηση) και θα φτάνει μέχρι τη βάση της απλής καθημερινής λειτουργίας των σχολείων. Δεν χαράζουμε εμείς πολιτικές, είμαστε όμως υποχρεωμένοι να εκθέσουμε την αναλγησία της πολιτείας και να αγωνιστούμε για την ανάδειξη ρεαλιστικών λύσεων.
Αυτό προϋποθέτει βέβαια τη μετάλλαξη των συνδικάτων μας, που χωρίς να χάσουν σε αγωνιστικότητα πρέπει να αναπροσαρμόσουν και να αναδιατυπώσουν ριζικά τα διακυβεύματα και να αφουγκραστούν πιο εύστοχα τις αιτίες της αγανάκτησης της κοινωνίας για το σημερινό σχολείο.
Σε κάθε περίπτωση η τεράστια συμμετοχή στην απεργία- αποχή, παρά τις εκτοξευόμενες απειλές, είναι πολύ σημαντικό, μια ευχάριστη έκπληξη μέσα στη χρόνια αδράνεια, μακάρι να αξιοποιηθεί και να κρατήσει πολύ!
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γροιλανδία: Τι τρώνε στον πιο παγωμένο τόπο της Γης
Ελαιόλαδο και λεμόνι πριν τον ύπνο: Ένα μυστικό που βοηθά σώμα και καρδιά
