Εκατοντάδες πολίτες, ανάμεσά τους πολλοί εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, εκπρόσωποι εργαζομένων και μέλη σωματείων, συνυπογράφουν δήλωση στήριξης στον εργαζόμενο Χρήστο Στεργιάδη και στο μέλος του Ρουβίκωνα Γιώργο Καλαϊτζίδη, οι οποίοι, σύμφωνα με το κείμενο αλληλεγγύης, δικάζονται με την κατηγορία του εκβιασμού σε υπόθεση που συνδέεται με τη διεκδίκηση δεδουλευμένων.
Οι υπογράφοντες χαρακτηρίζουν την κατηγορία «ανυπόστατη» και τοποθετούν στο επίκεντρο ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά τα όρια της συνδικαλιστικής και κοινωνικής δράσης, υποστηρίζοντας ότι η δημόσια και συλλογική διεκδίκηση χρημάτων που οφείλονται σε έναν εργαζόμενο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εκβιασμός.
«Η διεκδίκηση δεδουλευμένων δεν είναι εκβιασμός»
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη δήλωση, η υπόθεση αφορά τη διεκδίκηση δεδουλευμένων από την εταιρεία «Grey House», με τους υπογράφοντες να υποστηρίζουν ότι ο εργοδότης αρνούνταν να τα καταβάλει και ότι η παρέμβαση των δύο κατηγορουμένων περιορίστηκε στη δημόσια και συλλογική απαίτηση για την καταβολή τους.
«Η διεκδίκηση δεδουλευμένων δεν είναι εκβιασμός», αναφέρεται χαρακτηριστικά, ενώ τονίζεται ότι η απαίτηση ενός εργαζομένου να πληρωθεί για εργασία που έχει ήδη προσφέρει αποτελεί θεμελιώδες εργασιακό δικαίωμα και δεν μπορεί, κατά την άποψη των υπογραφόντων, να μετατρέπεται σε αξιόποινη πράξη.
Η δήλωση επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να μεταφέρει τη συζήτηση πέρα από τα πρόσωπα των δύο κατηγορουμένων και να θέσει ένα ευρύτερο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν μια εργατική διεκδίκηση και η αλληλεγγύη προς έναν εργαζόμενο μεταφέρονται από τον χώρο της εργασιακής διαφοράς στην ποινική διαδικασία;
Οι υπογράφοντες μιλούν για «κατασκευασμένη δίωξη»
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η τοποθέτηση των συνδικαλιστών και των πολιτών που συνυπογράφουν το κείμενο ως προς τον χαρακτήρα της δίωξης. Οι ίδιοι την χαρακτηρίζουν «κατασκευασμένη» και υποστηρίζουν ότι τέτοιες διαδικασίες μπορούν να λειτουργήσουν εκφοβιστικά απέναντι σε εργαζομένους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Πρόκειται ασφαλώς για τη θέση των υπογραφόντων, ενώ η ουσιαστική κρίση για την κατηγορία και τα πραγματικά περιστατικά ανήκει στο δικαστήριο.
Ωστόσο, το κείμενο αλληλεγγύης επιμένει ότι η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αφορά μόνο τον Χρήστο Στεργιάδη και τον Γιώργο Καλαϊτζίδη, αλλά αγγίζει συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα και τον κόσμο της εργασίας, καθώς ενδεχόμενη ποινικοποίηση μορφών συλλογικής πίεσης θα μπορούσε, σύμφωνα με τους συντάκτες του, να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμενοι, σωματεία και συλλογικότητες διεκδικούν στο μέλλον εργασιακά δικαιώματα.
Η διάσταση της πολιτικής αλληλεγγύης
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται στη συμμετοχή του Γιώργου Καλαϊτζίδη ως μέλους του Ρουβίκωνα, με τους υπογράφοντες να υποστηρίζουν ότι η αλληλεγγύη μιας πολιτικής συλλογικότητας σε μια εργατική διεκδίκηση αποτελεί μορφή κοινωνικής και πολιτικής δράσης.
Παράλληλα, στη δήλωση διατυπώνεται η εκτίμηση ότι η συγκεκριμένη δίωξη μπορεί να αποκτήσει ευρύτερες νομικές συνέπειες για την αντιμετώπιση του Ρουβίκωνα στο πλαίσιο του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα. Πρόκειται και εδώ για νομική και πολιτική εκτίμηση των συντακτών της δήλωσης και όχι για δεδομένη εξέλιξη της δικαστικής διαδικασίας.
Ακριβώς γι' αυτό οι υπογράφοντες αντιμετωπίζουν την υπόθεση ως κάτι περισσότερο από μια μεμονωμένη δικαστική διαφορά και ζητούν την απαλλαγή των δύο κατηγορουμένων και την παύση της δίωξης.
Πολλοί εκπαιδευτικοί ανάμεσα στους υπογράφοντες
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η παρουσία πολλών εκπαιδευτικών μεταξύ των εκατοντάδων πολιτών που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, σε μια περίοδο κατά την οποία στον χώρο της εκπαίδευσης βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη έντονη αντιπαράθεση γύρω από πειθαρχικές διώξεις, τη συνδικαλιστική δράση, την απεργία-αποχή και τα όρια της δημόσιας κριτικής από εργαζομένους.
Παρότι οι υποθέσεις αυτές είναι διαφορετικές και δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους, υπάρχει ένα κοινό νήμα στον δημόσιο διάλογο που αναπτύσσεται γύρω τους: κατά πόσο η άσκηση πίεσης για εργασιακά δικαιώματα, η δημόσια διαμαρτυρία και η οργανωμένη αλληλεγγύη μπορούν να οδηγούν σε ποινικές ή πειθαρχικές διαδικασίες χωρίς να περιορίζεται στην πράξη η ελευθερία της συνδικαλιστικής δράσης.
«Οι εργατικοί αγώνες δεν είναι εκβιασμός»
Το κείμενο ολοκληρώνεται με την απαίτηση για άμεση απαλλαγή των δύο κατηγορουμένων, υπογραμμίζοντας ότι η κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, η δημόσια διαμαρτυρία και η αλληλεγγύη προς εργαζομένους που διεκδικούν δικαιώματα αποτελούν κατακτήσεις που πρέπει να προστατεύονται.
Και συμπυκνώνει ολόκληρη τη θέση των εκατοντάδων υπογραφόντων σε δύο φράσεις:
«Η τρομοκρατία των εργαζομένων δεν θα περάσει. Οι εργατικοί αγώνες δεν είναι εκβιασμός».
