Στην καθημερινότητά μας λέμε συχνά κάποιον «ψώνιο», «υπερόπτη» ή «εγωκεντρικό». Η ελληνική γλώσσα όμως είχε εδώ και αιώνες μια λέξη πολύ πιο ακριβή και αιχμηρή για να περιγράψει αυτόν τον χαρακτήρα: αλαζών.
Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική και χαρακτήριζε εκείνον που προσποιείται ιδιότητες, ικανότητες ή αρετές που στην πραγματικότητα δεν διαθέτει.
Δεν είναι απλώς ο υπερήφανος άνθρωπος.
Είναι ο κομπαστής, ο φαντασμένος, ο άνθρωπος που χτίζει μια ψεύτικη εικόνα μεγαλείου.
Στην αρχαία κωμωδία, ο αλαζών ήταν σχεδόν τυπικός χαρακτήρας.
«Ο αλαζών συνάδελφος μιλούσε σαν να ήξερε τα πάντα.»
