Η διακυβέρνηση της Ν.Δ. δεν έλυσε κανένα στρατηγικό πρόβλημα της χώρας. Αντίθετα, αύξησε δραματικά τις ανισότητες. Βάθυνε και επεξέτεινε τη φτώχεια. Υπονόμευσε το βιοτικό επίπεδο των πολιτών με την ακρίβεια στην αγορά. Αποδόμησε τις δημόσιες υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, ασφάλιση κλπ). Κορύφωσε την αδιαφάνεια και τη διαφθορά. Απαξίωσε κρίσιμους θεσμούς.
Μοίρασε και μοιράζει το Ταμείο Ανάκαμψης σε λιγοστά μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και σε καρτέλ αγνοώντας τον βασικό κορμό της οικονομίας μας, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Υπονόμευσε το κράτος δικαίου. Στους διεθνείς δείκτες οικονομικής προόδου είμαστε στις τελευταίες θέσεις της Ε.Ε.
Καρδιά της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι η ιδεολογική αντιπαράθεση με τη Ν.Δ. Γιατί, η πολιτική συγκροτείται στη βάση κοινωνικών συμφερόντων. Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα των λαϊκών και προοδευτικών κοινωνικών δυνάμεων. Αντιπαρατίθεται μετωπικά στις πολιτικές της συντηρητικής παράταξης και του νεοφιλελευθερισμού.
Στο ιδεολογικό πεδίο αναδεικνύει έναν προοδευτικό αστερισμό: τον ορθολογισμό, την εμβάθυνση της δημοκρατίας, τον πλουραλισμό, την ανοιχτή κοινωνία αντιτιθέμενο στα ρεύματα του σκοταδισμού, του ρατσισμού, της θρησκοληψίας.
Ο ουμανισμός με το αξιακό του φορτίο, το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας, τα δικαιώματα του ανθρώπου – συμπεριλαμβανομένων και των νέων γενιών δικαιωμάτων – αποτελούν τον γαλαξία της ιδεολογίας του. Στηρίζει τις συλλογικότητες, τα κοινωνικά κινήματα, τις συνδικαλιστικές εκφράσεις, τις οικολογικές κινήσεις ως βασικούς θεσμούς μιας πλουραλιστικής, συμμετοχικής και δημοκρατικής κοινωνίας.
Στους βασικούς στόχους του είναι η πολιτική ενοποίηση και ο εκδημοκρατισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στοιχεία που υπηρετούν τα στρατηγικά εθνικά μας συμφέροντα. Η Ε.Ε. θα ανταποκριθεί στον ιστορικό της ρόλο αν υπηρετήσει τα αγαθά της ειρήνης και της δημοκρατίας, αν στηρίξει τους λαούς και τις κοινωνίες, αν αμβλύνει τις ανισότητες.
Υπάρχει ένα από τα αρκετά δομικά προβλήματα της Ε.Ε. που χειραγωγούν την αυτονομία της πολιτικής αλλά και τη δημοκρατική αντιπαράθεση των κοινωνικών συμφερόντων και των κομμάτων.
“Η άποψη περί ανεξαρτησίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βρίσκεται στον αντίποδα εκείνος που υποστηρίζει ότι η νομισματική κυριαρχία δεν μπορεί να διαχωριστεί από την πολιτική και την εδαφική κυριαρχία και ότι, κατά συνέπεια, η πολιτική ολοκλήρωση πρέπει να προηγείται της νομισματικής και όχι το αντίστροφο… Στη συνέχεια, στην εθνική κλίμακα, οι ελίτ κάθε χώρας εφαρμόζουν τις πολιτικές και τους κανονισμούς με τη δικαιολογία ότι αυτά προκύπτουν ως υποχρεώσεις της χώρας σε έναντι της Ε.Ε.” (Κ. Χατζημιχάλης, Τοπία της κρίσης στη Νότια Ευρώπη).
Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά εισήγαγε στο κομματικό σύστημα τη συλλογική και δημοκρατική λειτουργία. Σήμερα οι προκλήσεις είναι πολλαπλές. Γι’ αυτό στοχεύει στον συνεχή εκδημοκρατισμό του. Αποσκοπεί σε μια πληθυντική Σοσιαλδημοκρατία. Διαμορφώνει ένα κόμμα ανοιχτό μακριά από φοβικά σύνδρομα, από θύλακες κομματικής εξουσίας, από μηχανισμούς τυφλής επικρότησης. Δίνει ρόλο και νόημα στη συμμετοχή των μελών του.
Είναι το κόμμα των μεγάλων ιστορικών μεταρρυθμίσεων. Συνεχίζει με πνεύμα καινοτομίας και διαρκούς έρευνας. Στις εποχές της Γνώσης και της Πληροφορίας βασική του στόχευση είναι η αξιοποίηση του ισχυρού μορφωτικού δυναμικού των νέων μας, που εγκαταλείπουν τη χώρα μας, μέσα από μεταρρυθμίσεις στο μοντέλο παραγωγής. Είναι αδιαπραγμάτευτη η θέση του για πολιτική και ιδεολογική αυτονομία. Είναι πλέον ιστορικό κόμμα με βαθιές ρίζες στον λαό και στην κοινωνία και με ανοιχτούς ορίζοντες ανάπτυξης.
Επιδιώκει έναν ψηφιακό μετασχηματισμό των δομών της κοινωνίας, της οικονομίας, του κράτους, έτσι ώστε μειωθούν οι ήδη πολλαπλές υπάρχουσες ανισότητες και παράλληλα να συμμετάσχει η χώρα μας δημιουργικά στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση.
Αγώνας του είναι να διαμορφώσει ένα πολιτικό θεσμικό πλαίσιο διαρκούς εκδημοκρατισμού και εκσυγχρονισμού μέσα στο οποίο θα μπορούν να απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις σε κάθε πεδίο της κοινωνίας και της οικονομίας. Να δημιουργηθεί ένα κράτος ισονομίας. Βασικό του πρόταγμα είναι ο σεβασμός στον πολίτη, η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, η ευημερία ως κοινό αγαθό.
