Δεν υπήρχε καθηγητής στην Ηλεία (και όχι μόνο) στη δεκαετία του 2000 που να μην γνώριζε το Χρήστο Ζαγανίδη. Μπροστά σε όλους τους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες του εκπαιδευτικού κινήματος σφράγισε με την παρουσία του, την αγωνιστικότητά του και το ήθος του το χώρο του.
Τα τελευταία χρόνια ο Χρήστος ήρθε με μετάθεση στην πατρίδα του τη Θεσσαλονίκη. Ακούραστος μαχητής, μπήκε αμέσως μπροστά. Η συμβολή του καθοριστική στην ανασυγκρότηση των αγωνιστικών δυνάμεων των καθηγητών της πόλης, κέρδισε γρήγορα την εκτίμηση και το σεβασμό των συναδέλφων του.
Ακαταπόνητος μαχητής του δίκιου, σεμνός, οργανωτικός, άλλαξε γρήγορα το τοπίο στα συνδικαλιστικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης.
Κάποιοι δεν του το συγχώρησαν ποτέ. Αυτοί οι γνωστοί, οι συνδικαλιστές της συνδιαλλαγής και της ηττοπάθειας. Και τώρα πετούν λάσπη.
Τα ζαγάρια. Δεν έμαθαν ποτέ ότι οι αγωνιστές δεν φοβούνται, δεν κάνουν πίσω. Δεν έμαθαν ποτέ ότι πίσω και δίπλα από το Χρήστο είναι εκατοντάδες συμπολεμιστές.
Συναγωνιστή Ζαγανίδη ξέρεις εσύ, ξέρουμε και εμείς. Χαιρόμαστε για τους φίλους μας και τους εχθρούς μας. Άσε τα σκυλιά να γαβγίζουν. Εμείς είμαστε ΕΔΩ, ένα σώμα, μια θέληση και μια αλληλεγγύη φωτιά.
Χρήστος Κάτσικας, αιρετός στο ΑΠΥΣΔΕ Αττικής
