Δεν άφησε αναπάντητη το ΠΑΣΟΚ την αποχώρησή της Ρόζας Βρεττού, η οποία γνωστοποίησε την παραίτησή της με αιχμηρή επιστολή που απέστειλε στον πρόεδρο του κόμματος Νίκο Ανδρουλάκη.
Στην επιστολή της, η Ρόζα Βρεττού αναφέρεται μεταξύ άλλων στα προβλήματα του ΕΣΥ, στην απουσία, όπως υποστηρίζει, σχεδιασμού για το ανθρώπινο δυναμικό της Υγείας, αλλά και στη λειτουργία του ΠΑΣΟΚ.
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η αναφορά της στη σημερινή ηγεσία του κόμματος, την οποία κατηγορεί ότι έχει απομακρυνθεί από την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, το κόμμα έχει μετατραπεί σε «κόμμα – δημιούργημα μηχανισμών και λιστών ανθρώπων».
«Καταδέχεται να την εργαλειοποιήσουν λίγες μέρες μετά τη ΔΕΘ» η απάντηση από το ΠΑΣΟΚ
Η αποχώρηση της Ρόζας Βρεττού προκάλεσε την αντίδραση πηγών της Χαριλάου Τρικούπη, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η πρώην βουλευτής έχει αποχωρήσει εδώ και μήνες και συνδέουν την κίνησή της με το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.
Όπως σημειώνουν, «η κ. Βρεττου που δεν ήρθε καν στην κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, και έχει αποχωρήσει εδώ και μήνες, οδεύει προς το διορισμένο κόμμα του κ. Τσίπρα καταγγέλλοντας “θέματα λειτουργίας”.
Απίστευτο θράσος, ιδίως όταν καταδέχεται να την εργαλειοποιήσουν λίγες μέρες μετά τη ΔΕΘ, όπου η παρουσία του κ. Τσίπρα πέρασε κάτω από τον πήχη όπως φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις εν αντιθέσει με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ».
Στην επιστολή παραίτησης, η Ρόζα Βρεττού υποστηρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας πρότασης για το ΕΣΥ. Η ίδια αναφέρεται και στην προσωπική της διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ, σημειώνοντας ότι εντάχθηκε ενεργά στον χώρο από τα μαθητικά της χρόνια και ότι υπηρέτησε το κόμμα για περίπου 35 χρόνια, συμμετέχοντας σε κομματικά όργανα και αναλαμβάνοντας πολιτικές θέσεις.
Η επιστολή της Ρόζας Βρεττού
«Αγαπητέ Πρόεδρε ,
με την σημερινή μου επιστολή υποβάλλω την παραίτησή μου από τον τομέα υγείας του ΠΑΣΟΚ καθώς και την αποχώρησή μου από μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Η απόφαση αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα επίπονης σκέψης και προβληματισμών μεγάλης διάρκειας, πάνω στα σύνθετα και ολοένα ογκούμενα ζητήματα που αφορούν τον τόπο μας. Ειδικότερα , σε ό,τι αφορά τον επαγγελματικό – επιστημονικό μου χώρο, βιώνουμε όλοι οι εργαζόμενοι την καθημερινή διολίσθηση του δημόσιου σύστηματος υγείας , το δύσβατο δρόμο στον οποίο πορεύονται οι ασθενείς μας, την αβεβαιότητα και τις τόσο υψηλές δαπάνες για την υγεία τις οποίες αντιμετωπίζουν μέσα σε ένα αφημένο στην τύχη του – από τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ – σύστημα υγείας. Ζούμε επίσης την αβεβαιότητα και τον καθημερινό αγώνα των εργαζομένων στο σύστημα υγείας.
Με δεδομένα τα προβλήματα και την έλλειψη οποιουδήποτε σχεδιασμού για το ανθρώπινο δυναμικό του συστήματος υγείας από την πλευρά της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να αποτελεί την κινητήριο δύναμη του νέου ΕΣΥ . Ένα προσαρμοσμένο στις δυσχερείς σημερινές συνθήκες κοινωνικό όραμα, που θα περιλαμβάνει τους ασθενείς, τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, με μέριμνα και για τις οικογένειες και των δύο, όπου και καταλήγουν τα προβλήματα.
Ωστόσο οι εγγενείς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του ΠΑΣΟΚ, η πολιτική του λειτουργία ως κόμματος και όχι ως κινήματος , η ατολμία , η έλλειψη πρωτοβουλιών, η επιφανειακή πολιτική σύνθεση σε βάρος της ούτως ή άλλως υποτιμημένης από τη σημερινή ηγεσία εσωκομματικής δημοκρατίας καθιστούν αναιμική την πρόταση μας, αδύναμη μπροστά στο φάσμα των εντεινόμενων απαιτήσεων για την υγεία και αδιάφορη σχεδόν για τους ανθρώπους που εργάζονται στο σύστημα υγείας καθώς και για τους ίδιους τους ασθενείς .
Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να μην έχει συλλάβει ή να άφησε στη λήθη , την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ ως ένα αποτέλεσμα κοινωνικών διεργασιών και ρήξεων με κατεστημένες δομές, Αντίθετα το έχει μεταβάλλει σε ένα κόμμα – δημιούργημα μηχανισμών και λιστών ανθρώπων .
Προσωπικά, εντάχθηκα ενεργά στο χώρο του ΠΑΣΟΚ από τα μαθητικά μου χρόνια, μετά τις μαθητικές καταλήψεις του 1992 – 93, με εφηβικό ενθουσιασμό και ανιδιοτελή αγωνιστικότητα. Υπηρέτησα τον πολιτικό αυτό χώρο για 35 περίπου χρόνια, με ιδεολογική συνέπεια και συνέχεια, αντιμετωπίζοντας όλους τους μεταβατικούς κλυδωνισμούς του σε όλη αυτή τη μακρά διαδρομή μέχρι σήμερα. Είχα συμμετοχή σε πολυάριθμα κομματικά όργανα μετά από εκλογή, σε μια αδιάκοπη προσπάθεια κοινωνικής αλλαγής και μεταβολής της θέσης των ασθενέστερων, οικονομικά και κοινωνικά, ανθρώπων. Και συνδυάζοντας, χωρίς ποιοτικές εκπτώσεις από κανέναν, δύο τομείς – το ιατρικό μου έργο και τη συμμετοχή μου στην πολιτική ζωή του τόπου μας».
