Alfavita Newsroom 
Όταν περνάς το κατώφλι ενός σχολείου το τελευταίο που σου έρχεται στο μυαλό είναι ο θάνατος. Η αυλή σφύζει από ζωή, από γέλια, από κυνηγητά.
Κι όμως η ίδια η ζωή διαψεύδει κάθε ρομαντική προσδοκία!
Την Τρίτη 3 -2-2015 έφυγε από την ζωή ο Γιώργος Αντωνόπουλος.
Μέσα στον σύλλογο διδασκόντων, μπροστά στα παιδιά η καρδιά του σταμάτησε.
Στην άσχημη είδηση οι συνάδελφοι όλοι συγκλονιστήκαμε.
Ένας νεαρός άνθρωπος άφησε ένα κενό, η απουσία του χαμόγελού του, η προσπάθεια να μοιράζει λίγη από την αισιοδοξία που προσπαθούσε να κρατήσει με νύχια και δόντια.
Μετά από την είδηση του θανάτου ήρθε και η γνωστοποίηση.
Δεν επιτρέπεται να παραστεί ο σύλλογος στην κηδεία. Μόνο ένας καθηγητής και τρείς μαθητές συνοδοί!!!!
Η εκπαιδευτική μόρφωση ως παιδεύουσα παραμόρφωση.
Η Δευτεροβάθμια διεύθυνση απάντησε σε ένα ακόμη τηλεφώνημα. Το ακουστικό ξανακατέβηκε με την ίδια ευκολία όπως μετά από κάθε ερώτηση.
Η κηδεία τελέστηκε μέσα στο πνεύμα που επιτάσσει η εποχή της fast food φάμπρικας.
Κανένας επικήδειος δεν εκφωνήθηκε. Λογικό ο Γιώργος ήταν νέας κοπής αναπληρωτής δηλαδή ωρο –αναπληρωτής και μάλιστα από εκείνους που συνδράμουν μέσα στην τάξη εκείνα τα παιδιά που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες.
Είχαν δίκιο οι της διευθύνσεως.
Ο συνάδελφος μετά βίας ήταν συνάδελφος, εφόσον δεν ήταν μόνιμος.
Η μητέρα, η αδελφή, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, όλοι συνάνθρωποι συνόδευσαν τον δημόσιο υπάλληλο στην τελευταία του κατοικία.
Πώς κατάφεραν οι συνάδελφοι τελικά να πάνε στην κηδεία;
Εκμεταλλευόμενοι την στάση εργασίας της ΕΛΜΕ που τυχαία είχε κηρύξει για την ανατολική Θεσσαλονίκη.
Εάν δεν είχε κηρυχθεί αυτή η απεργία, πως θα μπορούσαν οι συνάδελφοι να συνοδεύσουν τον συνεργάτη τους;;;
Το νομικό πλαίσιο έχει φροντίσει και για εκλογές και για εορτές και για αργίες.
Θεωρεί όμως τον καθηγητή άφθορο και αθάνατο.
Το πρόσωπο της Δημοκρατίας είναι το πρόσωπο του κάθε δημότη –ανθρώπου που κρατεί στην υπόσταση του αυτή καθ΄ εαυτήν την ανθρωπιά του, ανθρωπιά που φανερώνεται στον σεβασμό στον άλλον άνθρωπο.
Αγαπητέ Γιώργο.
Ο χρόνος της παρουσίας σου στο σχολείο –σκόρπια τρείς ώρες την εβδομάδα!!! – δεν ήταν λίγος στο να φανερώσει την αξία σου.
Άλλωστε η αξία εκτιμάται από τους ειδήμονες.
Η αξία σου άγγιξε και συνεχίζει να αγγίζει ανθρώπους, τους πιο άξιους, τους μαθητές σου.
Στην πορεία μας ως δάσκαλοι είμαστε στρατιώτες. Δεν αφήνουμε τραυματίες, ούτε νεκρούς πίσω μας.
Όμως, Γιώργο μου, πότε μας ενημέρωσαν ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο;
Ποίοι είναι οι εχθροί μας;
Είμαστε τόσοι πολλοί ώστε να μας περισσεύουν κάποιοι;
Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ και συνάδελφε Γεώργιε.
Τσέλιος Χρίστος
Εκπαιδευτικός/Κληρικός
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
Κατσαρίδες στο σπίτι: Τα φυτά που «υπόσχονται» φυσική απώθηση
