Σε τροχιά σοβαρής εσωτερικής κρίσης περιέρχεται το πολιτικό κίνημα «Ελπίδα», καθώς η διαγραφή του ιδρυτικού στελέχους Θανάση Αυγερινού πυροδότησε αλυσιδωτές αντιδράσεις, με τον επικοινωνιολόγο και επίσης συνιδρυτή της παράταξης, Ηλία Μιχαλά, να εξαπολύει βαρύτατες αιχμές κατά της Μαρίας Καρυστιανού και της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία.
Σε μια αποκαλυπτική παρέμβαση, ο κ. Μιχαλάς περιέγραψε τη σταδιακή απομάκρυνση του σχηματισμού από τις αρχικές ιδρυτικές του δεσμεύσεις, καταγγέλλοντας την παρουσία «σκοτεινών προσώπων και παρασκηνιακών εντολών» που επέβαλαν αλλόκοτες καθυστερήσεις και λανθασμένη στρατηγική.
Παράλληλα, στηλίτευσε τη λειτουργία της ηγετικής ομάδας, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως το «κίνημα πολιτών» κατέληξε να διώχνει τους πολίτες και να αποφεύγει τη θέσπιση καταστατικού, την ώρα που κομβικά στελέχη άρχισαν σταδιακά να αντιλαμβάνονται την αλλαγή πορείας.
Παράλληλα, ο κ. Μιχαλάς αναφέρθηκε εκτενώς στις εσωτερικές ιδεολογικές ισορροπίες του εγχειρήματος, επισημαίνοντας τον ρόλο που διαδραμάτισε ο Θανάσης Αυγερινός ως αντίβαρο στην πολιτική παρουσία της Μαρίας Γρατσία, η οποία προερχόταν από το κόμμα «ΝΙΚΗ», προκειμένου το κίνημα να απευθυνθεί στον ευρύτερο πατριωτικό και προοδευτικό χώρο.
Σύμφωνα με το ιδρυτικό στέλεχος, ενώ η ηγετική παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού ήταν αρχικά καθολικά αποδεκτή ως σύμβολο ενότητας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, η μεταγενέστερη διαχείριση και η αποπομπή κομβικών συνεργατών οδήγησαν στην αποσυσπείρωση και την απογοήτευση των υποστηρικτών. Καταλήγοντας, άφησε σαφείς υπονοίες για ευρύτερες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, προαναγγέλλοντας ωστόσο τη συνέχιση της πολιτικής δράσης των αποχωρησάντων στελεχών.
Η ανάρτηση του Μιχαλά:
Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες…
Η ιδρυτική διακήρυξη της “ελπίδας για την δημοκρατία” κατατέθηκε στις 26 Μαΐου.
Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας που την υπέγραψαν “τιμής ένεκεν”, εκτός από την Μαρία Καρυστιανού και την Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες..
Ο Θανάσης κι εγω, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν την “συντροφιά”.
Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά.
Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.
Τον Θανάση δεν τον ήξερα.
Εκεί γνωριστήκαμε.
Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν “κομμάτι” του.
Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού.
Άλλωστε όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς.
Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από την μια Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.
Δεκτόν αν και όχι “αυτονόητο”…
Σε αντίθεση με την ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.
Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πως η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.
Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.
Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε.
Ξέραμε τι λέει και σε ποιά πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει.
Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.
Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί.
Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.
Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.
Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ.
Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές.
Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.
Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.
Ανεξήγητα?
Όχι για μένα.
Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..
Τα καλύτερα έρχονται..
(αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολύ ΕΛΛΑΔΑ μέσα)..
