Η γνωστή φράση «Απορία ψάλτου βηξ» χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει την αμήχανη συμπεριφορά ενός ατόμου που βρίσκεται σε δυσχερή θέση, ωστόσο λίγοι γνωρίζουν την πραγματική της προέλευση.
Ιστορικά, η έκφραση αυτή, η οποία έγινε ευρέως γνωστή στην καθαρεύουσα, γεννήθηκε μέσα από την πρακτική των ναών, όπου οι ψάλτες έβηχαν όταν έχαναν τα λόγια τους στα δύσκολα σημεία ή δυσκολεύονταν στις απαιτητικές νότες, αποφεύγοντας έτσι την αμήχανη σιωπή του εκκλησιάσματος μέχρι να βρουν ξανά τον ειρμό τους, λειτουργώντας έκτοτε ως διαχρονική αλληγορία για κάθε στιγμιαίο κόλλημα ή προσπάθεια κάλυψης μιας δύσκολης στιγμής.
