Τι ήταν η βουστροφηδόν γραφή
Στη συγκεκριμένη μορφή γραφής, η φορά δεν παρέμενε σταθερή. Μία γραμμή γραφόταν από δεξιά προς τα αριστερά, η επόμενη από αριστερά προς τα δεξιά και η επόμενη ξανά από δεξιά προς τα αριστερά.
Με αυτόν τον τρόπο, ο αναγνώστης ακολουθούσε το κείμενο αλλάζοντας κατεύθυνση σε κάθε στίχο.
Η πρακτική αυτή ανήκει στις αρχαιότερες μορφές ελληνικής γραφής και φαίνεται πως άρχισε να εγκαταλείπεται σταδιακά κατά τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ., όταν επικράτησε τελικά η γραφή από αριστερά προς τα δεξιά.
Από πού προέρχεται η ονομασία
Η λέξη "βουστροφηδόν" συνδέεται ετυμολογικά με την κίνηση του βοδιού κατά το όργωμα. Η εικόνα περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο την εναλλαγή της κατεύθυνσης: το βόδι προχωρά σε μία γραμμή και, όταν φτάσει στο τέλος, επιστρέφει προς την αντίθετη πλευρά.
Παρόμοια κίνηση παρατηρείται και στη σαΐτα του αργαλειού, η οποία κινείται εναλλάξ από τη μία πλευρά στην άλλη.
Πού συναντάται
Η βουστροφηδόν γραφή χρησιμοποιήθηκε σε αρχαίες ελληνικές επιγραφές και αποτελεί σημαντική μαρτυρία για την εξέλιξη της ελληνικής γραφής.
Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι με αυτόν τον τρόπο είχαν γραφτεί οι νόμοι του Σόλωνα, ενώ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η επιγραφή του Σιγείου, γνωστή και ως στήλη του Φανοδίκου, η οποία βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο.
Η συγκεκριμένη τεχνική, πάντως, δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Αντίστοιχες μορφές εναλλασσόμενης γραφής έχουν εντοπιστεί και σε ορισμένες αρχαίες αραβικές γραφές, όπως η σαβαϊκή και η σαφαϊκή, αλλά και στα λουβικά ιερογλυφικά της Ανατολίας.
Μια διαφορετική εποχή της ελληνικής γραφής
Η βουστροφηδόν γραφή δείχνει ότι ο τρόπος με τον οποίο γράφουμε σήμερα δεν ήταν πάντα αυτονόητος. Πριν καθιερωθεί η σταθερή κατεύθυνση από αριστερά προς τα δεξιά, οι αρχαίοι Έλληνες δοκίμασαν και άλλες μορφές γραφής.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα ακόμη ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας και αποκαλύπτει πόσο διαφορετική μπορούσε να είναι η καθημερινή πρακτική της γραφής στην αρχαιότητα.
