Θεωρώ ότι οι κρίσιμες αποφάσεις δεν μπορεί να είναι μόνο απόρροια των στιγμών των εκλογών και να ανακαλύπτεται στους πολίτες μια επιλογή που δεν ήταν εμφανής. Μόνο αν είναι ευρέως συλλογική ή πολιτικά νομιμοποιημένη η απόφασή μας, θα δυναμώσει η ενότητά μας.
Να ζωντανέψουμε το ουσιαστικό πεδίο της πολιτικής: Δημοκρατικός διάλογος, αντιπαραθέσεις στρατηγικών, ιδεών και προτάσεων, σύνθεση για μια ενιαία ΠΟΛΙΤΙΚΉ, που θα αγωνιζόμαστε όλοι και όλες για την υλοποίησή της. Εδώ γίνονταν ακόμα και Ομηρικές μάχες στην εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, που τον ταυτίζαμε με την ίδια την οντότητα του ΠΑΣΟΚ, και το αμφισβητούμε τώρα;
Ισχυρίζονται κάποιοι ότι θα φύγει κεντρώος κόσμος, αν πούμε προεκλογικά ότι θα συνεργαστούμε με την αριστερά, και αυτό παρά το γεγονός ότι καταγράφεται εντός των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ σχετική τάση του 70%. Τότε μήπως τελικά δεν εννοούμε ότι δεν θα συνεργαστούμε με τη δεξιά, αφού δεν υπάρχει κάτι άλλο ενδιάμεσο; Και ακόμα, έχουν σκεφτεί οι θιασώτες αυτού του παιχνιδιού της τακτικής – σαν να είμαστε φοιτητικός σύλλογος, στον οποίο η τακτική είναι πιο βασική από την πρόταση – τι θα γίνει αν πάμε με τη ΝΔ, είτε γιατί θα βγάζουν αυτό το σχήμα οι αριθμοί είτε γιατί θα υπάρχει κάποιο απρόβλεπτο γεγονός;
Τίθεται και κάτι άλλο. Θα “πάμε με τον ΣΥΡΙΖΑ που μας πλιατσικολόγησε”; Εδώ άραγε υπονοείται ότι η ΝΔ – που προκάλεσε κυρίως την κρίση – μας …αγκάλιασε με τα “Ζάππεια αλλά και με όλη την τρέχουσα πολιτική, που περιελάμβανε και υποκλοπή σε βάρος του προέδρου μας; Αν και θυμίζει συμπεριφορά θυμωμένου παιδιού, το μείζον πολιτικό διακύβευμα είναι το πώς θα επηρεάσεις τις εξελίξεις. Σαφώς και άτομα, που είχαν προχωρήσει σε πολιτικές δολοφονίες χαρακτήρων και σε υβρεολόγια, θα τεθούν έξω από κάθε σχήμα συνεργασίας.
Αλλά, αν κοιτάζεις το παρελθόν ως βασικό στοιχείο της σημερινής συμπεριφοράς και των κρίσιμων στιγμών για το μέλλον, θα σε απορροφήσει, χωρίς να το καταλάβεις. Οι εξελίξεις κοιτούν πάντα το μέλλον. Η πολιτική θέλει δημιουργία γεγονότων, που να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της κοινωνίας. Δεν αρκεί να επικοινωνούμε το πρόγραμμά μας. Οφείλουμε να αλλάξουμε την ατζέντα της σημερινής πολιτικής. Απαιτούνται πρωτοβουλίες ευρείας δυναμικής, που θα προκαλούν ανατροπές στο καταρρέον αφήγημα της ΝΔ.
Η πρόκληση του ΠΑΣΟΚ είναι να κάνει ανασύνθεση όλου του κεντροαριστερού και του αριστερού χώρου με σοσιαλδημοκρατική ατζέντα. Να αντιπαρατεθεί όχι μόνο στη ΝΔ αλλά και στα αντισυστημικά κόμματα και στους κυοφορούμενους λαϊκίστικους κομματικούς σχηματισμούς. Να μην εστιάζει η δημοσιότητα στο τι θα κάνει ο δημαγωγός και μέγας χορηγός του Μητσοτάκη, Τσίπρας ούτε στο ακροδεξιό και σωτηριολογικό κόμμα της κ. Καρυστιανού.
Ξέρουμε από τώρα το ερώτημα και το δίλημμα που θα τεθεί στο κόμμα μας. Με την αριστερά ως επικεφαλής και με Σοσιαλδημοκρατική ατζέντα ή με τη δεξιά και με νεοφιλελεύθερη ατζέντα;
Σήμερα υπάρχει κοινωνικό ρεύμα, για να φύγει η διακυβέρνηση της ΝΔ, που έχει γονατίσει την ελληνική οικογένεια και τον λαό. Μπορεί να βρεθεί κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης που θα χρησιμεύσει ως στήριγμα της αδιέξοδης και αντιλαϊκής συντηρητικής πολιτικής; Μπορεί να μη μορφοποιείται ένα ισχυρό μονοκομματικό πλειοψηφικό ρεύμα, αλλά αυτό δεν είναι εμπόδιο για ευρύτερη προοδευτική συνεργασία.
Μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει κάτω από την πίεση του χρόνου στις διερευνητικές εντολές. Αντίθετα, η προεκλογική περίοδος προσφέρεται για δημοκρατικές συνεργασίες σε επιμέρους θέματα – που θα λειτουργού ως καταλύτες σε ενίσχυση του αντι-δεξιού ρεύματος.
Η προσπάθεια της ΝΔ να πιστωθεί ως το μόνο κόμμα της σταθερότητας δείχνει την αδυναμία της για να υπερασπιστεί την εφαρμοζόμενη πολιτική της. Επιχειρεί να χρεώσει αστάθεια στο ΠΑΣΟΚ. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να διατηρούμε κάποια μορφή αμυντικής πολιτικής σε αυτό το θέμα. Η μεγαλύτερη αστάθεια στη χώρα μας είναι η αντικοινωνική πολιτική της ΝΔ.
