Σε μια σύγχρονη παραλλαγή του κλασσικού παραμυθιού, ο νεαρός πρίγκηπας του διαδικτύου θα κοιταζόταν στην οθόνη του έξυπνου κινητού του και σε ζωντανή σύνδεση, θα αναρωτιόταν: ποιος είναι ο ωραιότερος σ’ ολόκληρο τον ψηφιακό κόσμο; Αφού οι ακόλουθοι νάνοι έβγαζαν τις μεζούρες και τις αριθμομηχανές τους, θα αποφαίνονταν: εσύ είσαι ο ωραιότερος, αλλά κάπου υπάρχει μια ωραιότερη εκδοχή σου. Το κυνήγι της ιδανικής, μα μάταιης, ομορφιάς μόλις θα άρχιζε για τον νάρκισσο άνδρα και ίσως να αποτελούσε μία συναρπαστική αφήγηση ενός διαφορετικού κόσμου εάν τα όρια ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα δεν ήταν πλέον δυσδιάκριτα.
Καλώς ήρθατε στον κόσμο της βελτιστοποίησης της εμφάνισης, ευρέως γνωστό και ως “looksmaxxing”, που αναβαθμίζει την (εξωτερική) εικόνα σε καθοριστικό παράγοντα, όχι μόνο για την «Αξία Σεξουαλικής Αγοράς» ενός άνδρα, αλλά και για το ίδιο του το πεπρωμένο. Η σαγήνη που προκαλεί η ομορφιά βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο, μόνο τελευταία όμως φαίνεται πώς η ριζική αποδοχή της μέτρησης και ποσοτικοποίησής της, όπως αποφαίνεται ο Ruby Justice Thelot στο SSENSE, έχει αποκτήσει τέτοια διαδικτυακή δημοφιλία. Αποδεχόμενοι την πραγματικότητα που τους υπόσχεται το «κόκκινο χάπι», οι υπέρμαχοι αυτής της ιδεολογίας, δεν διαστρέφουν μόνο το νόημα της πλάνης στην οποία, η ταινία The Matrix (1999), υποστηρίζει ότι πολλοί έχουμε περιπέσει, αλλά την χρησιμοποιούν και ως αφετηρία για ένα ταξίδι σε ακόμα πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Η εποχή που τα έντονα χαρακτηριστικά προσώπου, όπως το πηγούνι, τα μάτια, τα φρύδια, σε συνδυασμό με μια χωρίς υπερβολές μυϊκή διάπλαση, ένα μέτριο ανάστημα και απαραίτητα ένα συνολικά καλό χαρακτήρα, θεωρούνταν στοιχεία ενός γοητευτικού άνδρα, ανήκουν στο παρελθόν – τουλάχιστον για τα πρότυπα του Braden Peters και των ομοίων του (κυριολεκτικά). Πώς μπορεί να πάρει κανείς στα σοβαρά έναν εικοσάχρονο influencer, τον Clavicular (το ψευδώνυμο του προέρχεται από το μέγεθος της κλείδας του), που έχει μεταμορφώσει την εμφάνισή του κάνοντας χρήση μεταμφεταμινών, προκειμένου να είναι αδύνατος ή χτυπώντας το πηγούνι του με σφυρί, για να μη προεξέχει, θα ρωτήσει κάποιος. Τα στατιστικά θα τον διαψεύσουν, δεδομένου ότι η διαδικτυακή του φήμη εκτοξεύτηκε στα ύψη (ήδη μετράει 700,000 και 200,000 ακολούθους σε δύο διαφορετικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης) από τότε που στα τέλη του προηγούμενου χρόνου χτύπησε ένα άτομο με το αυτοκίνητό του ενώ έκανε livestreaming. Το ίδιο γνωστή είναι και η δυσνόητη αργκό – “maxxing”, “mogging”(=όταν κάποιος υπερτερεί έναντι του άλλου) είναι δύο χαρακτηριστικά της παραδείγματα – που χρησιμοποιεί, ακόμα και στους κύκλους που κοροϊδευτικά τον απορρίπτουν.
Όσο και εάν o Louis Theroux, που πρόσφατα κυκλοφόρησε ντοκιμαντέρ με θέμα την τοξική ανδρόσφαιρα, εμπιστεύεται τους νέους να ερμηνεύσουν με κριτική σκέψη τέτοιου είδους διαδικτυακό περιεχόμενο, με την ελπίδα ότι έτσι θα προστατεύσουν το ψηφιακό, «ανοσιοποιητικό» τους σύστημα, δεν μπορεί κανείς παρά να ανησυχεί. Και αυτό, όχι μόνο γιατί χαζοί χαρακτηρισμοί όπως «υπάνθρωποι» ή «χαμηλής κατάταξης Becky» αντιστοιχούν σε πραγματικούς άνδρες και γυναίκες που δεν πληρούν τις ψευδο-επιστημονικές προδιαγραφές ομορφιάς τους, αλλά γιατί αυτοί πάνε σετ με ρατσιστικές, μισογυνικές, ουδέτερες πολιτικά απόψεις. Αυτοί που τις υποστηρίζουν δεν πιστεύουν σε τίποτα, παρά μόνο στον αλγόριθμο. Δεν αγαπάνε τίποτα σαν αυτό, ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό. Κατά συνέπεια, αποτελούν ακόμα πιο μοχθηρές μεταλλάξεις της πατριαρχικής αρρενωπότητας που αρχικά είχε στόχο να κατακτήσει το αντίθετο φύλο (“pickup artists”, δεκαετία ’70) και στη συνέχεια να το κατηγορήσει (“in(voluntary)celibates, 2000 -2010). Οι looksmaxxers δεν έχουν ανάγκη καν τις γυναίκες, γιατί όσο και εάν λένε ότι ακολουθούν όλες αυτές τις ήπιες (διατροφή, άσκηση, ρούχα) και σκληρές (χειρουργικές επεμβάσεις) πρακτικές για να τις προσελκύσουν, αυτό που επιδιώκουν μόνο είναι ιδανικές, μαθηματικές αναλογίες που δεν υπάρχουν.
Αυτά που υπάρχουν είναι δεδομένα – άπειρα δεδομένα. Όχι άδικα ο Ruby Justice Thelot αποκαλεί τη φιλοσοφία αυτή «βεβήλωση μέσω δεδομένων», αφού στην προσπάθειά των οπαδών της να σμιλέψουν τα εμφανισιακά τους χαρακτηριστικά, απεκδύουν την προσωπικότητα τους από οποιοδήποτε αισθητικό ή άλλο ουσιαστικό κριτήριο. Δεν είναι όλα όμως δέσμια των αριθμών ή των στατιστικών. Σε άρθρο της στο New Yorker, η Becca Rothfeld ουσιαστικά τον χαρακτηρίζει τον «κ. Κλείδα» ως έναν «ωραιο(παθή) άσχημο»(“jolie laide”), σωματικά και συναισθηματικά ακρωτηριασμένο, χωρίς γούστο ή καλλιέργεια – δεν παρακολουθεί καν ταινίες ή ακούει μουσική. Ο τύπος δεν ξέρει να διασκεδάσει, γιατί απλώς έχει καταστραφεί κυνηγώντας κάτι που δεν υπάρχει. Ίσως πρώτα πρέπει να αγαπήσει τον εαυτό του, αλλά όπως αποφαίνεται ο D.H. Lawrence: «αυτοί που ψάχνουν την αγάπη, δεν την βρίσκουν. Μόνοι αυτοί που αγαπούν (πραγματικά) τη βρίσκουν και δεν χρειάζεται (καν) να ψάξουν.»
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
ΣΟΚ στην Καλλιθέα: Καθηγήτρια Γυμνασίου συνελήφθη για διακίνηση ναρκωτικών σε μαθητές
Πίνακες εκπαιδευτικών ΑΣΕΠ: Το «στοίχημα» για τη Μεγάλη Εβδομάδα
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
