Έντονη συζήτηση και ερωτήματα στους εργαζομένους της ΕΡΤ προκάλεσε η παρουσία ένοπλων αστυνομικών μέσα στην αίθουσα σύνταξης του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής, με αφορμή, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, καταγγελία για κάπνισμα στους χώρους εργασίας.
Το περιστατικό σημειώθηκε τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, όταν αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ, με αλεξίσφαιρα γιλέκα και τον υπηρεσιακό οπλισμό τους, εισήλθαν στην αίθουσα σύνταξης συνοδευόμενοι από υπάλληλο ασφαλείας. Σύμφωνα με την ανάρτηση του εκπροσώπου των δημοσιογράφων στο ΔΣ της ΕΡΤ, Γιάννη Δάρρα, η εξήγηση που δόθηκε ήταν ότι είχε προηγηθεί καταγγελία για παράβαση της αντικαπνιστικής νομοθεσίας.
Το κάπνισμα απαγορεύεται στους κλειστούς χώρους εργασίας, όπως επιβεβαιώνει και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο. Το ζήτημα που θέτει ο Γιάννης Δάρρας, ωστόσο, δεν αφορά την ύπαρξη ή μη της απαγόρευσης, αλλά τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε ο έλεγχος και την παρουσία οπλισμένων αστυνομικών μέχρι τον χώρο όπου εργάζονται οι δημοσιογράφοι.
«Ποιος έκρινε ότι αυτός ήταν ο ενδεδειγμένος τρόπος;»
Ο εκπρόσωπος των δημοσιογράφων διερωτάται ποιος έδωσε την έγκριση για την είσοδο των αστυνομικών στο εσωτερικό του Ραδιομεγάρου και εάν είχε προηγηθεί συνεννόηση στην είσοδο του κτιρίου για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ο έλεγχος.
Θέτει επίσης το ερώτημα αν ενεργοποιήθηκαν οι εσωτερικές διαδικασίες της ΕΡΤ για την αντιμετώπιση περιστατικών καπνίσματος, υπογραμμίζοντας ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση διαθέτει προσωπικό ασφαλείας και προβλεπόμενες διαδικασίες.
Η εικόνα, σύμφωνα με τον ίδιο, απέκτησε ιδιαίτερο συμβολικό βάρος επειδή εμφανίστηκε μόλις λίγες ημέρες μετά την επέτειο της αστυνομικής επέμβασης στο Ραδιομέγαρο στις 7 Νοεμβρίου 2013.
Τότε, μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, αστυνομικές δυνάμεις είχαν εισέλθει στις εγκαταστάσεις της Αγίας Παρασκευής και είχαν απομακρύνει τους εργαζομένους που παρέμεναν στο κτίριο. Το ιστορικό γεγονός της επέμβασης στις 7 Νοεμβρίου 2013 καταγράφεται και στο αρχείο της ίδιας της ΕΡΤ.
Ο Δάρρας ξεκαθαρίζει ότι οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ίδιες, σημειώνει όμως ότι για ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα του 2013 η εικόνα ένοπλων αστυνομικών μέσα στο Ραδιομέγαρο αναπόφευκτα ανακαλεί μνήμες εκείνης της περιόδου.
Τα άλλα δύο περιστατικά που βάζει στην ίδια συζήτηση
Στην παρέμβασή του ο εκπρόσωπος των δημοσιογράφων εντάσσει το επεισόδιο σε μια ευρύτερη συζήτηση για όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια τηλεόραση.
Το πρώτο αφορά την εμφάνιση του Παναγιώτη Ηλιόπουλου, πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής και καταδικασμένου για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση, σε εκπομπή της ΕΡΤ, όπου παρουσιάστηκε ως «ιδρυτής λέσχης» και «θύμα ΜΚΟ», χωρίς αρχικά να αναφερθεί η πολιτική του ιδιότητα και η καταδίκη του. Το περιστατικό προκάλεσε αντιδράσεις και ακολούθησαν κυρώσεις από τη διοίκηση της ΕΡΤ.
Το δεύτερο αφορά τη χρήση της λέξης «λαθρομετανάστες» σε δελτίο ειδήσεων, την οποία ο Δάρρας επικρίνει ως γλωσσική επιλογή που δεν συνάδει, κατά την άποψή του, με τον τρόπο με τον οποίο οφείλει να περιγράφει ανθρώπους και μεταναστευτικά φαινόμενα η δημόσια ραδιοτηλεόραση.
Ο ίδιος δεν υποστηρίζει ότι τα τρία περιστατικά συνδέονται οργανωμένα μεταξύ τους. Αντιθέτως, αναφέρει ότι είναι διαφορετικής φύσης και βαρύτητας. Θέτει όμως το ερώτημα εάν η διαδοχή τους φανερώνει μια σταδιακή εξοικείωση με πρακτικές, εικόνες και εκφράσεις που παλαιότερα θα προκαλούσαν ισχυρότερη αντίδραση.
«Η δημόσια τηλεόραση έχει μεγαλύτερη ευθύνη»
Το ευρύτερο ζήτημα που θέτει ο Γιάννης Δάρρας αφορά τελικά τον ίδιο τον ρόλο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Υπογραμμίζει ότι στην ΕΡΤ εργάζονται δημοσιογράφοι που καθημερινά επιχειρούν να κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό και ότι η αναζήτηση ευθυνών δεν μπορεί να εξαντλείται στους εργαζομένους, αλλά πρέπει να φτάνει και σε εκείνους που οργανώνουν, εποπτεύουν και λαμβάνουν τις διοικητικές και δημοσιογραφικές αποφάσεις.
Για τον εκπρόσωπο των δημοσιογράφων, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένα μεμονωμένο περιστατικό συνιστά από μόνο του μείζον θεσμικό γεγονός. Είναι το κατά πόσο μια σειρά φαινομενικά μικρών περιστατικών μπορεί, όταν αντιμετωπίζεται κάθε φορά ως κάτι ασήμαντο, να μετακινεί σταδιακά τα όρια εκείνων που μια κοινωνία και μια δημόσια ραδιοτηλεόραση θεωρούν φυσιολογικά.
Και αυτό ακριβώς συμπυκνώνει στον τίτλο της παρέμβασής του: «Και τι έγινε;»
